<<Matt>>
Luke potrafił się zachowywać jak dziecko. Był uparty i nie szło przemówić mu do rozsądku.
Nasz stary pokój wyglądał dokładnie tak samo jak go zostawiliśmy. No... może było w nim trochę mniej kurzu.
- Długo zamierzasz się fochać? - zapytałem Luke'a.
Cisza. Westchnąłem. To mówi samo za siebie.
Przez chwilę miałem ochotę zadzwonić do Kiry i wymusić na Luku mówienie. Szybko jednak zrezygnowałem z tego pomysłu. Nie będę aż taki.
***
Podczas kolacji Luke w ogóle się nie odzywał. Ledwo ruszył jedzenie i jak najszybciej zabrał się z powrotem do pokoju. Taa... Luke zawsze lubił dobitnie wszystkim pokazywać, gdy coś mu się nie podobało.
$$Master$$
- Jak tam stary? - rzuciłem. - Wiesz, pilnuję Kiry, budujemy fortece z książek... Wcale nie walczyliśmy z galaretką jak spotkaliśmy YoYo... Tak czy inaczej, nie wiem jak się czujesz, ale ona tęskni. Zadzwoń chociaż do niej. Martwimy się tu wszyscy. Trzymaj się.
Skończyłem nagrywać się Luke'owi na sekretarkę i schowałem telefon. Westchnąłem. Gość nie odzywał się odkąd wyjechał, a jeszcze przed wyjazdem nie chciał z nami gadać...
Zatrzymałem się przed pokojem Kiry. Zapukałem. Po chwili drzwi się otworzyły, ukazując Kirę.
- Hejo! - zawołała. - Jak tam?
- Idę na grzyby - oznajmiłem. - Dołączasz się?
Uniosła brwi.
- Do lasu? Grzyby? Po co ci? I wiesz że to niebezpieczne? Ostatnio...
- Tak, wiem, ostatnio nie mogliście stamtąd wyjść. Ale to przecież ja, poradzę sobie.
- No dobra... Ale nadal nie wiem po co ci grzyby - oznajmiła.
- A dlaczego nie? - zapytałem.
<<Matt>>
Rozwiązanie okazało się prostsze niż myśleliśmy. Wystarczyło że usłyszała kto to Kira, żeby obudził się w niej jakiś matczyny instynkt. Zaczęła zadawać pytania z prędkością co najmniej 3 na sekundę i nagle zmieniła się nie do poznania.
- Nie mogę się doczekać kiedy ją tu przyprowadzisz! - oznajmiła w końcu.
Na te słowa Luke zakrztusił się kolacją.
Ja też zacząłem kaszleć. Ale żeby zamaskować śmiech.
Tym oto sposobem nie tylko nie odeszliśmy z Akademii, ale zakupiono nam nawet bilety na powrót. No i oczywiście już zaproszono do domu Kirę.
Zapowiadało się całkiem ciekawie.
$$Master$$
To ten... Może ten las faktycznie nie był najlepszym pomysłem.
Wcale się nie zgubiłem. Wcale.
- Mówiłam że to zły plan - usłyszałem Kirę.
- Hej, plan był dobry... - mruknąłem bez przekonania.
- Tylko wykonanie nieco gorsze? - podsunęła.
Mrugnąłem do niej.
- Widzę że rozumiesz.
Po krótkiej naradzie ustaliliśmy, że północ jest tam, gdzie mech na pniach.
Chyba.
Więc poszliśmy w przeciwną stronę.
***
Udało nam się wrócić do Akademii.
Bez grzybów.
Bez koszyka.
Wcale nie zostawiłem go na jednym z postojów.
Nie, to na pewno nie byłem ja.
Na szczęście, wciąż mieliśmy fortecę z książek na pocieszenie. No i poro, z którym bawiliśmy się w przebieranki.
Tak, jestem facetem. I ninją. Ale poro wpadł do szafy Kiry i wyszedł z niej w szaliku i w okularach. Wyglądał jak wschodząca gwiazda mody.
I tak się zaczęło...
~~*~~*~~
Skye: Witamy po wielkim powrocie! Miło znowu tu pisać ^^
Master: Nom.
Skye: Tęskniłam za tym...
M: Nom.
S: A ty nie?
M: Nom.
S: ...
M: ...
S; ...
M: Nom.
S: Zabierzcie go ode mnie *wali głową w klawiaturę*
M: Nom.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Matt. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Matt. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 24 listopada 2015
poniedziałek, 25 maja 2015
#KT Lustro
~~*Kira*~~
Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wzdłuż ściany biegły rzędu luster, wszystkie wyższe i szersze niż ktokolwiek z nas. Były w czarnych bogato zdobionych ramach. Jak w transie wszyscy ruszyli w ich stronę. Jedno z luster zdawało się mnie wołać, po prostu czułam, że mam do niego podejść. Tak też zrobiłam.
Gdy tylko znalazłam się naprzeciwko, moje odbicie także się pojawiło. Co w tym wszystkim najzabawniejsze, to byłam ja, ale nie ja. Bardzo konkretne określenie, ale ciężko je zastąpić czymkolwiek innym ze względu na to, jak dobrze oddaje sytuację.
Dziewczyna w lustrze miała niebieskie włosy upięte w wysoki kucyk. Jej oczy wydawały się emitować czerwone światło. Miała ostry makijaż, którego ja nigdy bym sobie nie zrobiła - po pierwsze nie nosiłam makijażu, po drugie był zbyt mocny. Oprócz tego jej skóra była dużo bledsza niż moja, co jeszcze bardziej podkreślało jak bardzo jest umalowana. Miała na sobie krótkie spodenki i koszulkę, a oprócz tego pas, do którego przypięte były krótkie miecze. Nie były one proste. Wzdłuż ostrzy i wewnątrz znajdował się skomplikowany wzór. Rękojeść była ciemnoszara, a ostrza lśniły bielą. Wszystkie ubrania dziewczyny były czarne.
Ale najbardziej przerażający był uśmiech.
Gdy tylko mnie zobaczyła, uśmiechnęła się od ucha do ucha. Dosłownie. Jeśli widzieliście kiedyś film "Alicja w Krainie Czarów" z Johnnym Deppem i pamiętacie jak wygląda kot z Cheshire to zrozumiecie co mam na myśli.
Dziewczyna stała na tle jakiegoś starego, opuszczonego biura, które wydawało mi się dziwnie znajome. Byłam pewna, że nie ma go nigdzie w Akademii...
- Cześć - powiedziała i, o ile to możliwe, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. - Tęskniłaś?
Nagle doznałam olśnienia. Dawno temu, zanim trafiłam do Akademii, wpadłam, w jak to mówią rodzice, złe towarzystwo. Oprócz tego, że nauczyłam się strzelać z łuku, broni palnej i walczyć moimi krótkimi mieczami, nie przyniosło mi to zbyt wiele dobrego. Raczej złe cechy i nawyki. Ale zanim się stamtąd zabrałam, co zajęło mi trochę, ze względu na próby unikania ciotki, która w tamtym czasie się mną opiekowała, poznałam pewną dziewczynę, która postanowiła zostać moją mentorką. Gdy patrzę na to z perspektywy czasu, widzę, że nie była ona najlepszym wzorem do naśladowania, ale wtedy wydawała mi się idealna. Miała długie włosy, zawsze pofarbowane na niebiesko i uwielbiała czarny kolor. Namówiła mnie nawet, żebym zaczęła ubierać się podobnie.
- Dawno cię nie widziałam - odparłam.
- Wiem że tęskniłaś - rzuciła tamta, przybliżając się do tafli.
- Szczerze, to miałam nadzieję, że potrwa to dłużej.
Dziewczyna nadęła policzki i odsunęła się.
- Dobra, dobra, a teraz rób miejsce! Mam zamiar tam wrócić! - zawołała. - Było mi u ciebie całkiem wygodnie...
- Wybacz, ale lubię moje ciało. Nie zamierzam się stąd ruszać - oświadczyłam, krzyżując ręce na piersi.
Dziewczyna zmrużyła oczy.
- Twoje są martwe w środku, wiesz? - zapytała. Odpowiedziałam jej zaskoczonym spojrzeniem. - Oczy. Wypaliłaś się już. Więc zrób mi miejsce, żebym mogła na nowo rozpalić w nas ogień!
Te słowa mnie zaskoczyły.
- Niestety, nie przepadam za tym samym co ty - mruknęłam.
- Oj, weź przestań! Jesteśmy takie same! Lubimy to samo! Tylko ja jestem ta odważniejsza - przyjrzała mi się krytycznym okiem. - I ładniejsza.
- Nie masz prawa mówić, że jesteśmy takie same. Nie masz w sobie nic z człowieka!
- Robiłaś co mogłaś, żeby się przede mną ukryć, ale teraz widzisz nas w całej okazałości! - zawołała tamta.
- Możesz robić co chcesz, ale nigdy nie będę taka jak ty!
- Nie musisz - rzuciło moje odbicie. - Zawsze byłaś.
***
- Nie możesz opierać mi się całą wieczność!
- Nie będę marionetką w twojej grze! Jesteś przeszłością! Nie ma dla ciebie miejsca w przyszłości!
- Wyjdę tam, choćbym miała cię związać! Będziesz gdzieś tam, głęboko, w kostiumie ze swojego ciała, który ja założę!
- Mów co chcesz, ale dzisiaj to ja stąd wyjdę!
***
Zbliżyłam się o krok do lustra.
- Nie zrobisz mi tego! Nie odważysz się! - krzyknęła tamta.
Postąpiłam o krok do przodu.
- Założysz się?
Dziewczyna sięgnęła do paska i wyciągnęła stamtąd pistolet.
- Jeszcze krok... - zagroziła, mierząc we mnie.
"Ale co może mi zrobić odbicie w lustrze?" pomyślałam.
Nie spodziewałam się, że cokolwiek dopóki w moich uszach nie odbił się huk wystrzału, a mojego brzucha nie przeszyła fala bólu.
- Och...
Jęknęłam i złapałam się za ranę. Widziałam sączącą się z niej krew. Poczułam jak nogi się pode mną uginają i zaczęłam upadać...
- Kira!
Nagle gdzieś obok mnie znalazła się Mistle. Uklękła obok mnie.
- Co się stało? - zapytała.
Spojrzałam na mój brzuch i nagle poczułam się zupełnie inaczej. Cały ból zniknął. Nie było też ani krwi, ani rany.
- Wiem co tu się stało - powiedziała śpiewnie dziewczyna z lustra.
Przymknęłam oczy. Dlaczego tak się dzieje?
- To sprawia, że wariujesz - usłyszałam z lustra.
Dziewczyna siedziała po turecku naprzeciwko mnie i uśmiechała się.
- Nie możesz wymazać swojej przeszłości.
Stałam w naszej starej kryjówce, opuszczonym biurze. Obok mnie stała moja mentorka. Obie miałyśmy w dłoniach pistolety i ukrywałyśmy się za ścianą.
- Gotowa na dobrą zabawę? - zapytała z uśmiechem.
Skinęłam głową i odpowiedziałam jej tym samym. Uśmiech znaczył w naszym języku bardzo dużo. Zbyt dużo, żeby dało się to jakkolwiek wytłumaczyć.
Wychyliłyśmy się zza ściany. Stało tam dwóch chłopaków, którzy mierzyli też w nas. Położyłam palec na spust, gotowa pociągnąć, gdy nagle naszła mnie pewna myśl.
Jeśli to zrobię nie będzie już odwrotu.
Czy ja naprawdę chcę ich zabić?
Nie byłam w stanie strzelić. Usłyszałam kule gdzieś obok mnie, ale czas jakby zwolnił. Patrzyłam na chłopaka, a on na mnie i oboje nagle zrozumieliśmy - nie byliśmy w stanie kogokolwiek zabić. Nie pasowaliśmy tu.
Nagle rozległ się huk i chłopak padł na ziemię. Na ściany prysnęła jego krew. Zaskoczona, upuściłam pistolet.
- Kurde, Kira, coś ty sobie myślała?! - krzyknęła dziewczyna. - Chciałaś żebyśmy zginęły?!
Ale nie byłam w stanie skupić się na tym, co ona mówi. Widziałam tylko krew chłopka, spływającą powoli wzdłuż jednego z plakatów.
"Ta krew... To nie ja... Prawda? To nie ja go zabiłam..."
~*~Mistle~*~
Postać w lustrze wyglądała jakby była na haju.
>>*Luke*<<
W lustrze zobaczyłem... innego siebie. Miałem na sobie kolorowe ubrania, żółtą podkoszulkę i czerwono-pomarańczowe szorty. Na plecach przyczepioną miałem wyrzutnię rakiet. Chłopak za to celował właśnie z AWP do jakichś ludzi w oddali. Cały świat za nim miał dziwne kolory - zielone niebo, różowe drzewa, czerwona trawa, itd.
- Haha! Cześć, mały! Miło cię widzieć! Wręcz wystrzałowo! - postać w lustrze zaśmiała się z własnego żartu. - Kapujesz? - wskazał na snajperkę.
- Niestety - mruknąłem.
- Hah! - zawołał. - Wiedziałem że się dogadamy! W końcu jesteśmy tacy sami! To to ja a ja to ty!
- Czyli ja to ja? - zapytałem.
- Nie - odparł. - Ja to ja.
- A ty to ty.
- Ja to ja.
- Rozumiem - odparłem. Doskonale wiedziałem, co miał na myśli. - Chociaż nie powiedziałbym, że jesteśmy tacy sami.
Chłopak. Spojrzał na mnie, jakby chciał mnie zabić. Po chwili jednak rozchmurzył się i sięgnął po wyrzutnię rakiet.
- Sprawdźmy - powiedział.
Machnął ręką i obraz zamigotał. Po kilku sekundach, lustro było jakby prawdziwe. Widziałem siebie, widziałem innych, stojących plecami do mnie, zapatrzonych w swoje odbicia. Jednakże, coś było nie tak. W moich dłoniach pojawiła się wyrzutnia rakiet, którą przed chwilą trzymał chłopak. Gdy spojrzałem w dół, okazało się, że ja także ją mam. Luke z lustra uśmiechnął się do mnie, po czym odwrócił się i zaczął mierzyć wyrzutnią w... Kirę.
Po chwili, kompletnie nie kontrolując co robię, powtórzyłem gest chłopaka. Z lustra dobiegł mnie huk. Chciałem krzyczeć i ostrzec szatynkę, ale z mojego gardła nie wydobył się żaden dźwięk, a nie byłem w stanie się poruszyć. Sam nie wiem kiedy, nacisnąłem spust. Zamknąłem oczy. Po chwili dobiegł mnie głośny dźwięk i krzyk Kiry. Otworzyłem oczy i zobaczyłem ją leżącą na ziemi.
- Widzisz? Jesteśmy tacy sami - postać w lustrze znów się uśmiechnęła, po czym zamigotała i zniknęła. Rama została pusta, a ja poczułem, że znów mogę się ruszać.
- Kira! - zawołałem i pobiegłem w jej stronę.
<<Matt>>
- Siemka! - zawołał chłopak z lustra.
Może i był do mnie podobny, ale... Prawie w ogóle. Miał czerwone włosy, a także soczewki, sprawiające, że posiadał złote tęczówki, a zamiast źrenic cienki pasek. Upodabniało to jego oczy do kocich. Miał na sobie żółtą, fluorescencyjną koszulkę i jasne jeansy z czerwonym paskiem. Za nim zatknięta była jakaś broń.
- Ale z ciebie sztywniak, Mattie! - dorzucił. - W ogóle nie wykorzystujesz swojego potencjału! Masz w sobie mnie, a ty tak po prostu mnie ignorujesz! Jak możesz być taki nijaki?
- Szczerze mówiąc, nie przeszkadza mi to w najmniejszym stopniu - rzuciłem.
- Popatrz na siebie! Co ty robisz ze swoim życiem? Nie możesz wiecznie kryć się w cieniu swojego brata! Jego też kiedyś zabraknie! Gdyby zależało to ode mnie, to stałoby się to nawet szybciej niż później...
Posłałem mu mordercze spojrzenie. Mimo że Luke nie był wzorowym bratem, to nie pozwoliłbym go zabić.
- No już, nie udawaj takiego świętego! Dobrze wiesz, że on potrafi być utrapieniem!
- Nie przeczę - odparłem. - Nie zmienia to faktu, że jest moim młodszym bratem i nie ważne co zrobi, zawsze nim będzie i zawszę będę go chronił.
- Durna odpowiedzialność starszego - mruknął chłopak. - Tylko tego nauczyli cię rodzice! Nie masz może ochoty wreszcie się od tego uwolnić? Od wiecznego poczucia obowiązku?
- Nie - stwierdziłem. - Jego ktoś musi pilnować. Równie dobrze to mogę być ja.
Odwróciłem się i zacząłem odchodzić.
- Czekaj! Gdzie idziesz? Znowu kryć się w cieniu braciszka? - zawołał. - Wracaj tu! To nie koniec!
Włożyłem ręce w kieszenie i więcej już go nie słuchałem.
~~Celestia~~
Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wzdłuż ściany biegły rzędu luster, wszystkie wyższe i szersze niż ktokolwiek z nas. Były w czarnych bogato zdobionych ramach. Jak w transie wszyscy ruszyli w ich stronę. Jedno z luster zdawało się mnie wołać, po prostu czułam, że mam do niego podejść. Tak też zrobiłam.
Gdy tylko znalazłam się naprzeciwko, moje odbicie także się pojawiło. Co w tym wszystkim najzabawniejsze, to byłam ja, ale nie ja. Bardzo konkretne określenie, ale ciężko je zastąpić czymkolwiek innym ze względu na to, jak dobrze oddaje sytuację.
Dziewczyna w lustrze miała niebieskie włosy upięte w wysoki kucyk. Jej oczy wydawały się emitować czerwone światło. Miała ostry makijaż, którego ja nigdy bym sobie nie zrobiła - po pierwsze nie nosiłam makijażu, po drugie był zbyt mocny. Oprócz tego jej skóra była dużo bledsza niż moja, co jeszcze bardziej podkreślało jak bardzo jest umalowana. Miała na sobie krótkie spodenki i koszulkę, a oprócz tego pas, do którego przypięte były krótkie miecze. Nie były one proste. Wzdłuż ostrzy i wewnątrz znajdował się skomplikowany wzór. Rękojeść była ciemnoszara, a ostrza lśniły bielą. Wszystkie ubrania dziewczyny były czarne.
Ale najbardziej przerażający był uśmiech.
Gdy tylko mnie zobaczyła, uśmiechnęła się od ucha do ucha. Dosłownie. Jeśli widzieliście kiedyś film "Alicja w Krainie Czarów" z Johnnym Deppem i pamiętacie jak wygląda kot z Cheshire to zrozumiecie co mam na myśli.
Dziewczyna stała na tle jakiegoś starego, opuszczonego biura, które wydawało mi się dziwnie znajome. Byłam pewna, że nie ma go nigdzie w Akademii...
- Cześć - powiedziała i, o ile to możliwe, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. - Tęskniłaś?
Nagle doznałam olśnienia. Dawno temu, zanim trafiłam do Akademii, wpadłam, w jak to mówią rodzice, złe towarzystwo. Oprócz tego, że nauczyłam się strzelać z łuku, broni palnej i walczyć moimi krótkimi mieczami, nie przyniosło mi to zbyt wiele dobrego. Raczej złe cechy i nawyki. Ale zanim się stamtąd zabrałam, co zajęło mi trochę, ze względu na próby unikania ciotki, która w tamtym czasie się mną opiekowała, poznałam pewną dziewczynę, która postanowiła zostać moją mentorką. Gdy patrzę na to z perspektywy czasu, widzę, że nie była ona najlepszym wzorem do naśladowania, ale wtedy wydawała mi się idealna. Miała długie włosy, zawsze pofarbowane na niebiesko i uwielbiała czarny kolor. Namówiła mnie nawet, żebym zaczęła ubierać się podobnie.
- Dawno cię nie widziałam - odparłam.
- Wiem że tęskniłaś - rzuciła tamta, przybliżając się do tafli.
- Szczerze, to miałam nadzieję, że potrwa to dłużej.
Dziewczyna nadęła policzki i odsunęła się.
- Dobra, dobra, a teraz rób miejsce! Mam zamiar tam wrócić! - zawołała. - Było mi u ciebie całkiem wygodnie...
- Wybacz, ale lubię moje ciało. Nie zamierzam się stąd ruszać - oświadczyłam, krzyżując ręce na piersi.
Dziewczyna zmrużyła oczy.
- Twoje są martwe w środku, wiesz? - zapytała. Odpowiedziałam jej zaskoczonym spojrzeniem. - Oczy. Wypaliłaś się już. Więc zrób mi miejsce, żebym mogła na nowo rozpalić w nas ogień!
Te słowa mnie zaskoczyły.
- Niestety, nie przepadam za tym samym co ty - mruknęłam.
- Oj, weź przestań! Jesteśmy takie same! Lubimy to samo! Tylko ja jestem ta odważniejsza - przyjrzała mi się krytycznym okiem. - I ładniejsza.
- Nie masz prawa mówić, że jesteśmy takie same. Nie masz w sobie nic z człowieka!
- Robiłaś co mogłaś, żeby się przede mną ukryć, ale teraz widzisz nas w całej okazałości! - zawołała tamta.
- Możesz robić co chcesz, ale nigdy nie będę taka jak ty!
- Nie musisz - rzuciło moje odbicie. - Zawsze byłaś.
***
- Nie możesz opierać mi się całą wieczność!
- Nie będę marionetką w twojej grze! Jesteś przeszłością! Nie ma dla ciebie miejsca w przyszłości!
- Wyjdę tam, choćbym miała cię związać! Będziesz gdzieś tam, głęboko, w kostiumie ze swojego ciała, który ja założę!
- Mów co chcesz, ale dzisiaj to ja stąd wyjdę!
***
Zbliżyłam się o krok do lustra.
- Nie zrobisz mi tego! Nie odważysz się! - krzyknęła tamta.
Postąpiłam o krok do przodu.
- Założysz się?
Dziewczyna sięgnęła do paska i wyciągnęła stamtąd pistolet.
- Jeszcze krok... - zagroziła, mierząc we mnie.
"Ale co może mi zrobić odbicie w lustrze?" pomyślałam.
Nie spodziewałam się, że cokolwiek dopóki w moich uszach nie odbił się huk wystrzału, a mojego brzucha nie przeszyła fala bólu.
- Och...
Jęknęłam i złapałam się za ranę. Widziałam sączącą się z niej krew. Poczułam jak nogi się pode mną uginają i zaczęłam upadać...
- Kira!
Nagle gdzieś obok mnie znalazła się Mistle. Uklękła obok mnie.
- Co się stało? - zapytała.
Spojrzałam na mój brzuch i nagle poczułam się zupełnie inaczej. Cały ból zniknął. Nie było też ani krwi, ani rany.
- Wiem co tu się stało - powiedziała śpiewnie dziewczyna z lustra.
Przymknęłam oczy. Dlaczego tak się dzieje?
- To sprawia, że wariujesz - usłyszałam z lustra.
Dziewczyna siedziała po turecku naprzeciwko mnie i uśmiechała się.
- Nie możesz wymazać swojej przeszłości.
Stałam w naszej starej kryjówce, opuszczonym biurze. Obok mnie stała moja mentorka. Obie miałyśmy w dłoniach pistolety i ukrywałyśmy się za ścianą.
- Gotowa na dobrą zabawę? - zapytała z uśmiechem.
Skinęłam głową i odpowiedziałam jej tym samym. Uśmiech znaczył w naszym języku bardzo dużo. Zbyt dużo, żeby dało się to jakkolwiek wytłumaczyć.
Wychyliłyśmy się zza ściany. Stało tam dwóch chłopaków, którzy mierzyli też w nas. Położyłam palec na spust, gotowa pociągnąć, gdy nagle naszła mnie pewna myśl.
Jeśli to zrobię nie będzie już odwrotu.
Czy ja naprawdę chcę ich zabić?
Nie byłam w stanie strzelić. Usłyszałam kule gdzieś obok mnie, ale czas jakby zwolnił. Patrzyłam na chłopaka, a on na mnie i oboje nagle zrozumieliśmy - nie byliśmy w stanie kogokolwiek zabić. Nie pasowaliśmy tu.
Nagle rozległ się huk i chłopak padł na ziemię. Na ściany prysnęła jego krew. Zaskoczona, upuściłam pistolet.
- Kurde, Kira, coś ty sobie myślała?! - krzyknęła dziewczyna. - Chciałaś żebyśmy zginęły?!
Ale nie byłam w stanie skupić się na tym, co ona mówi. Widziałam tylko krew chłopka, spływającą powoli wzdłuż jednego z plakatów.
"Ta krew... To nie ja... Prawda? To nie ja go zabiłam..."
~*~Mistle~*~
Postać w lustrze wyglądała jakby była na haju.
Czerwone pasemka, wyglądające jakby namalowano je sprayem odcinały się na tle czarnych włosów. Na głowie miała fioletowego fullcapa. W uszach miała kolczyki w kształcie okręgów o średnicy około pięciu centymetrów, do których przyczepiła różnokolorowe pióra. O jej makijażu i reszcie ubrań już nie wspomnę.
- Cześć Mistle! Chcesz się zabawić? - zapytała z szerokim uśmiechem. Dopiero teraz zauważyłam że na plecach ma zawieszony jakiś dziwny przedmiot. Ale cóż, różnie to bywa z takimi krzywymi lustrami.
- Nie, dzięki.
- Oj, no weź! Nie bądź taka sztywna! Chociaż raz się trochę rozerwij!
Usłyszałam jakiś jęk. Odwróciłam się i zobaczyłam jak szatynka upada na ziemię.
- Kira!
Podbiegłam do niej kompletnie zapominając o lustrze. Uklękłam obok.
- Co się stało? - zapytałam, przyglądając się dziewczynie.
Trochę zdezorientowana rozejrzała się wokół i w końcu znów spojrzała na mnie.
- Nic takiego - mruknęła.
Pomogłam jej wstać i razem odeszłyśmy od luster.
>>*Luke*<<
W lustrze zobaczyłem... innego siebie. Miałem na sobie kolorowe ubrania, żółtą podkoszulkę i czerwono-pomarańczowe szorty. Na plecach przyczepioną miałem wyrzutnię rakiet. Chłopak za to celował właśnie z AWP do jakichś ludzi w oddali. Cały świat za nim miał dziwne kolory - zielone niebo, różowe drzewa, czerwona trawa, itd.
- Haha! Cześć, mały! Miło cię widzieć! Wręcz wystrzałowo! - postać w lustrze zaśmiała się z własnego żartu. - Kapujesz? - wskazał na snajperkę.
- Niestety - mruknąłem.
- Hah! - zawołał. - Wiedziałem że się dogadamy! W końcu jesteśmy tacy sami! To to ja a ja to ty!
- Czyli ja to ja? - zapytałem.
- Nie - odparł. - Ja to ja.
- A ty to ty.
- Ja to ja.
- Rozumiem - odparłem. Doskonale wiedziałem, co miał na myśli. - Chociaż nie powiedziałbym, że jesteśmy tacy sami.
Chłopak. Spojrzał na mnie, jakby chciał mnie zabić. Po chwili jednak rozchmurzył się i sięgnął po wyrzutnię rakiet.
- Sprawdźmy - powiedział.
Machnął ręką i obraz zamigotał. Po kilku sekundach, lustro było jakby prawdziwe. Widziałem siebie, widziałem innych, stojących plecami do mnie, zapatrzonych w swoje odbicia. Jednakże, coś było nie tak. W moich dłoniach pojawiła się wyrzutnia rakiet, którą przed chwilą trzymał chłopak. Gdy spojrzałem w dół, okazało się, że ja także ją mam. Luke z lustra uśmiechnął się do mnie, po czym odwrócił się i zaczął mierzyć wyrzutnią w... Kirę.
Po chwili, kompletnie nie kontrolując co robię, powtórzyłem gest chłopaka. Z lustra dobiegł mnie huk. Chciałem krzyczeć i ostrzec szatynkę, ale z mojego gardła nie wydobył się żaden dźwięk, a nie byłem w stanie się poruszyć. Sam nie wiem kiedy, nacisnąłem spust. Zamknąłem oczy. Po chwili dobiegł mnie głośny dźwięk i krzyk Kiry. Otworzyłem oczy i zobaczyłem ją leżącą na ziemi.
- Widzisz? Jesteśmy tacy sami - postać w lustrze znów się uśmiechnęła, po czym zamigotała i zniknęła. Rama została pusta, a ja poczułem, że znów mogę się ruszać.
- Kira! - zawołałem i pobiegłem w jej stronę.
<<Matt>>
- Siemka! - zawołał chłopak z lustra.
Może i był do mnie podobny, ale... Prawie w ogóle. Miał czerwone włosy, a także soczewki, sprawiające, że posiadał złote tęczówki, a zamiast źrenic cienki pasek. Upodabniało to jego oczy do kocich. Miał na sobie żółtą, fluorescencyjną koszulkę i jasne jeansy z czerwonym paskiem. Za nim zatknięta była jakaś broń.
- Ale z ciebie sztywniak, Mattie! - dorzucił. - W ogóle nie wykorzystujesz swojego potencjału! Masz w sobie mnie, a ty tak po prostu mnie ignorujesz! Jak możesz być taki nijaki?
- Szczerze mówiąc, nie przeszkadza mi to w najmniejszym stopniu - rzuciłem.
- Popatrz na siebie! Co ty robisz ze swoim życiem? Nie możesz wiecznie kryć się w cieniu swojego brata! Jego też kiedyś zabraknie! Gdyby zależało to ode mnie, to stałoby się to nawet szybciej niż później...
Posłałem mu mordercze spojrzenie. Mimo że Luke nie był wzorowym bratem, to nie pozwoliłbym go zabić.
- No już, nie udawaj takiego świętego! Dobrze wiesz, że on potrafi być utrapieniem!
- Nie przeczę - odparłem. - Nie zmienia to faktu, że jest moim młodszym bratem i nie ważne co zrobi, zawsze nim będzie i zawszę będę go chronił.
- Durna odpowiedzialność starszego - mruknął chłopak. - Tylko tego nauczyli cię rodzice! Nie masz może ochoty wreszcie się od tego uwolnić? Od wiecznego poczucia obowiązku?
- Nie - stwierdziłem. - Jego ktoś musi pilnować. Równie dobrze to mogę być ja.
Odwróciłem się i zacząłem odchodzić.
- Czekaj! Gdzie idziesz? Znowu kryć się w cieniu braciszka? - zawołał. - Wracaj tu! To nie koniec!
Włożyłem ręce w kieszenie i więcej już go nie słuchałem.
~~Celestia~~
W lustrze zobaczyłam…Siebie. Ale jednocześnie to nie byłam ja. W odbiciu nie miałam grzywki, cera była bardzo blada, oczy były czerwone i dziwnie wesołe, a uśmiech szeroki i psychiczny. Wzdrygnęłam się.
No niby to ja, a jednak nie!
-Co jest, Yumi? - odezwało (?) się odbicie. - Chyba się mnie nie boisz, co~? - uśmiechnęła się jeszcze szerzej.
-Po prostu uśmiechasz się w taki sposób, że aż można uznać, że jesteś szalona i powinni cię w psychiatryku zamknąć. - powiedziałam, poprawiając okulary.
-No weź~! W końcu jestem częścią twojej duszy! Ranisz mnie.
-Nie kłam.
-Też racja ^^. A teraz powiedz mi: czemu trzymasz z tymi ludźmi. - ostatnie słowo wypowiedziała z obrzydzeniem.
-Daj spokój, to tylko tak na chwilę...
-Ale ty już się do nich w miarę przyzwyczaiłaś! Pewnie udają jak reszta. Pamiętasz? Chociażby ten psycholog. Niby chciał pomóc, a tylko pogorszył sytuację. Prawie do psychiatryka nas wysłał! Zapomniałaś o naszej nienawiści do ludzi? Za to, że nie obchodzi ich nic prócz własnej wygody i nic innego ich nie obchodzi? - Uff, wreszcie zakończyła swoją tyradę, po czym skądś wytrzasnęła kosę i zaczęła nią ciąć niewidzialne osoby. Przyglądałam się temu z politowaniem.
Rozejrzałam się dookoła. Każdy był zajęty swoimi odbiciami, pewnie oni również widzą swoje inne ,,opcje". Fajnie, przynajmniej mnie nie usłyszą.
-Wiesz co? Jednak mam z ludźmi coś wspólnego. Dbam wyłącznie o siebie!
Odwróciłam się od lustra, a po chwili część moich robotów wyszła z kieszeni i zakryły lustro, w pewnym sensie zamykając ,,drugą'' Yumi.
Poczułam dotknięcie na ramieniu. Zrzuciłam brutalnie rękę osobnika, który postanowił mi ją położyć i odwróciłam się. To był Luke.
-Nie dotykaj mnie. - wysyczałam.
Z mojej kieszeni nagle zaczęła lecieć muzyka. Włożyłam rękę i wyjęłam małego ptaka, który poderwał się z mojej dłoni i zaczął krążyć pod sufitem wokół pokoju.
-And I've lost, who I am. And I can't understand, why my heart is so broken...
Wszyscy wlepili spojrzenia w robota. Był moim pierwszym, jaki zbudowałam. Prędzej go zniszczę, niż komuś oddam.
-Who I am...From the start...Take me home, to my heart.
Zaśpiewał, krążąc nad moją głową.
-There's the light, there's the sun...
Robot usiadł na mojej dłoni i przestał ,,śpiewać''.
Schowałam go do kieszeni.
Chciałam już po prostu wrócić do pokoju i zamknąć się tam na cztery spusty, żeby wszyscy dali mi święty spokój.
~<<YoYo>>~
Spojrzałam w lustro, nie zobaczyłam nic niezwykłego, po prostu...ja.
Nie rozumiem...czemu tu stoi zwykłe lustro, podeszłam i oparłam dłonie o jego taflę. Nagle usłyszałam trzask, odgłos tuczonego szkła, a przede mną pojawiła się dziewczyna bardzo podobna do mnie, tyle, że o zielonych oczach i czerwonych włosach, w dłoniach trzymała sztylety.
-BU!- Usłyszałam.
-Co ty tu robisz, przecież nie jesteś mną, więc co robisz w lustrze?
-Hahahaha, ty naprawdę nie jarzysz co?- Powiedziała dziewczyna wyraźnie rozbawiona.- Ty mnie nie znasz, lecz ja znam ciebie, jestem tam, w tobie.- wskazała bronią w moim kierunku.- zazwyczaj siedzą tam próbujesz mnie zwalczać, ale wreszcie jestem wolna.
-Czy to znaczy, że jak teraz odejdę to Ty także znikniesz?
- O nie, nie, nie, nie.- Dziewczyna spoważniałą.- Tak łatwo to nie ma. Ja nigdy nie zniknę, zaakceptuj to.
-Ok, miło było, ale na jakoś tak odechciało mi się na ciebie patrzeć, uściskałabym cię na pożegnanie, ale cóż jesteś w lustrze- Uśmiechnęłam się i obróciłam na pięcie.- Papa!
-To się jeszcze okażę.
Wreszcie poczułam co znaczy "wbić komuś nóż w plecy", a właściwie to sztylet, nie miłe uczucie, a właściwie to straszny ból. Upadłam.
-HAHAHHAHAHAHA!.-Usłyszałam śmiech rodem zakładu zamkniętego.
~~*Kira*~~
Otworzyłam oczy i usiadłam na łóżku. Rozejrzałam się. Znów byłam w moim pokoju. Czy to możliwe że to był tylko sen?
Szybko się przebrałam i wyszłam z pokoju. Kierowałam się w stronę stołówki. Gdy tylko tam trafiłam, zorientowałam się, że pozostali już tam są. Dosiadłam się. Przy stole panowała iście grobowa atmosfera. Nikt się nie odzywał ani nic nie jadł.
- Hej - mruknęłam. - Też śniła wam się...
- Komnata? - dokończył Luke. - Tak.
Westchnęłam.
Spojrzałam w lustro, nie zobaczyłam nic niezwykłego, po prostu...ja.
Nie rozumiem...czemu tu stoi zwykłe lustro, podeszłam i oparłam dłonie o jego taflę. Nagle usłyszałam trzask, odgłos tuczonego szkła, a przede mną pojawiła się dziewczyna bardzo podobna do mnie, tyle, że o zielonych oczach i czerwonych włosach, w dłoniach trzymała sztylety.
-BU!- Usłyszałam.
-Co ty tu robisz, przecież nie jesteś mną, więc co robisz w lustrze?
-Hahahaha, ty naprawdę nie jarzysz co?- Powiedziała dziewczyna wyraźnie rozbawiona.- Ty mnie nie znasz, lecz ja znam ciebie, jestem tam, w tobie.- wskazała bronią w moim kierunku.- zazwyczaj siedzą tam próbujesz mnie zwalczać, ale wreszcie jestem wolna.
-Czy to znaczy, że jak teraz odejdę to Ty także znikniesz?
- O nie, nie, nie, nie.- Dziewczyna spoważniałą.- Tak łatwo to nie ma. Ja nigdy nie zniknę, zaakceptuj to.
-Ok, miło było, ale na jakoś tak odechciało mi się na ciebie patrzeć, uściskałabym cię na pożegnanie, ale cóż jesteś w lustrze- Uśmiechnęłam się i obróciłam na pięcie.- Papa!
-To się jeszcze okażę.
Wreszcie poczułam co znaczy "wbić komuś nóż w plecy", a właściwie to sztylet, nie miłe uczucie, a właściwie to straszny ból. Upadłam.
-HAHAHHAHAHAHA!.-Usłyszałam śmiech rodem zakładu zamkniętego.
~~*Kira*~~
Otworzyłam oczy i usiadłam na łóżku. Rozejrzałam się. Znów byłam w moim pokoju. Czy to możliwe że to był tylko sen?
Szybko się przebrałam i wyszłam z pokoju. Kierowałam się w stronę stołówki. Gdy tylko tam trafiłam, zorientowałam się, że pozostali już tam są. Dosiadłam się. Przy stole panowała iście grobowa atmosfera. Nikt się nie odzywał ani nic nie jadł.
- Hej - mruknęłam. - Też śniła wam się...
- Komnata? - dokończył Luke. - Tak.
Westchnęłam.
piątek, 22 maja 2015
#KT Zniknął? Tak po prostu?
~*~Mistle~*~
Najpierw myślałam, że Fier stroi sobie żarty, ale teraz już wiem, że po prostu mnie tu zostawił. Samą, w korytarzu. Fajnie. Nie żebym sama sobie rady dać nie mogła, wręcz przeciwnie, no ale to miłe nie było. Tak czy tak, Ostatnią rzeczą, którą teraz miałabym zrobić to siedzieć i płakać. Po prostu pozbierałam się z ziemi i zaczęłam wędrować dalej.
Szłam dość długo, a korytarz zaczynał się zmieniać. Im dalej, tym robiło się ciemniej, ściany w niektórych miejscach pękały, odpadał tynk. Robiło się chłodniej. Po jakimś czasie wszystko znów wróciło do normy. Droga znów była taka sama, nic się nie zmieniało. Straciłam poczucie czasu i ile szłam byłam w stanie określić jedynie po bólu nóg.
W pewnym momencie miałam już dość chodzenia. Byłam zmęczona. Postanowiłam na chwilę usiąść i odpocząć pod ścianą.
***
- Hej, Mistle, w porządku? - ktoś mną potrząsał.
Otworzyłam oczy. Nad sobą zobaczyłam twarz Matta. Rozejrzałam się. Obok stał Tatsu. Korytarz ani trochę się nie zmienił.
- Nic ci nie jest? - usłyszałam.
- Tak, tak - zapewniłam. - Co wy tu robicie?
- Szliśmy dość długo i w końcu na ciebie wpadliśmy - odparł Tatsu.
- Gdzie Fier? - zapytał Matt.
- Nie wiem. Zniknął gdzieś po drodze - mruknęłam.
<<Matt>>
Zniknął? Tak po prostu? Trzeba będzie pogadać z dyrektorką, jak tylko wrócimy...
Swoją drogą wciąż dziwnie się czułem, wiedząc, że Gertrude to tak w rzeczywistości ciotka Kiry... Z charakteru nie były ani trochę podobne, ale na tamtym obrazie były prawie identyczne.
- Wiecie może która godzina? - zapytała Mistle.
- Niestety. Mój zegarek nie działa. Nie poruszył się od dawna - odparłem.
- W takim razie powinniśmy ruszać dalej - oznajmił Tatsu.
Podałem Mistle rękę i pomogłem jej wstać. Potem ruszyliśmy dalej.
***
- Cicho. Słyszeliście to? - zapytałem, stając w miejscu.
Pozostali też stanęli. Po chwili znów usłyszałem. To brzmiało jak śmiech...
Dźwięki zbliżały się w naszą stronę. Tatsu był pierwszym, który zorientował się czym one są.
- Will! - zawołał.
- Tatsu? - padła odpowiedź.
Chłopak rzucił się biegiem. Spojrzałem na Mistle. Dziewczyna wzruszyła ramionami i ruszyła za nim. Ja także.
Po chwili spotkaliśmy nie tylko Will, ale także YoYo.
- W porządku? - zapytałem.
- Tak - mruknęła Will, a YoYo potwierdziła to skinieniem głowy.
~*~Mistle~*~
- W takim razie powinniśmy ruszać dalej - powiedziałam.
Nikt nie miał nic przeciwko, więc po prostu odwróciłam się i poszłam przed siebie. Gdzieś za mną Tatsu rozmawiał z Will, a Matt zagadywał YoYo. Czułam się taka aspołeczna w ich towarzystwie!
Postanowiłam nie zawracać sobie tym na razie głowy i skupiłam się na wypatrywaniu niebezpieczeństw. Droga jednak była na tyle monotonna, że szybko znowu zachciało mi się spać - a może to miejsce tak na mnie działało?
Po jakimś czasie usłyszałam jakiś szelest. Okazało się, że przed nami pojawił się zakręt, za którym było skrzyżowanie. Naprzeciwko nas stali pozostali.
- Kira! - zawołałam. - Wszystko u was w porządku?
I tak oto rozpoczęły się powitania i opowiadania.
Najpierw myślałam, że Fier stroi sobie żarty, ale teraz już wiem, że po prostu mnie tu zostawił. Samą, w korytarzu. Fajnie. Nie żebym sama sobie rady dać nie mogła, wręcz przeciwnie, no ale to miłe nie było. Tak czy tak, Ostatnią rzeczą, którą teraz miałabym zrobić to siedzieć i płakać. Po prostu pozbierałam się z ziemi i zaczęłam wędrować dalej.
Szłam dość długo, a korytarz zaczynał się zmieniać. Im dalej, tym robiło się ciemniej, ściany w niektórych miejscach pękały, odpadał tynk. Robiło się chłodniej. Po jakimś czasie wszystko znów wróciło do normy. Droga znów była taka sama, nic się nie zmieniało. Straciłam poczucie czasu i ile szłam byłam w stanie określić jedynie po bólu nóg.
W pewnym momencie miałam już dość chodzenia. Byłam zmęczona. Postanowiłam na chwilę usiąść i odpocząć pod ścianą.
***
- Hej, Mistle, w porządku? - ktoś mną potrząsał.
Otworzyłam oczy. Nad sobą zobaczyłam twarz Matta. Rozejrzałam się. Obok stał Tatsu. Korytarz ani trochę się nie zmienił.
- Nic ci nie jest? - usłyszałam.
- Tak, tak - zapewniłam. - Co wy tu robicie?
- Szliśmy dość długo i w końcu na ciebie wpadliśmy - odparł Tatsu.
- Gdzie Fier? - zapytał Matt.
- Nie wiem. Zniknął gdzieś po drodze - mruknęłam.
<<Matt>>
Zniknął? Tak po prostu? Trzeba będzie pogadać z dyrektorką, jak tylko wrócimy...
Swoją drogą wciąż dziwnie się czułem, wiedząc, że Gertrude to tak w rzeczywistości ciotka Kiry... Z charakteru nie były ani trochę podobne, ale na tamtym obrazie były prawie identyczne.
- Wiecie może która godzina? - zapytała Mistle.
- Niestety. Mój zegarek nie działa. Nie poruszył się od dawna - odparłem.
- W takim razie powinniśmy ruszać dalej - oznajmił Tatsu.
Podałem Mistle rękę i pomogłem jej wstać. Potem ruszyliśmy dalej.
***
- Cicho. Słyszeliście to? - zapytałem, stając w miejscu.
Pozostali też stanęli. Po chwili znów usłyszałem. To brzmiało jak śmiech...
Dźwięki zbliżały się w naszą stronę. Tatsu był pierwszym, który zorientował się czym one są.
- Will! - zawołał.
- Tatsu? - padła odpowiedź.
Chłopak rzucił się biegiem. Spojrzałem na Mistle. Dziewczyna wzruszyła ramionami i ruszyła za nim. Ja także.
Po chwili spotkaliśmy nie tylko Will, ale także YoYo.
- W porządku? - zapytałem.
- Tak - mruknęła Will, a YoYo potwierdziła to skinieniem głowy.
~*~Mistle~*~
- W takim razie powinniśmy ruszać dalej - powiedziałam.
Nikt nie miał nic przeciwko, więc po prostu odwróciłam się i poszłam przed siebie. Gdzieś za mną Tatsu rozmawiał z Will, a Matt zagadywał YoYo. Czułam się taka aspołeczna w ich towarzystwie!
Postanowiłam nie zawracać sobie tym na razie głowy i skupiłam się na wypatrywaniu niebezpieczeństw. Droga jednak była na tyle monotonna, że szybko znowu zachciało mi się spać - a może to miejsce tak na mnie działało?
Po jakimś czasie usłyszałam jakiś szelest. Okazało się, że przed nami pojawił się zakręt, za którym było skrzyżowanie. Naprzeciwko nas stali pozostali.
- Kira! - zawołałam. - Wszystko u was w porządku?
I tak oto rozpoczęły się powitania i opowiadania.
wtorek, 28 kwietnia 2015
#KT Sześcian zielonej galaretki
^~^Tatsu^~^
Matt jako pierwszy ruszył w stronę drzwi z krótkofalówką od Celestii w ręce. Obróciłem się jeszcze w stronę Will, akurat żeby zobaczyć jak ona i YoYo przechodzą dalej, zamykając za sobą drzwi, po czym pobiegłem, aby dogonić bruneta. Znaleźliśmy się w czymś, co przypominało tunel. Od razu zastanowiła mnie jedna kwestia: Z czego to, na Babcię Wierzbę, jest zrobione?! Ściany i sufit tunelu były nienaturalnie gładkie i emanowały jaskrawym różowym światłem.
<<Matt>>
No dobra. Nie całkiem tego się spodziewałem.
Gdy Tatsu otworzył drzwi, myślałem że to może być wszystko, ale nie to.
Nie galaretka.
Więc, gdy rzuciła się na mnie zielona substancja i próbowała napić się mojej krwi, to tak trochę się zaskoczyłem. Na szczęście byłem w miarę przytomny i użyłem metalowych kulek latających mi nad głową, aby ją z siebie zrzucić.
To co zobaczyłem wtedy przerosło moje najśmielsze oczekiwania.
Wielki, ciężki, obślizgły sześcian zielonej galaretki, za którą ciągnął się krwawy ślad zmierzała w naszą stronę. Jakby tego było mało ciągle dzieliła się na mniejsze i mniejsze kawałki. W ten sposób przeciwników było coraz więcej, a bryła jakby się nie kurczyła!
Tatsu stał w drzwiach z szeroko otwartymi oczami. Doszedłem do wniosku, że trzeba zacząć działać, albo zaraz zaleje nas morze krwiożerczych galaretek. Szybko spłaszczyłem kule i zrobiłem z nich dwie okrągłe płyty, pomiędzy którymi miażdżyłem przeciwników. Taktyka nawet niezła, ale na galaretkę nie bardzo działała. Tylko na chwile pozbawiała ją kształtu i dawała nam czas, dopóki nie pozbierała się z powrotem.
- Matt - usłyszałem.
Spojrzałem na Tatsu, który usilnie się w coś wpatrywał.
- Tam jest jakaś klapa w podłodze - stwierdził.
Przypatrzyłem się uważniej miejscu, które pokazywał. Okazało się, że ma rację. Niestety, przejścia broniła galaretka.
- Masz jakiś plan? - zapytałem.
^~^Tatsu^~^
A mówiłem, żeby nie krakał!
-Nie bardzo.- odpowiedziałem.
Moje stosunki z kucharką są dość pozytywne - mógłbym nawet powiedzieć, że mnie nie nienawidzi - toteż nie często miałem okazję bić się z galaretą. Jedyne, co przychodziło mi do głosy, to żeby ją rozpuścić, ale nie mieliśmy do tego rekwizytów. Otwór w podłodze był otoczony przez stworzenia, które ani myślały pozwolić nam się do niego zbliżyć.Ech... co prawda wolę rozwiązania strategiczne, ale w tym wypadku chyba pozostało nam po prostu lecieć na pałę.
-Jeśli uda ci się powalić wszystkie za jednym rzutem, to może zdążymy uciec nim się pozbierają.
Matt jako pierwszy ruszył w stronę drzwi z krótkofalówką od Celestii w ręce. Obróciłem się jeszcze w stronę Will, akurat żeby zobaczyć jak ona i YoYo przechodzą dalej, zamykając za sobą drzwi, po czym pobiegłem, aby dogonić bruneta. Znaleźliśmy się w czymś, co przypominało tunel. Od razu zastanowiła mnie jedna kwestia: Z czego to, na Babcię Wierzbę, jest zrobione?! Ściany i sufit tunelu były nienaturalnie gładkie i emanowały jaskrawym różowym światłem.
-Myślisz, że już za późno na zamienienie się z dziewczynami?- zapytałem, lekko zdegustowany. Nienawidzę tego koloru.
-Nie przesadzaj.- zgasił mnie Matt. Z kamiennym wyrazem twarzy podszedł do ściany i przejechał po niej ręką.- Jak myślisz, co to jest?
-Na pewno nie żadna roślina.- stwierdziłem.
-Nie da się ukryć.- potwierdził.- Zimne i sprężyste... przypomina mi trochę konsystencję galarety.
-Nie kracz, błagam!- jęknąłem. Otacza mnie różowa galaretka. No, po prostu zaje...- Chodźmy już lepiej.
Tunel nie był długi - już z naszej obecnej pozycji mogłem zobaczyć jego koniec, na którym znajdowały się kolejne drzwi.
Ruszyliśmy w ich stronę.
<<Matt>>
No dobra. Nie całkiem tego się spodziewałem.
Gdy Tatsu otworzył drzwi, myślałem że to może być wszystko, ale nie to.
Nie galaretka.
Więc, gdy rzuciła się na mnie zielona substancja i próbowała napić się mojej krwi, to tak trochę się zaskoczyłem. Na szczęście byłem w miarę przytomny i użyłem metalowych kulek latających mi nad głową, aby ją z siebie zrzucić.
To co zobaczyłem wtedy przerosło moje najśmielsze oczekiwania.
Wielki, ciężki, obślizgły sześcian zielonej galaretki, za którą ciągnął się krwawy ślad zmierzała w naszą stronę. Jakby tego było mało ciągle dzieliła się na mniejsze i mniejsze kawałki. W ten sposób przeciwników było coraz więcej, a bryła jakby się nie kurczyła!
Tatsu stał w drzwiach z szeroko otwartymi oczami. Doszedłem do wniosku, że trzeba zacząć działać, albo zaraz zaleje nas morze krwiożerczych galaretek. Szybko spłaszczyłem kule i zrobiłem z nich dwie okrągłe płyty, pomiędzy którymi miażdżyłem przeciwników. Taktyka nawet niezła, ale na galaretkę nie bardzo działała. Tylko na chwile pozbawiała ją kształtu i dawała nam czas, dopóki nie pozbierała się z powrotem.
- Matt - usłyszałem.
Spojrzałem na Tatsu, który usilnie się w coś wpatrywał.
- Tam jest jakaś klapa w podłodze - stwierdził.
Przypatrzyłem się uważniej miejscu, które pokazywał. Okazało się, że ma rację. Niestety, przejścia broniła galaretka.
- Masz jakiś plan? - zapytałem.
^~^Tatsu^~^
A mówiłem, żeby nie krakał!
-Nie bardzo.- odpowiedziałem.
Moje stosunki z kucharką są dość pozytywne - mógłbym nawet powiedzieć, że mnie nie nienawidzi - toteż nie często miałem okazję bić się z galaretą. Jedyne, co przychodziło mi do głosy, to żeby ją rozpuścić, ale nie mieliśmy do tego rekwizytów. Otwór w podłodze był otoczony przez stworzenia, które ani myślały pozwolić nam się do niego zbliżyć.Ech... co prawda wolę rozwiązania strategiczne, ale w tym wypadku chyba pozostało nam po prostu lecieć na pałę.
-Jeśli uda ci się powalić wszystkie za jednym rzutem, to może zdążymy uciec nim się pozbierają.
<<Matt>>
- Ja bym nie dał rady? - uśmiechnąłem się łobuzerko. - Tylko się przygotuj.
Nagle wpadłem na jeszcze lepszy pomysł. Zamiast dwóch płyt zrobiłem jedną, cieńszą niż kartka papieru, ale dzięki mojej mocy wystarczająco mocną i uformowałem ją tak, żeby nie znajdowała się nad klapą, tylko nad galaretką.
- Gotów? - zapytałem.
- Zawsze i wszędzie - odparł Tatsu.
Metalowa płyta przygniotła galaretkę do ziemi.
- Biegiem!
Rzuciliśmy się w stronę klapy, jednak prawie od razu krwiożercza substancja zaczęła wydostawać się spod metalu. Nie mieliśmy wiele czasu.
Otworzyłem wieko. Zaskrzypiały zawiasy, a naszym oczom ukazała się dziura, której dna nie było widać.
- Nie mam zamiaru tam skakać - oznajmił chłopak.
Zabrałem kawałek metalu i uformowałem z niego platformę, po czym opuściłem ją do dziury.
- Ależ masz.
Z tymi słowami zepchnąłem chłopaka w ciemność i skoczyłem za nim, zabierając ze sobą resztę metalu, aby zamknąć klapę i powiększyć platformę.
sobota, 7 marca 2015
Rozumiem że "młotek" w tym wypadku to "miecz"?
Ilied, Will i Tatsu wybiegli z pokoju, za nimi pozostali. W pokoju ostała się tylko Kira, która rozejrzała się, krytycznym okiem szacując ilość strat. Rozbawił mnie ten widok. Mimo że Lke i Fier w jednym pomieszczeniu to dużo, to tym razem obyło się bez większych problemów.
Szatynka skinęła głową i ruszyliśmy korytarzem w stronę gabinetu dyrektorki.
***
Gdy dotarliśmy na miejsce całe "przesłuchanie" już się zaczęło. Will siedziała po turecku na biurku przed dyrektorką, a Ilied latała wokół. Pozostali w cieszy obserwowali ich wysiłki.
Nagle brunetka zerwała się z miejsca i zeskoczyła z biurka, przyprawiając Tatsu o atak serca.
- Już wiem! - wykrzyknęła.
Wybiegła z pokoju i zniknęła na korytarzu, a pozostali popatrzyli po sobie.
- Co ona wie? - zapytałem.
Kilka osób zgodnie wzruszyło ramionami. Najwyraźniej nikt nie zrozumiał jaka ma być od teraz nasza rola i po prostu staliśmy w gabinecie.
Po chwili Will znów pojawiła się w pokoju.
- Na co czekacie? Idziemy do Komnaty!
Teraz większość osób się ruszyła i pobiegliśmy za brunetką.
***
- To tutaj! - zawołała Will.
- Tutaj to znaczy...? - odparł Tatsu.
Dziewczyna dumna wskazała palcem na ścianę.
- To wiele wyjaśnia - westchnął Mito.
Brunetka przewróciła oczami.
- Przypatrzcie się!
Gdy wytężyłem wzrok, zobaczyłem malutki symbol wyryty na ścianie. Uniosłem brwi.
Świetnie, ale jak mieliśmy się tam dostać? Byłoby dużo lepiej, gdyby Will i Ilied zamiast tak pędzić zapytały jak otworzyć to dziadostwo.
Gdy wszyscy już doszli do wniosku, że ten zameczek w ścianie nie ma dziurki na klucz (który dałbym radę zrobić, ale przecież nie zadźgam ściany kluczem, żeby się otworzyła), Fier stwierdził, że "Nic na siłę, wszystko młotkiem" i wyciągnął MIECZ. Odwróciłem się, spojrzałem na niego, a on tam z wielkim kawałkiem żelastwa w łapie zamachnął się na ścianę. Walnąłem w myślach facepalma.
- Rozumiem że "młotek" w tym wypadku to "miecz"? - zapytałem.
Fier tylko uśmiechnął się w odpowiedzi i uderzył.
Przez chwilę nic się nie działo.
A potem rozbłysło oślepiające światło i każdy zasłaniał się jak mógł. Sam utworzyłem z metalu cienką ścianę, która chroniła mnie przed jasnością.
Po chwili wszystko zgasło. Gdy się rozejrzałem, zobaczyłem Ilied schowaną za Fierem i Luke'a chroniącego Kirę. Gdzieś z tyłu podobnie stali Mito i Mistle.
Z kolei na ścianie nagle pojawił się ciąg symboli, układający się w kształt bramy.
- Nieźle - stwierdziła Will.
- Ma się to coś - odparł Fier.
- Nie chcę przerywać twojego 5 minut, Fier - rzucił Luke - ale te drzwi nadal są zamknięte.
Fier spojrzał na nie, potem na swój miecz i zanim ktokolwiek zdążył zareagować uderzył w ścianę ponownie.
Efekt był podobny, lecz tym razem nie pojawiły się kolejne znaki. Zamiast tego kawałek ściany zniknął i naszym oczom ukazało się wejście.
wtorek, 27 stycznia 2015
Gdy miałem na myśli, że potrzebuję czegoś, żeby nie zasnąć, nie miałem na myśli odgłosów wiercenia i cięcia metalu.
<<Matt>>
- Powinnaś się zdrzemnąć - stwierdziłem, spoglądając na ziewającą Kirę.
- Luke i YoYo zajmują moje łóżko, a Yo nie zostawię samej - odparła, przeciągając się. - Wytrzymam jeszcze.
Czyli nie pójdzie spać do mnie. Westchnąłem.
- Naprawdę nie uważam, żeby to był taki dobry pomysł, Kira - powiedziałem.
Dziewczyna jednak uparcie twierdziła, że nie jest zmęczona. Postanowiłem więc przedsięwziąć inną strategię.
- Muszę się przejść. Usiądź sobie na tej poduszce, jest wygodniejsza - rzuciłem, wstając.
Kira posłusznie zajęła miejsce. Teraz półleżała na ogromnej miękkiej poduszce, którą niedawno załatwiłem. Wyszedłem z pokoju i spojrzałem na zegarek. 3:34.
Mój plan polegał na tym, żeby Kira usiadła na czymś na tyle wygodnym, że sama by zasnęła. Na Luke'a to zawsze działało - wcześniej czy później padał na wygodne poduszki i nie budził się do rana albo i nawet południa.
Wszedłem do kuchni i rozpocząłem poszukiwania herbaty. Musiałem się czegoś napić, żeby nie zasnąć.
- Powinnaś się zdrzemnąć - stwierdziłem, spoglądając na ziewającą Kirę.
- Luke i YoYo zajmują moje łóżko, a Yo nie zostawię samej - odparła, przeciągając się. - Wytrzymam jeszcze.
Czyli nie pójdzie spać do mnie. Westchnąłem.
- Naprawdę nie uważam, żeby to był taki dobry pomysł, Kira - powiedziałem.
Dziewczyna jednak uparcie twierdziła, że nie jest zmęczona. Postanowiłem więc przedsięwziąć inną strategię.
- Muszę się przejść. Usiądź sobie na tej poduszce, jest wygodniejsza - rzuciłem, wstając.
Kira posłusznie zajęła miejsce. Teraz półleżała na ogromnej miękkiej poduszce, którą niedawno załatwiłem. Wyszedłem z pokoju i spojrzałem na zegarek. 3:34.
Mój plan polegał na tym, żeby Kira usiadła na czymś na tyle wygodnym, że sama by zasnęła. Na Luke'a to zawsze działało - wcześniej czy później padał na wygodne poduszki i nie budził się do rana albo i nawet południa.
Wszedłem do kuchni i rozpocząłem poszukiwania herbaty. Musiałem się czegoś napić, żeby nie zasnąć.
~~Celestia~~
Otworzyłam oczy. Był środek nocy a ja nie mogłam zasnąć! To przez to, że ostatnio zasnęłam w dzień i regulację czasu szlag trafił…
Wstałam z łóżka, wzięłam z szafy spodnie, bluzkę na krótki rękaw i czarne spodnie. Nastawiłam Pająki, żeby pilnowały pokoju podczas mojej nieobecności.
Poszłam do pokoju technicznego potocznie zwany warsztatem. Akurat był ulokowany niedaleko kuchni. Weszłam do środka.
W warsztacie zobaczyłam duży drewniany stół po środku, stoły stały również pod ścianami, wszystkie pełne narzędzi i materiałów. Wzięłam magnez, metal, trochę śrub i pas z narzędziami i postanowiłam zabrać się za jeden z moich ambitniejszych planów-stworzyć homoidalnego robota, który rozpoznaje komendy głosowe.
Przeniosłam wszystko na główny stół, zdjęłam okulary i założyłam soczewki, po czym założyłam okulary ochronne. Swoje standardowe szkła włożyłam do kieszeni. Chwilę później zaczęłam konstruować robota, robiąc przy tym sporo hałasu.
<<Matt>>
Gdy miałem na myśli, że potrzebuję czegoś, żeby nie zasnąć, nie miałem na myśli odgłosów wiercenia i cięcia metalu. Domyśliłem się, że to pewnie Celestia - nikt poza nią używał narzędzi ani nie interesował się budowaniem mechanicznych pająków. Westchnąłem, biorąc łyka gorącej herbaty. Właściwie to nie przeszkadzałby mi ten hałas, gdyby nie to, że Kira miała zasnąć. Szczerze nie miałem ochoty przyglądać się ziewającej przez cały dzień szatynce, a poza tym Luke nie byłby sobą, gdyby nie odegrał się na mnie za to, że pozwoliłem go tak załatwić. Szatynka po mojej stronie mogła okazać się decydującym argumentem w takiej kłótni, a niewyspana Kira, to niechętna do pomocy Kira.
Poszedłem w stronę, z której dochodziły dźwięki. Zobaczyłem uchylone drzwi. Ze szpary między nimi a ścianą sączyło się światło. Stanąłem w drzwiach i moim oczom ukazała się Celestia, majstrująca przy jakiejś metalowej dłoni.
- Cześć - powiedziałem, a dziewczyna podskoczyła wystraszona i spojrzała na mnie. - Wybacz, nie chciałem cię wystraszyć.
- Nie ma sprawy - mruknęła i poprawiła okulary. - Czy coś się stało?
- Chciałem cię tylko poprosić, żebyś używała jakichś cichszych urządzeń... Najlepiej śrubokrętów... Prawie wszyscy już śpią.
<<Matt>>
Gdy miałem na myśli, że potrzebuję czegoś, żeby nie zasnąć, nie miałem na myśli odgłosów wiercenia i cięcia metalu. Domyśliłem się, że to pewnie Celestia - nikt poza nią używał narzędzi ani nie interesował się budowaniem mechanicznych pająków. Westchnąłem, biorąc łyka gorącej herbaty. Właściwie to nie przeszkadzałby mi ten hałas, gdyby nie to, że Kira miała zasnąć. Szczerze nie miałem ochoty przyglądać się ziewającej przez cały dzień szatynce, a poza tym Luke nie byłby sobą, gdyby nie odegrał się na mnie za to, że pozwoliłem go tak załatwić. Szatynka po mojej stronie mogła okazać się decydującym argumentem w takiej kłótni, a niewyspana Kira, to niechętna do pomocy Kira.
Poszedłem w stronę, z której dochodziły dźwięki. Zobaczyłem uchylone drzwi. Ze szpary między nimi a ścianą sączyło się światło. Stanąłem w drzwiach i moim oczom ukazała się Celestia, majstrująca przy jakiejś metalowej dłoni.
- Cześć - powiedziałem, a dziewczyna podskoczyła wystraszona i spojrzała na mnie. - Wybacz, nie chciałem cię wystraszyć.
- Nie ma sprawy - mruknęła i poprawiła okulary. - Czy coś się stało?
- Chciałem cię tylko poprosić, żebyś używała jakichś cichszych urządzeń... Najlepiej śrubokrętów... Prawie wszyscy już śpią.
~~Celestia~~
Cholera…Sądziłam, że nikt nie będzie słyszeć tego hałasu, choćby dlatego, że warsztat jest na parterze, a sypialnie na piętrze. Westchnęłam.
-I tak to, co najważniejsze już wycięłam i nie mam zamiaru używać wiertarek.-powiedziałam.-Więc nie musisz się martwić.
-A co tak właściwie robisz?
-Buduję robota.
-To akurat wiem. Ale jakiego? To nie wygląda na jednego z twoich pająków.
-Ech…-westchnęłam.-Ten robot będzie trochę bardziej zaawansowany niż Arachne czy Mice. Powiem jak najprościej: będzie sam umiał myśleć. Mówić. Nawet czytać i pisać go nauczę. Ale najważniejsze będzie to, że będzie umiał walczyć.-powiedziałam najprościej i najmniej jak potrafiłam.
Chodzi głównie o to, że nie jestem przyzwyczajona do dłuższej obecności ludzi. Zwykle moimi jedynymi towarzyszami była muzyka, roboty i samotność. Przez co już dawno zapomniałam, jak powinno się rozmawiać z innymi. To bolało, fakt, ale z drugiej strony roboty mnie nie zawiodą-ludzie potrafią złamać nawet serce i zranić duszę.
Odwróciłam się do stołu i zaczęłam budować ,,mózg’’ robota z kabelków, matryc, pamięci i wielu innych części. Powinno mi to zająć jakieś dziesięć minut.
<<Matt>>
Byłem straszne zmęczony, a obserwowanie skupionej Celestii, a raczej próbującej się skupiać w mojej obecności, wydało mi się całkiem zabawnym zajęciem. Oparłem się o framugę i upiłem łyk herbaty. Byłem ciekaw kiedy dziewczyna postanowi coś mi powiedzieć. Nawet nie musiałem długo na to czekać.
- Masz zamiar tu cały czas stać? - zapytała, nie odwracając się w moją stronę.
- Yep - rzuciłem i znów pociągnąłem łyka. - Coś nie tak?
- Trochę mnie rozpraszasz...
- Czyżby sam widok mojego brata wzbudzał w tobie tak silne emocje? - usłyszałem za sobą rozbawionego Luke'a. Odwróciłem się.
- Widzę że się obudziłeś. Jak się czujesz? - zapytałem.
- Nie jest źle - odparł i się przeciągnął.
- Nie spodziewałem się, że to dziadostwo będzie aż tak mocne - rzuciłem.
- Ani ja. Matt, powiedz mi jak długo Kira mnie pilnowała?
- Długo - mruknąłem.
Lukas uśmiechnął się.
- To teraz ja jej trochę popilnuje. Zasnęła na poduszce na ziemi, przeniosłem ją na łóżko. Pójdę sprawdzić, czy dalej śpi - stwierdził, po czym mrugnął do mnie. - Do zobaczenia!
<<Matt>>
Byłem straszne zmęczony, a obserwowanie skupionej Celestii, a raczej próbującej się skupiać w mojej obecności, wydało mi się całkiem zabawnym zajęciem. Oparłem się o framugę i upiłem łyk herbaty. Byłem ciekaw kiedy dziewczyna postanowi coś mi powiedzieć. Nawet nie musiałem długo na to czekać.
- Masz zamiar tu cały czas stać? - zapytała, nie odwracając się w moją stronę.
- Yep - rzuciłem i znów pociągnąłem łyka. - Coś nie tak?
- Trochę mnie rozpraszasz...
- Czyżby sam widok mojego brata wzbudzał w tobie tak silne emocje? - usłyszałem za sobą rozbawionego Luke'a. Odwróciłem się.
- Widzę że się obudziłeś. Jak się czujesz? - zapytałem.
- Nie jest źle - odparł i się przeciągnął.
- Nie spodziewałem się, że to dziadostwo będzie aż tak mocne - rzuciłem.
- Ani ja. Matt, powiedz mi jak długo Kira mnie pilnowała?
- Długo - mruknąłem.
Lukas uśmiechnął się.
- To teraz ja jej trochę popilnuje. Zasnęła na poduszce na ziemi, przeniosłem ją na łóżko. Pójdę sprawdzić, czy dalej śpi - stwierdził, po czym mrugnął do mnie. - Do zobaczenia!
~~Celestia~~
Tiaa…Zapomniałam dodać, że ludzie często ignorują zdanie kogoś innego. Wyjęłam z kieszeni słuchawki douszne i je założyłam, po czym podłączyłam je do komórki. Wybrałam ,,Perfect Weapon’’ Black Veil Brides. Ta piosenka jest genialna i czasem potrafi mnie pocieszyć, choć pewnie ma przygnębiać, ale cóż, ja to nie większość ludzkości.
Odetchnęłam głęboko, puściłam na fulla i już nie istniał dla mnie świat zewnętrzny. Nawet cichutko nuciłam, byleby nikt mnie nie słyszał, a dopóki Luke tu jest tak właśnie będzie. I chyba przez dłuższą chwilę tu zostanie i będzie śmiał się z tego, że nie lubię czyjejkolwiek obecności.
<<Matt>>
Odwróciłem się, tylko po to, żeby zobaczyć, że Celestia kompletnie nas olała i założyła słuchawki. Westchnąłem. Odwróciłem się do wyjścia.
- Do zobaczenia! - rzuciłem do dziewczyny, wychodząc.
I tak mnie pewnie nie usłyszała. Ruszyłem korytarzem w stronę swojego pokoju, mając nadzieję, że mój brat nic nie zrobi dziewczynom.
<<Matt>>
Odwróciłem się, tylko po to, żeby zobaczyć, że Celestia kompletnie nas olała i założyła słuchawki. Westchnąłem. Odwróciłem się do wyjścia.
- Do zobaczenia! - rzuciłem do dziewczyny, wychodząc.
I tak mnie pewnie nie usłyszała. Ruszyłem korytarzem w stronę swojego pokoju, mając nadzieję, że mój brat nic nie zrobi dziewczynom.
piątek, 23 stycznia 2015
Nigdy więcej nie zaufam ciasteczkom od Mita
<<Matt>>
Poprawiłem sobie ramię Luke'a przerzucone wokół mojej szyi i zmusiłem go do zrobienia kilku kroków. Nie spodziewałem się, że to dziadostwo Mita aż tak źle się dla niego skończy. Zachowywał się jak zombie, a to co mówił tylko utwierdzało mnie w tym przekonaniu. Poza niewyraźnym bełkotem nie był w stanie wydusić z siebie słowa. Teraz cały ciężar jego ciała opierał się o mnie i robił kroki tylko dlatego że go do tego zmuszałem.
- Dalej, Luke, jesteś już prawie na miejscu - mruknął.
Blondyn mruknął coś niezrozumiałego w odpowiedzi i kontynuował włóczenie nogami w marnej imitacji prawdziwych kroków.
W końcu udało mi się dowlec brata do drzwi pokoju Kiry. Potrzebowałem kogoś, kto się nim zajmie. Chciałem pogadać z Mitem na temat czegoś, co sprawi że Luke będzie chociażby w stanie normalnie funkcjonować...
Zapukałem do drzwi. Nie musiałem długo czekać nim ukazała się w nich Kira. Otworzyła usta jakby chciała coś powiedzieć, jednak gdy tylko ujrzała Luke, zamknęła je. Spojrzała na mnie wpół rozbawiona, wpół zmartwiona, a ja odpowiedziałem na jej niezadane pytanie:
- Mito przetestował na nim coś czego chcą użyć na sprzątaczkach. Mogłabyś go przypilnować zanim go znajdę i zapytam o jakieś antidotum czy coś?
- Nie ma sprawy - odparła, po czym się zawahała. - Ale wiesz, że ja go nie uniosę, prawda?
- Jestem pewien że poradzisz sobie nawet bez tego - stwierdziłem, po czym wszedłem do jej pokoju i położyłem brata na jej łóżku.
~~*Mistle*~~
Jako że Kira zdążyła przeczytać już wszystkie książki, które dostała na urodziny, postanowiłam zabrać ją do księgarni, jednakże nie spodziewałam się, że Luke w taki sposób pokrzyżuje moje plany. Co prawda, mimo że widok blondyna nie będącego w stanie denerwować mnie swoim gadaniem był odrobinę satysfakcjonujący, to fakt, że będę musiała pomóc Kirze w opiece nad nim niezbyt do mnie przemawiał, no ale czego to się nie robi dla przyjaciół.
- Mistle, mogłabyś przynieść trochę wody? - zapytała szatynka, wyrywając mnie z zamyślenia.
- Jasne - odparłam. - Dla ciebie czy dla niego?
- Dla mnie. Luke śpi już od piętnastu minut - powiedziała i uśmiechnęła się do mnie. - Znowu się zamyśliłaś?
- Nieważne - odparłam i wyszłam z pokoju, zanim zostałam zasypana pytaniami optymistycznej, chociaż już nieco zmęczonej całym dniem, Kiry.
Po drodze wpadłam na YoYo.
- Widziałaś gdzieś może Kirę? - zapytała.
- Tak - odparłam. - Siedzi u siebie w pokoju i pilnuje Luke na haju.
Dziewczyna spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
- Mito dał mu jakieś coś, żeby to przetestował i teraz chłopak nie wygląda zbyt dobrze - wyjaśniłam.
- Aha - mruknęła dziewczyna. - Czyli nie powinnam jej przeszkadzać?
- Raczej nic by się nie stało jakbyś tam weszła. Tylko go nie obudź.
~*~Kira~*~
Zanim Mistle zdążyła przynieść wodę, Luke zaczął się budzić. Siedziałam na krześle obok mojego łóżka, na którym leżał chłopak i przyglądałam się, czy zaczął już rozumieć co się wokół niego dzieje. Blondyn jęknął i zakrył oczy przedramieniem.
- Jak się czujesz? - zapytałam.
- Źle - odparł. - Nigdy więcej nie zaufam ciasteczkom od Mita.
Zaśmiałam się. To oznaczało, że cokolwiek mu było, teraz minęło.
- Co się stało? - zapytał chłopak, rozglądając się wokół.
- Matt cię tu przyprowadził i poszedł szukać Mita, żeby dał mu jakieś antidotum. Miałam cię przypilnować, pomagała mi Mistle, ale na chwilę wyszła - wyjaśniłam.
Luke uniósł się na łokciach, zmierzył mnie spojrzeniem, po czym znów opadł na materac.
- Twoje łóżko jest takie wygodne... - wymruczał, zanurzając twarz w poduszkach.
- Możesz tu jeszcze trochę poleżeć - rzuciłam.
Wyglądało jednak na to, że Lukas nie usłyszał co do niego mówiłam. Znów zasnął i zanosiło się na to, że teraz nie obudziłby go nawet alarm przeciwpożarowy.
Rozsiadłam się wygodniej na krześle i sięgnęłam po leżącą obok książkę. Czymś musiałam wypełnić czas oczekiwania na Mistle.
Poprawiłem sobie ramię Luke'a przerzucone wokół mojej szyi i zmusiłem go do zrobienia kilku kroków. Nie spodziewałem się, że to dziadostwo Mita aż tak źle się dla niego skończy. Zachowywał się jak zombie, a to co mówił tylko utwierdzało mnie w tym przekonaniu. Poza niewyraźnym bełkotem nie był w stanie wydusić z siebie słowa. Teraz cały ciężar jego ciała opierał się o mnie i robił kroki tylko dlatego że go do tego zmuszałem.
- Dalej, Luke, jesteś już prawie na miejscu - mruknął.
Blondyn mruknął coś niezrozumiałego w odpowiedzi i kontynuował włóczenie nogami w marnej imitacji prawdziwych kroków.
W końcu udało mi się dowlec brata do drzwi pokoju Kiry. Potrzebowałem kogoś, kto się nim zajmie. Chciałem pogadać z Mitem na temat czegoś, co sprawi że Luke będzie chociażby w stanie normalnie funkcjonować...
Zapukałem do drzwi. Nie musiałem długo czekać nim ukazała się w nich Kira. Otworzyła usta jakby chciała coś powiedzieć, jednak gdy tylko ujrzała Luke, zamknęła je. Spojrzała na mnie wpół rozbawiona, wpół zmartwiona, a ja odpowiedziałem na jej niezadane pytanie:
- Mito przetestował na nim coś czego chcą użyć na sprzątaczkach. Mogłabyś go przypilnować zanim go znajdę i zapytam o jakieś antidotum czy coś?
- Nie ma sprawy - odparła, po czym się zawahała. - Ale wiesz, że ja go nie uniosę, prawda?
- Jestem pewien że poradzisz sobie nawet bez tego - stwierdziłem, po czym wszedłem do jej pokoju i położyłem brata na jej łóżku.
~~*Mistle*~~
Jako że Kira zdążyła przeczytać już wszystkie książki, które dostała na urodziny, postanowiłam zabrać ją do księgarni, jednakże nie spodziewałam się, że Luke w taki sposób pokrzyżuje moje plany. Co prawda, mimo że widok blondyna nie będącego w stanie denerwować mnie swoim gadaniem był odrobinę satysfakcjonujący, to fakt, że będę musiała pomóc Kirze w opiece nad nim niezbyt do mnie przemawiał, no ale czego to się nie robi dla przyjaciół.
- Mistle, mogłabyś przynieść trochę wody? - zapytała szatynka, wyrywając mnie z zamyślenia.
- Jasne - odparłam. - Dla ciebie czy dla niego?
- Dla mnie. Luke śpi już od piętnastu minut - powiedziała i uśmiechnęła się do mnie. - Znowu się zamyśliłaś?
- Nieważne - odparłam i wyszłam z pokoju, zanim zostałam zasypana pytaniami optymistycznej, chociaż już nieco zmęczonej całym dniem, Kiry.
Po drodze wpadłam na YoYo.
- Widziałaś gdzieś może Kirę? - zapytała.
- Tak - odparłam. - Siedzi u siebie w pokoju i pilnuje Luke na haju.
Dziewczyna spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
- Mito dał mu jakieś coś, żeby to przetestował i teraz chłopak nie wygląda zbyt dobrze - wyjaśniłam.
- Aha - mruknęła dziewczyna. - Czyli nie powinnam jej przeszkadzać?
- Raczej nic by się nie stało jakbyś tam weszła. Tylko go nie obudź.
~*~Kira~*~
Zanim Mistle zdążyła przynieść wodę, Luke zaczął się budzić. Siedziałam na krześle obok mojego łóżka, na którym leżał chłopak i przyglądałam się, czy zaczął już rozumieć co się wokół niego dzieje. Blondyn jęknął i zakrył oczy przedramieniem.
- Jak się czujesz? - zapytałam.
- Źle - odparł. - Nigdy więcej nie zaufam ciasteczkom od Mita.
Zaśmiałam się. To oznaczało, że cokolwiek mu było, teraz minęło.
- Co się stało? - zapytał chłopak, rozglądając się wokół.
- Matt cię tu przyprowadził i poszedł szukać Mita, żeby dał mu jakieś antidotum. Miałam cię przypilnować, pomagała mi Mistle, ale na chwilę wyszła - wyjaśniłam.
Luke uniósł się na łokciach, zmierzył mnie spojrzeniem, po czym znów opadł na materac.
- Twoje łóżko jest takie wygodne... - wymruczał, zanurzając twarz w poduszkach.
- Możesz tu jeszcze trochę poleżeć - rzuciłam.
Wyglądało jednak na to, że Lukas nie usłyszał co do niego mówiłam. Znów zasnął i zanosiło się na to, że teraz nie obudziłby go nawet alarm przeciwpożarowy.
Rozsiadłam się wygodniej na krześle i sięgnęłam po leżącą obok książkę. Czymś musiałam wypełnić czas oczekiwania na Mistle.
środa, 24 grudnia 2014
Święta
~<<YoYo>>~
- Pobudka!- krzyknęłam razem z Kirą wylewając po wiadrze wody na Matta i Luka.
Zerwali się z miejsca natychmiast, w dodatku nie wyglądali na zbyt szczęśliwych (Jakoś mnie to nie dziwi)
- Oszalałyście?!- "uprzejmie" spytał Luke.
- Nie mamy czasu, potrzebujemy was do pomocy, a nie wiedziałyśmy jak twardy macie sen.- wyjaśniła Kira.
- Postanowiłyśmy wszystko postawić na jedną kartę- uśmiechnęłam się.
- Też musiałam przeżyć jej pobudkę.-westchnęła szatynka.
- Ale po co w ogóle nas budzicie?- spytał Matt.- I dlaczego do jasne ciasnej musi to być w środku nocy?
- Otóż cały personel poleciał na swoich miotłach na zlot czarownic w Salem- zaczęłam wyjaśniać.- Czy coś takiego. Tak, czy siak nie ma ich teraz i wrócą nad ranem, oznacza to, że możemy wejść do każdego pomieszczenia i nic nam nie zrobią, a święta już jutro.
- I...?- pustka.
- Dlaczego faceci tak wolno łapią.- skomentowałam to face palmem.
- Wykorzystamy to, żeby ładnie przystroić to miejsce.- wyjaśniła za mnie Kira.
Matt i Luke zgodzili się pomóc. Dałyśmy im 3 minuty na "ogarnięcie się"i przeszliśmy do działania. Na początku trzeba było znieść wszystkie świąteczne dekoracje ze strychu. Tą część zostawiłyśmy chłopakom, bo przecież tam są pająki, a ja mam arachnofobię. W czasie penetrowania pomieszczenia ja i Kira wykorzystałyśmy okazję, weszłyśmy do kuchni i wykradłyśmy mleko i ciasteczka.
Druga taka okazja może się już nie zdarzyć.
Po około 30 minutach wszystkie świąteczne dekoracje były na korytarzu. Zabrały one tyle miejsca, że jak ktoś nie potrafił lata to miał dość spore trudności z poruszaniem się. Ozdoby były ładne, w klasycznych kolorach świąt i w dodatku Matt zadbał o to, żeby żadna z nich nie była zepsuta.
Zaczęliśmy od przystrajania pokoi, robiliśmy to cicho, żeby nikt się nie obudził. Poszło nam to dość sprawnie. Potem wzięliśmy się za korytarze, pokoje personelu i wszystkie inne pomieszczenia. Na końcu został już tylko dach, zewnętrzna strona Akademii i ogród. Zajęło nam to trochę więcej czasu niż się spodziewaliśmy, ale w końcu na wszystkich drzewach zawisły kolorowe łańcuchy, a na dachu i ścianach lampki zawieszone przeze mnie, Kirę i Luka. Matt stał na dole i koordynował pracę. Kiedy budynek wyglądał już jak wielka choinka Luke postanowił wyczyścić komin.
Bo jak dostaniemy prezenty, jeśli św. Mikołaj nie da rady wejść przez tak brudny komin.
Wziął potrzebny sprzęt ze schowka (który też został przystrojony). Wszedł do komina i.......zaklinował się.
**Fier**
Słońce już dawno wzeszło, a mimo to jeszcze nie wyszedłem z łóżka. Co prawda ciekawił mnie fakt dlaczego cały pokój mam w ozdobach świątecznych, ale i tak stwierdziłem, że wstanę dopiero jak ktoś postanowi mnie wywalić i okaże się wystarczająco przekonywujący. Z własnej woli na tą zimnice nie wyjdę.
- Oj wyjdziesz- usłyszałem nad sobą głos Ilied. Jednak zamiast smoka nade mną stała białowłosa dziewczynka o smoczych oczach. Nie ukrywam, że zaskoczyło mnie to.
- Nauczyłam się zmieniać postać.- uśmiechnęła się widząc moją reakcję- Podoba ci się?
- Tak.
- Wstawaj, mamy Święta.- dziewczynka próbowała ściągnąć ze mnie koc.
- Ale jest zimno- Ilied mi nie odpowiedziała tylko zaczęła grzebać mi w szafie. Po chwili stała przede mną z moimi ciuchami w geście sugerującym, że mam się przebrać.
- Niech ci będzie- wziąłem ubrania wiedząc, że i tak nie wygram, a zadowolona z siebie smoczyca usiadła na biurku.
- Obchodziłeś już wcześniej Święta?- popatrzyłem na nią nieco zaskoczony.
- Kilka razy zanim babcia zmarła. Uparła się, że skoro w połowie jestem człowiekiem to powinienem je obchodzić. Ta kobieta była na tyle przekonywująca, że mój ojciec nie miał nic do gadania.- usiadłem obok smoczycy.- Na tym wzorowałaś swoją postać?- wskazałem na leżący na blacie rysunek.
- Tak. Skąd wiedziałeś?
- Wszystkie smoki się na kimś wzorują.
- A ty na kim?- spytała zaciekawiona.
- Nie wzorowałem się. Urodziłem się w tej postaci. Dobra, dosyć o mnie. Idziemy ubierać choinkę.
- Tak!- wykrzyczała radośnie smoczyca przybierając swoją pierwotną formę. Już mieliśmy wychodzić gdy dał się słyszeć stłumiony krzyk. Rzuciłem Ilied pytające spojrzenie.
- Luke utknął w kominie.
Parsknąłem śmiechem.
- Chodź muszę to zobaczyć.
- Pobudka!- krzyknęłam razem z Kirą wylewając po wiadrze wody na Matta i Luka.
Zerwali się z miejsca natychmiast, w dodatku nie wyglądali na zbyt szczęśliwych (Jakoś mnie to nie dziwi)
- Oszalałyście?!- "uprzejmie" spytał Luke.
- Nie mamy czasu, potrzebujemy was do pomocy, a nie wiedziałyśmy jak twardy macie sen.- wyjaśniła Kira.
- Postanowiłyśmy wszystko postawić na jedną kartę- uśmiechnęłam się.
- Też musiałam przeżyć jej pobudkę.-westchnęła szatynka.
- Ale po co w ogóle nas budzicie?- spytał Matt.- I dlaczego do jasne ciasnej musi to być w środku nocy?
- Otóż cały personel poleciał na swoich miotłach na zlot czarownic w Salem- zaczęłam wyjaśniać.- Czy coś takiego. Tak, czy siak nie ma ich teraz i wrócą nad ranem, oznacza to, że możemy wejść do każdego pomieszczenia i nic nam nie zrobią, a święta już jutro.
- I...?- pustka.
- Dlaczego faceci tak wolno łapią.- skomentowałam to face palmem.
- Wykorzystamy to, żeby ładnie przystroić to miejsce.- wyjaśniła za mnie Kira.
Matt i Luke zgodzili się pomóc. Dałyśmy im 3 minuty na "ogarnięcie się"i przeszliśmy do działania. Na początku trzeba było znieść wszystkie świąteczne dekoracje ze strychu. Tą część zostawiłyśmy chłopakom, bo przecież tam są pająki, a ja mam arachnofobię. W czasie penetrowania pomieszczenia ja i Kira wykorzystałyśmy okazję, weszłyśmy do kuchni i wykradłyśmy mleko i ciasteczka.
Druga taka okazja może się już nie zdarzyć.
Po około 30 minutach wszystkie świąteczne dekoracje były na korytarzu. Zabrały one tyle miejsca, że jak ktoś nie potrafił lata to miał dość spore trudności z poruszaniem się. Ozdoby były ładne, w klasycznych kolorach świąt i w dodatku Matt zadbał o to, żeby żadna z nich nie była zepsuta.
Zaczęliśmy od przystrajania pokoi, robiliśmy to cicho, żeby nikt się nie obudził. Poszło nam to dość sprawnie. Potem wzięliśmy się za korytarze, pokoje personelu i wszystkie inne pomieszczenia. Na końcu został już tylko dach, zewnętrzna strona Akademii i ogród. Zajęło nam to trochę więcej czasu niż się spodziewaliśmy, ale w końcu na wszystkich drzewach zawisły kolorowe łańcuchy, a na dachu i ścianach lampki zawieszone przeze mnie, Kirę i Luka. Matt stał na dole i koordynował pracę. Kiedy budynek wyglądał już jak wielka choinka Luke postanowił wyczyścić komin.
Bo jak dostaniemy prezenty, jeśli św. Mikołaj nie da rady wejść przez tak brudny komin.
Wziął potrzebny sprzęt ze schowka (który też został przystrojony). Wszedł do komina i.......zaklinował się.
**Fier**
Słońce już dawno wzeszło, a mimo to jeszcze nie wyszedłem z łóżka. Co prawda ciekawił mnie fakt dlaczego cały pokój mam w ozdobach świątecznych, ale i tak stwierdziłem, że wstanę dopiero jak ktoś postanowi mnie wywalić i okaże się wystarczająco przekonywujący. Z własnej woli na tą zimnice nie wyjdę.
- Oj wyjdziesz- usłyszałem nad sobą głos Ilied. Jednak zamiast smoka nade mną stała białowłosa dziewczynka o smoczych oczach. Nie ukrywam, że zaskoczyło mnie to.
- Nauczyłam się zmieniać postać.- uśmiechnęła się widząc moją reakcję- Podoba ci się?
- Tak.
- Wstawaj, mamy Święta.- dziewczynka próbowała ściągnąć ze mnie koc.
- Ale jest zimno- Ilied mi nie odpowiedziała tylko zaczęła grzebać mi w szafie. Po chwili stała przede mną z moimi ciuchami w geście sugerującym, że mam się przebrać.
- Niech ci będzie- wziąłem ubrania wiedząc, że i tak nie wygram, a zadowolona z siebie smoczyca usiadła na biurku.
- Obchodziłeś już wcześniej Święta?- popatrzyłem na nią nieco zaskoczony.
- Kilka razy zanim babcia zmarła. Uparła się, że skoro w połowie jestem człowiekiem to powinienem je obchodzić. Ta kobieta była na tyle przekonywująca, że mój ojciec nie miał nic do gadania.- usiadłem obok smoczycy.- Na tym wzorowałaś swoją postać?- wskazałem na leżący na blacie rysunek.
- Tak. Skąd wiedziałeś?
- Wszystkie smoki się na kimś wzorują.
- A ty na kim?- spytała zaciekawiona.
- Nie wzorowałem się. Urodziłem się w tej postaci. Dobra, dosyć o mnie. Idziemy ubierać choinkę.
- Tak!- wykrzyczała radośnie smoczyca przybierając swoją pierwotną formę. Już mieliśmy wychodzić gdy dał się słyszeć stłumiony krzyk. Rzuciłem Ilied pytające spojrzenie.
- Luke utknął w kominie.
Parsknąłem śmiechem.
- Chodź muszę to zobaczyć.
~~~~~~~~
- Czemu Luke, nie jest mi ciebie szkoda.
- Przymknij się Fier.- usłyszałem głos chłopaka przytłumiony przez mur.
- Jak to się stało?- zapytała zaciekawiona smoczyca.
- Próbował wyczyścić komin- Matt zadawał się być zażenowany głupotom brata.
- Musimy go jakoś stamtąd wyciągnąć. Jakieś pomysły?- Kira popatrzyła na wszystkich.
- Dynamit?- pozostali spiorunowali mnie wzrokiem- Jeny. Po prostu pociągnijmy go za nogi może wylezie.
- Weźcie się pospieszcie. Co?- Luke przypomniał o swojej obecności. Nie czekając długo zabraliśmy się za wyciąganie go z komina. Niestety nie dało to zamierzonego efekt, bo wszyscy wybuchli śmiechem kiedy Ilied przypadkiem wydarła dość spory kawałek materiału ze spodni chłopaka.
- Co się tam dzieje? Ej!
- Masz dziurę na samum środku tyłka.- poinformowała go uczynnie Will nadal chichocząc.
- Co?! Wyciągnijcie mnie stąd!- Luke zaczął się rzucać, ale i tak nie mógł się wydostać. Koniec końców zlitowałem się nad nim i z pomocą kontroli nad ciemnością wywlekłem go z tego komina za co nie omieszkał mi nie podziękować. Po tym jak mnie uściskał byłem cały w sadzy. Zresztą nie tylko ja, bo chłopak rzucał się na wszystkich przy okazji brudząc. Wkurzyłem się. Prubowałem go złapać jednak był zbyt szybki. Na szczęście Luke postanowił porządnie wybrudzić Kirę. Szybko przybrałem smoczą postać i chwyciwszy chłopaka wyrzuciłem go przez okno prosto w zaspę. Dla pewności wyskoczyłem za nim i dokładnie wytarzałem go w śniegu, na koniec w nim zakopując.
**Tatsu**
Mito miał naprawdę wielkie szczęście, że upokorzenie, jakiego doznałem się opłaciło. Co prawda, nie znaleźliśmy mojego ojca, ale trafiliśmy na dość znaczący ślad i pewnie natychmiast ruszyłbym jego tropem... gdyby nie zbliżające się święta, o których przypomniałem sobie na akurat w wigilię. Musieliśmy wracać do Akademii, reszta pewnie zaczęła już przygotowania i wypadałoby im jakoś pomóc. Użyliśmy teleportu od pani dyrektor - i chwała jej za niego! Nie wiem, czy przetrwałbym próby Mita.
Kiedy pojawiliśmy się przed budynkiem szkoły, było koło południa. Ozdoby pozawieszane na budynku robiły spore wrażenie, aż zacząłem się zastanawiać, czy aby a pewno dobrze trafiliśmy. Mito gwizdnął.
-Kawał dobrej roboty.- stwierdził z uznaniem.
-Dzięki.
Odwróciliśmy się z stronę głosu. Za nami stała uśmiechnięta YoYo, a obok Matt spoglądający na coś ze zdegustowaną miną i lekkim załamaniem nerwowym. Odwróciłem głowę, żeby zobaczyć, co go tak dobiło psychicznie i natychmiast zrozumiałem. Kilka metrów od nas stali pozostali uczniowie, cali pokryci sadzą i śmiejący się z Fiera i Luka, którzy szamotali się w śnieżnej zaspie. A przynajmniej tak to wyglądało i nie wiem czy chcę, wiedzieć jak do tego doszło i co oni naprawdę robią.
-Eee... Powinniśmy wiedzieć...?- zwróciłem się do niebieskowłosej i bruneta, którzy, notabene, jako jedyni nie byli brudni.
-Nie.- odpowiedział krótko Matt.
-Okej, mnie to wystarcza.- powiedział Mito, szarpiąc się ze smyczą. Aarow strasznie wyrywał się w stronę chłopaków. W końcu mój kompan nie wytrzymał i puścił uprząż, bo jakby tak nie postąpił pewnie sam wylądowałby w śniegu. Nim się obejrzeliśmy owczarek skoczył na Fiera i począł zawzięcie oczyszczać jego twarz z sadzy za pomocą języka. Nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem zwracając tym na siebie uwagę Will. Najpierw wyglądała na zdziwioną moim widokiem, lecz nie trwało to długo.
-Tatsuyo Otsuka...- zaczęła grobowym tonem i już wiedziałem, że mam przerąbane.
-Will.- zawtórowałem jej, uśmiechając się przy tym przymilnie i mając nadzieję, że nie zechce się mścić, za zostawianie ją na dość długo bez słowa wyjaśnienia.
Podeszła do nas żwawym krokiem, patrząc mi wyzywająco w oczy, co wyglądało dość komicznie zwłaszcza, że jest ode mnie niższa i wymamrotała przez zaciśnięte zęby:
-Są święta, więc ci odpuszczę, ale lepiej się przygotuj, bo dwudziestego siódmego grudnia zacznie się rzeźnia.
-F-fajnie.
-Przepraszam, że przerywam tę rodzinną kłótnię,- Do naszej milutkiej rozmowy wtrąciła się Mistle.- ale jeśli chcemy wyrobić się przed pierwszą gwiazdką, powinniśmy wziąć się do roboty.
Przytaknąłem bardzo ochoczo, dziękując jej w duchu za ratunek.
Szybko podzieliliśmy się zadaniami i rozpoczęliśmy przygotowania do wigilii.
**Ilied**
Po tym jak wszyscy się już ogarnęli po ataku Luka i rozdzieliliśmy zadania w końcu razem z Fierem mieliśmy się zabrać za przystrajanie choinki. Chłopak miał przynieść ozdoby więc musiałam poczekać kolo drzewka.
- Przydała by się nam jemioła- stwierdziła w pewnym momencie Kira
- Co to jemioła?
- To taka roślina. Na święta się ją wiesza pod sufitem i jak dwie osoby pod nią staną to muszą się pocałować.
Już miałam pytać co to całowanie, ale Will przesłała mi mentalnie scenę z filmu przedstawiającą właśnie całujące się osoby. Jak tylko wizja się skończyła wrócił Fier z ozdobami. Uradowana zaczęłam skakać. Gdy chłopak odstawił karton doskoczyłam do niego i przypadkiem uderzyłam w coś ogonem.
-Ilied!- krzyk Fiera zmieszał się z donośnym trzaskiem bitego szkła. Odruchowo się cofnęłam nie wiedząc czego bardziej się bać smoka czy trzasku za mną.
- Zostały tam jeszcze jakieś ozdoby?-zapytał Matt.
- Nie. To był ostatni karton- Fier zabrał się za szukanie ocalałych ozdób- To nie ma sensu. Za dużo tego.
- I co teraz?- odezwała się zaniepokojona Will.
- Po prostu kopnę się w tą zimnice na miasto i kupię to co trzeba.
- Idę z tobą- rzuciłam szybko.
- Ilied...- Kira chciała coś powiedzieć, ale jej przerwałam.
- Tutaj tylko coś niszczę, a tak przynajmniej na spokojne większość uszykujecie.
- Jesteś smokiem nie możesz się tak pokazać w mieście.
Nie czekając na kolejny argument po prostu przybrałam ludzką postać. Wszyscy prócz Fiera oniemieli.
- No dobra.- szatynka skapitulowała- To załatwcie przy okazji jemiołę, a my posprzątamy.
- Przymknij się Fier.- usłyszałem głos chłopaka przytłumiony przez mur.
- Jak to się stało?- zapytała zaciekawiona smoczyca.
- Próbował wyczyścić komin- Matt zadawał się być zażenowany głupotom brata.
- Musimy go jakoś stamtąd wyciągnąć. Jakieś pomysły?- Kira popatrzyła na wszystkich.
- Dynamit?- pozostali spiorunowali mnie wzrokiem- Jeny. Po prostu pociągnijmy go za nogi może wylezie.
- Weźcie się pospieszcie. Co?- Luke przypomniał o swojej obecności. Nie czekając długo zabraliśmy się za wyciąganie go z komina. Niestety nie dało to zamierzonego efekt, bo wszyscy wybuchli śmiechem kiedy Ilied przypadkiem wydarła dość spory kawałek materiału ze spodni chłopaka.
- Co się tam dzieje? Ej!
- Masz dziurę na samum środku tyłka.- poinformowała go uczynnie Will nadal chichocząc.
- Co?! Wyciągnijcie mnie stąd!- Luke zaczął się rzucać, ale i tak nie mógł się wydostać. Koniec końców zlitowałem się nad nim i z pomocą kontroli nad ciemnością wywlekłem go z tego komina za co nie omieszkał mi nie podziękować. Po tym jak mnie uściskał byłem cały w sadzy. Zresztą nie tylko ja, bo chłopak rzucał się na wszystkich przy okazji brudząc. Wkurzyłem się. Prubowałem go złapać jednak był zbyt szybki. Na szczęście Luke postanowił porządnie wybrudzić Kirę. Szybko przybrałem smoczą postać i chwyciwszy chłopaka wyrzuciłem go przez okno prosto w zaspę. Dla pewności wyskoczyłem za nim i dokładnie wytarzałem go w śniegu, na koniec w nim zakopując.
**Tatsu**
Mito miał naprawdę wielkie szczęście, że upokorzenie, jakiego doznałem się opłaciło. Co prawda, nie znaleźliśmy mojego ojca, ale trafiliśmy na dość znaczący ślad i pewnie natychmiast ruszyłbym jego tropem... gdyby nie zbliżające się święta, o których przypomniałem sobie na akurat w wigilię. Musieliśmy wracać do Akademii, reszta pewnie zaczęła już przygotowania i wypadałoby im jakoś pomóc. Użyliśmy teleportu od pani dyrektor - i chwała jej za niego! Nie wiem, czy przetrwałbym próby Mita.
Kiedy pojawiliśmy się przed budynkiem szkoły, było koło południa. Ozdoby pozawieszane na budynku robiły spore wrażenie, aż zacząłem się zastanawiać, czy aby a pewno dobrze trafiliśmy. Mito gwizdnął.
-Kawał dobrej roboty.- stwierdził z uznaniem.
-Dzięki.
Odwróciliśmy się z stronę głosu. Za nami stała uśmiechnięta YoYo, a obok Matt spoglądający na coś ze zdegustowaną miną i lekkim załamaniem nerwowym. Odwróciłem głowę, żeby zobaczyć, co go tak dobiło psychicznie i natychmiast zrozumiałem. Kilka metrów od nas stali pozostali uczniowie, cali pokryci sadzą i śmiejący się z Fiera i Luka, którzy szamotali się w śnieżnej zaspie. A przynajmniej tak to wyglądało i nie wiem czy chcę, wiedzieć jak do tego doszło i co oni naprawdę robią.
-Eee... Powinniśmy wiedzieć...?- zwróciłem się do niebieskowłosej i bruneta, którzy, notabene, jako jedyni nie byli brudni.
-Nie.- odpowiedział krótko Matt.
-Okej, mnie to wystarcza.- powiedział Mito, szarpiąc się ze smyczą. Aarow strasznie wyrywał się w stronę chłopaków. W końcu mój kompan nie wytrzymał i puścił uprząż, bo jakby tak nie postąpił pewnie sam wylądowałby w śniegu. Nim się obejrzeliśmy owczarek skoczył na Fiera i począł zawzięcie oczyszczać jego twarz z sadzy za pomocą języka. Nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem zwracając tym na siebie uwagę Will. Najpierw wyglądała na zdziwioną moim widokiem, lecz nie trwało to długo.
-Tatsuyo Otsuka...- zaczęła grobowym tonem i już wiedziałem, że mam przerąbane.
-Will.- zawtórowałem jej, uśmiechając się przy tym przymilnie i mając nadzieję, że nie zechce się mścić, za zostawianie ją na dość długo bez słowa wyjaśnienia.
Podeszła do nas żwawym krokiem, patrząc mi wyzywająco w oczy, co wyglądało dość komicznie zwłaszcza, że jest ode mnie niższa i wymamrotała przez zaciśnięte zęby:
-Są święta, więc ci odpuszczę, ale lepiej się przygotuj, bo dwudziestego siódmego grudnia zacznie się rzeźnia.
-F-fajnie.
-Przepraszam, że przerywam tę rodzinną kłótnię,- Do naszej milutkiej rozmowy wtrąciła się Mistle.- ale jeśli chcemy wyrobić się przed pierwszą gwiazdką, powinniśmy wziąć się do roboty.
Przytaknąłem bardzo ochoczo, dziękując jej w duchu za ratunek.
Szybko podzieliliśmy się zadaniami i rozpoczęliśmy przygotowania do wigilii.
**Ilied**
Po tym jak wszyscy się już ogarnęli po ataku Luka i rozdzieliliśmy zadania w końcu razem z Fierem mieliśmy się zabrać za przystrajanie choinki. Chłopak miał przynieść ozdoby więc musiałam poczekać kolo drzewka.
- Przydała by się nam jemioła- stwierdziła w pewnym momencie Kira
- Co to jemioła?
- To taka roślina. Na święta się ją wiesza pod sufitem i jak dwie osoby pod nią staną to muszą się pocałować.
Już miałam pytać co to całowanie, ale Will przesłała mi mentalnie scenę z filmu przedstawiającą właśnie całujące się osoby. Jak tylko wizja się skończyła wrócił Fier z ozdobami. Uradowana zaczęłam skakać. Gdy chłopak odstawił karton doskoczyłam do niego i przypadkiem uderzyłam w coś ogonem.
-Ilied!- krzyk Fiera zmieszał się z donośnym trzaskiem bitego szkła. Odruchowo się cofnęłam nie wiedząc czego bardziej się bać smoka czy trzasku za mną.
- Zostały tam jeszcze jakieś ozdoby?-zapytał Matt.
- Nie. To był ostatni karton- Fier zabrał się za szukanie ocalałych ozdób- To nie ma sensu. Za dużo tego.
- I co teraz?- odezwała się zaniepokojona Will.
- Po prostu kopnę się w tą zimnice na miasto i kupię to co trzeba.
- Idę z tobą- rzuciłam szybko.
- Ilied...- Kira chciała coś powiedzieć, ale jej przerwałam.
- Tutaj tylko coś niszczę, a tak przynajmniej na spokojne większość uszykujecie.
- Jesteś smokiem nie możesz się tak pokazać w mieście.
Nie czekając na kolejny argument po prostu przybrałam ludzką postać. Wszyscy prócz Fiera oniemieli.
- No dobra.- szatynka skapitulowała- To załatwcie przy okazji jemiołę, a my posprzątamy.
***
Wyskoczyliśmy z portalu na skraju jakiegoś parku. Fier nauczony ostrożności pierwsze co zrobił to uważnie się rozejrzał czy nikt nas nie zauważył.
- Daj rękę, nie chcę cię zgubić.- chłopak się uśmiechnął. Pierwszy raz byłam poza Akademią więc wolałam go posłuchać. Chwyciłam jego dłoń i wyszliśmy z parku. Byłam w szoku. Otaczały nas wielkie budynki i wszędzie kręcili się ludzie. Ziemie pokrywało coś twardego po czym poruszały się takie dziwne rzeczy na kołach z ludźmi w środku.
- Co to jest?- spytałam pokazując na poruszające się rzeczy.
- Ciszej- brat nachylił się do mnie nerwowo się rozglądając- Te maszyny to samochody. Ludzie używają ich, żeby szybciej się dostać do innego miejsca, a to po czym jeżdżą to droga. Pytaj myślami o takie rzeczy. Lepiej nie zwracajmy na siebie uwagi. Białe włosy i tak wystarczająco rzucają się w oczy.- jak na potwierdzenie jego słów przechodząca obok kobieta zmierzyła nas wzrokiem.- Chodź- chłopak pociągnął mnie za sobą.
- Dokąd idziemy?
- Załatwić to co may do załatwienia i zmywamy się stąd- Fier cały czas parł do przodu.
- Czemu jesteś taki nerwowy?- spytałam myślą. Chłopak gwałtownie stanął i popatrzył mi prosto w oczy. Westchnął.
- Po prostu nie raz narobiłem sobie kłopotów przez zwracanie na siebie uwagi albo wygadanie komuś kim jestem.
- Więc dlatego się tak odizolowujesz od reszty?- Fier popatrzył na mnie zdziwiony- Nie myśl sobie, że tego nie zauważyłam. Za dobrze cię znam.
- Daj rękę, nie chcę cię zgubić.- chłopak się uśmiechnął. Pierwszy raz byłam poza Akademią więc wolałam go posłuchać. Chwyciłam jego dłoń i wyszliśmy z parku. Byłam w szoku. Otaczały nas wielkie budynki i wszędzie kręcili się ludzie. Ziemie pokrywało coś twardego po czym poruszały się takie dziwne rzeczy na kołach z ludźmi w środku.
- Co to jest?- spytałam pokazując na poruszające się rzeczy.
- Ciszej- brat nachylił się do mnie nerwowo się rozglądając- Te maszyny to samochody. Ludzie używają ich, żeby szybciej się dostać do innego miejsca, a to po czym jeżdżą to droga. Pytaj myślami o takie rzeczy. Lepiej nie zwracajmy na siebie uwagi. Białe włosy i tak wystarczająco rzucają się w oczy.- jak na potwierdzenie jego słów przechodząca obok kobieta zmierzyła nas wzrokiem.- Chodź- chłopak pociągnął mnie za sobą.
- Dokąd idziemy?
- Załatwić to co may do załatwienia i zmywamy się stąd- Fier cały czas parł do przodu.
- Czemu jesteś taki nerwowy?- spytałam myślą. Chłopak gwałtownie stanął i popatrzył mi prosto w oczy. Westchnął.
- Po prostu nie raz narobiłem sobie kłopotów przez zwracanie na siebie uwagi albo wygadanie komuś kim jestem.
- Więc dlatego się tak odizolowujesz od reszty?- Fier popatrzył na mnie zdziwiony- Nie myśl sobie, że tego nie zauważyłam. Za dobrze cię znam.
- O wiele za dobrze- chłopak uśmiechnął się do mnie i złapawszy mnie w pasie przyciągnął do siebie- Chodźmy.
Zaskoczył mnie jego gest, ale posłuchałam. Koniec końców i tak zrezygnował z trzymania mnie w tali, bo przyciągało to wzrok z byt wielu osób.W końcu weszliśmy do centrum handlowego o którym wcześniej opowiedział mi po drodze Fier.
- Chodź, załatwmy co mamy do załatwienia i się stąd zmywajmy.- popatrzyłam na niego naburmuszona- Przyjdziemy tu kiedyś na spokojnie, obiecuję.- chłopak się uśmiechnął. Usłyszałam fragment rozmowy stojących niedaleko kobiet. Mimo, że szeptały doskonale je słyszałam.
-Widzisz tą dwójkę. To jakaś patologia, żeby chodzić z tak młodą dziewczynką.
- Coś takiego jest przecież karalne! Powinnyśmy to zgłosić...
Nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń rzuciłam się Fierowi na szyję.
- Dziękuje, braciszku!- zaskoczony chłopak się zachwiał, ale za to kobiety oniemiały.- Wiesz co? Dziwne by było gdyby ktoś przypadkiem wziął nas za parę.- powiedziałam widząc pytające spojrzenie brata. Fier szybko zrozumiał o co chodziło, a moje słowa skuteczne uciszyły plotkary. Chwyciłam chłopaka za rękę i zaczęłam ciągnąć go w jakimś kierunku byle oddalić się od gapiów. Nie przeszliśmy parę kroków, a Fier mnie podniósł i z szerokim uśmiechem na twarzy posadził mnie sobie na ramionach.
- Tak bardziej przypominamy rodzeństwo, co nie?- usłyszałam jego myśl- Nieźle zagrane, ale trochę zbyt duże widowisko.
- Ale lepsze to niż tłumaczenie się policji?- chłopak przytknął.
- Kupmy te ozdoby i się zbierajmy. Zbyt duży tłum jak na mnie.
Znaleźliśmy już trochę bombek, ale nadal to było za mało jak na ten wielki świerk który mieliśmy przystroić. I tak musieliśmy przerwać przygotowania bo oboje byliśmy głodni, co nie było dziwne w momencie jak od rana nic nie jedliśmy.
- Usiądź przy jakimś wolnym stoliku, a załatwię coś do zjedzenia.- powiedział Fier.
Martwił mnie trochę fakt, że jedyny wolny stolik był daleko od kasy do której poszedł chłopak. Usiadłam i czekałam, aż wróci. W pewnym momencie dosiadł się do mnie jakiś obcy facet.
- Co taka śliczna dziewczynka tutaj sama robi?- zapytał chłopak. Odruchowo się od niego odsunęłam jednak stolik stał przy ścianie i nie bardzo miałam jak uciec.
- Siedzę- zaalarmowałam Fiera
- Pozwól, że ci potowarzyszę. Ktoś by mógł przecież zaatakować kogoś takiego jak ty?- facet złapał dłonią moją brodę i przyciągnął mnie do siebie.
- Łapy precz od mojej siostry- za chłopakiem pojawił się Fier. Nie tyle co zaskoczony, co wystraszony koleś mnie puścił. Od smoka biła dziwna władcza aura. Sama się odruchowo odsunęłam. Fier tylko stał z wbitym wzrokiem w chłopaka i miną mówiącą: "Spadaj, albo wytrę twoimi trzewiami podłogę". Spanikowany facet rzucił się do ucieczki. Mój brat tylko odprowadził go wzrokiem. Jak tylko tamten zniknął mu z oczu Fier zwrócił się do mnie, a ta dziwna aura zaczęła znikać.
- Wszystko w porządku?- brat usiadł obok mnie i objął ramieniem.
- Tak- oparłam się o niego. Po tej władczej aurze nie było już śladu. Chwilę później kelnerka przyniosła nam po tortilli i kubku gorącej czekolady. Bez słowa zjedliśmy i poszliśmy kupić resztę ozdób na choinkę. Po drodzę do parku z którego mieliśmy wrócić do Akademii jakiś dzieciak próbował ukraść Fierowi portfel. Smok jednak błyskawicznie chwycił rękę sięgającą przedmiotu. Zaskoczony chłopiec próbował się wyrwać jednak smoczy uścisk był zbyt silny.
- Pość mnie!
- Puszczę jak mi powiesz dlaczego chciałeś mnie okraść.
- Puszczaj!
- Odpowiedz!- warknął Fier. Dzieciak zamilkł uparcie wpatrując się w ziemie. Szybko poinformowałam Fiera, że chłopak ma trudną sytuację w rodzinie. Smok wcisnął zaskoczonemu dzieciakowi banknot.
- Kup coś fajnego sobie i swojej siostrze- Fier się uśmiechnął i poczochrał oszołomionemu chłopcu włosy. Zostawiliśmy tak tego dzieciaka i wróciliśmy do Akademii.
~*~Mistle~*~
Kira zaprowadziła mnie do kuchni, gdzie dołączył do mnie Mito oraz Tatsu. Dowiedziałam się, że mam gotować. Nigdy nie byłam w tym zbyt dobra. Właściwie, gdy kiedyś piekłam ciasto to zapomniałam dodać mąki, gdy gotowałam zupę, zapomniałam o niej i... No, nie trudno się domyślić co się z nią stało.
Kira zebrała się i poszła ogarnąć, gdyż jej ciuchy ciągle jeszcze nosiły ślady sadzy. Ja tymczasem podeszłam do książki kucharskiej, gdzie zaznaczone były niektóre przepisy. Przyjrzałam im się. "Karp z migdałami", "Barszcz czerwony" i inne tego typu, które brzmiały na dość skomplikowane.
- Chłopaki, mam nadzieję, że umiecie gotować - mruknęłam.
***
Ja, totalne beztalencie kucharskie, oraz Mito zostaliśmy zostawieni sami sobie. Żadne z nas nie miało pojęcia co robić, a ciągłe pytanie Tatsu "Co teraz?" stawało się denerwujące. Blondyn jakoś sobie radził, więc postanowił zająć się czymś trudnym - karpiem. Bez nas, gdyż bardziej mu przeszkadzaliśmy niż pomagaliśmy. Ostatecznie przydzielił nam jedno z najprostszych zadań, a my nadal nie potrafiliśmy zrobić nic sensownego. W końcu jednak zebraliśmy się i zaczęliśmy.
- Dwie szklanki mąki - przeczytał Mito.
Nasza współpraca polegała na tym, że chłopak czytał co jest potrzebne, a ja to przynosiłam. Na razie szło dobrze.
Wrzuciłam biały proszek do miski i poszłam po wodę. Dolałam odpowiednią ilość.
- Zacznij to mieszać - powiedziałam. - A ja pójdę po jajka.
- Okay - usłyszałam w odpowiedzi.
Mito podłączył mikser do prądu i włożył go do miski.
- Mito, nie powinieneś... - jednak chłopak nie posłuchał i włączył urządzenie.
Obłoczek mąki wzniósł się w powietrze, brudząc bruneta. Chłopak szybko wyłączył mikser i kichnął. Zachichotałam cicho, widząc jego zaskoczone spojrzenie.
- Mogłaś mnie ostrzec - mruknął.
- Próbowałam - odparłam.
Chłopak przetarł oczy rękoma przez co na jego twarzy powstały białe smugi. Zaśmiałam się na ten widok.
- Takie to śmieszne? - zapytał Mito.
Wziął garść mąki i sypnął nią we mnie. Zakaszlałam i usłyszałam jego chichot. Rozejrzałam się. Złapałam szklankę i napełniłam ją proszkiem. Mito był ode mnie wyższy, więc wzbiłam się w powietrze i wysypałam mu ją we włosy.
- Co wy robicie?! - usłyszeliśmy zaskoczonego Tatsu.
Mito złapał mnie za nogę i ściągnął na ziemię. Wysypał mi na włosy mąkę prosto z pudełka.
- Ej! - zawołałam, próbując jakoś uciec. Bezskutecznie.
Postanowiłam więc odpowiedzieć atakiem. W szale bitewnym nawet nie zauważyliśmy, gdy Tatsu oberwał i przerwał swoje wysiłki. W końcu usiadł z daleka od nas i nawet nie patrzył na kuchnię.
- Tatsu ma focha - stwierdziłam.
Mito obejrzał się na niego, przestając sypać mąką.
- Co? - zapytał zaskoczony.
Zmierzyłam bruneta wzrokiem. Wyglądał naprawdę dziwnie. Zachichotałam.
- Tatsu ma focha - powtórzyłam.
<<Matt>>
- Przebrałeś się już? - zapytałem, po raz n-ty pukając do drzwi pokoju mojego brata.
- Prawie! - padła odpowiedź.
Westchnąłem. W ramach protestu Luke postanowił zamknąć się w pokoju i udawać, że się przebiera. W tej chwili do szczęścia brakowało mi tylko tego...
Musiałem wymyślić jakiś sposób, żeby wyciągnąć go z pokoju. tylko co skłoniłoby go do takiego wysiłku?
- Cześć, Matt! - usłyszałem z końca korytarza.
Odpowiedź po prostu sama do mnie przyszła.
- Kira! - zawołałem. - Jak miło cię widzieć!
Usłyszałem jakieś poruszenie w pokoju mojego brata. Kilka sekund później drzwi jego pokoju stanęły otworem i na korytarzu pojawił się Luke.
- Hej! - krzyknął.
Szatynka podeszła do nas.
- Nie widzieliście gdzieś Yo? - zapytała. - Miałyśmy budować fort, ale nie mogę jej znaleźć.
Blondynowi zabłysły oczy.
- Ja też chcę! - zawołał.
***
- Aniołek! - zawołała niebieskowłosa, podziwiając swoje dzieło.
- Yo! Pomóż mi trochę! Zobacz ile oni już mają! - zawołała Kira.
Faktycznie, fort dziewczyn miał jakieś 10 cm wysokości, a nasz sięgał nam już do kolan.
- Pomogę im, bo nigdy tego nie skończą - mruknąłem, patrząc jak obie zaczęły robić aniołki ze śniegu, zamiast budować.
- Co? Zostawiasz mnie tu samego? - zapytał Luke, udając obrażonego.
- Jak widać - odparłem.
Po kilkunastu minutach obie budowle były gotowe. Nasz miał pełno strategicznych miejsc, przystosowanych do jednoczesnego rzucania śnieżek i bycia chronionym przed atakami blondyna. Wszędzie porozkładane było pełno śnieżek, mimo że ogłoszone było zawieszenie broni. Wcale nie mieliśmy zamiaru rozpętać żadnej bitwy, ale znając Luke'a postanowiliśmy się przygotować na wszystko.
~~*Kira*~~
Fort Luke'a znajdował się pod ścianą Akademii, a nasz w pobliżu kilku drzew, co okazało się kiepskim pomysłem. Blondyn przy pierwszej okazji użył swojej mocy, Przyspieszył, i uwiesił się na gałęzi drzewa, pod którym stała Yo, zrzucając na nią cały śnieg. Dziewczyna pisnęła i zaczęła krzyczeć, że Luke jest idiotą, co potwierdził Matt. Luke zaczął się śmiać i w ciągu sekundy znalazł się w swoim forcie. Niebieskowłosa użyła Podmiany i zmieniła ciuchy na suche. Ja tymczasem złapałam pierwszą lepszą śnieżkę i w ramach zemsty rzuciłam ją w blondyna. Rozbiła się na jego głowie, co wywołało śmiech po naszej stronie.
Tym właśnie sposobem rozpętała się bitwa na śnieżki.
***
Złapałam za śnieżkę i wychyliłam się z boku jednej ze ścian fortu. Zobaczyłam Luke'a i rzuciłam w niego śnieżką. Obok mnie atakowali go także Yo i Matt. Złapałam kolejną śnieżkę i wychyliłam się ponownie. Tym razem w moje ramię trafiła śnieżka. Usłyszałam tryumfalny okrzyk blondyna i odpłaciłam mu się tym samym.
Nagle znalazłam się pomiędzy naszymi fortami, sama nie wiem kiedy. Usłyszałam śmiech Luke'a i poczułam jego ramiona oplatające się wokół mojej talii.
- Żywa tarcza! - krzyknął ze śmiechem.
- Nie! Nie strzelajcie! - krzyknęłam, również się śmiejąc. - Puść mnie!
W naszą stronę poszybowały śnieżki, ale na szczęście żadna nie trafiła.
- Matt! Jak tak możesz! Pomóż mi, a nie... - zaczęłam, ale przerwała mi śnieżka, która przeleciała tuż obok mojej głowy. - Yo! Ty też przeciwko mnie?!
- Kira, przejdź na ciemną stronę mocy! - powiedział Luke. - Czyli na moją!
Śnieżki zaczęły mnie trafiać.
- Dobra!
Luke przeniósł nas do jego fortu i walka rozpoczęła się na nowo.
**Will**
Ja i Akihiro zostaliśmy oddelegowani do nakrycia stołu. Gdy to usłyszałam odtańczyłam w duchu taniec radości. Przecież to nie może być trudne! Już wcześniej ustaliliśmy, że wigilia odbędzie się w jednym z większych pokoi, który wyglądem przypominał salon. W tym samym miejscu obchodziliśmy także urodziny Kiry... chyba powinniśmy wymyślić jakąś zmyślną nazwę dla tego pomieszczenia!
-Akihiro, pójdę do kuchni po talerze i te inne pierdoły.- oznajmiłam.- Zajmiesz się obrusami?
-Taa, jasne.- burknął.
-S-spoko.- jęknęłam. Włos mi się zjeżył na karku... czyli jego aura nadal tak źle na mnie działa.
Dotarcie do kuchni nie zajęło mi wiele czasu, aczkolwiek zajęłoby jeszcze mniej gdyby nie dorwał mnie Matt.
-Stało się coś?- zapytałam. Wyglądał na podekscytowanego. W złym tego słowa znaczeniu...
-Fier i Ilied kupili jemiołę.- oznajmił. I w sumie tyle było z naszej konwersacji, bo resztę wyczytałam sobie z jego głowy. Uśmiechnęłam się asymetrycznie.
-Nie ma sprawy.- odparłam, po czym ruszyłam w dalszą drogę.
Kiedy weszłam do kuchni zastałam tam... ostry burdel. Tak, ostry burdel, to najlepiej oddaje wygląd pomieszczenia, jak i przebywających w nim osób. Mistle próbowała wytrząsnąć z włosów mąkę, kątem oka zerkając na Mita, który z kolei stał nad głową fochniętego Tatsu i najwyraźniej próbował go nakłonić do powrotu do gotowania. Szybko połączyłam fakty i wcale nie potrzebna mi była do tego telepatia.
Westchnęłam.
-Tatsu, chodź.- powiedziałam, niczym do małego dziecka, które obraziło się, bo nie dostało lizaka.
-Nie!- pisnął.
-No, chodź.- powtórzyłam. Schyliłam się, żeby złapać go za nadgarstek i pociągnęłam do góry. Nie bez oporów, ale wstał.
-Nie będę z nimi pracował!- ponownie pisnął, pokazując palcem na Mita i Mistle.
-Oczywiście, że nie będziesz.- zgodziłam się.- Weźmiemy teraz talerze, szklanki i sztućce i pójdziemy do Akihiro, dobrze?- mówiłam powoli, żeby dokładnie zrozumiał, co mam na myśli.
-Yhym.- pokiwał głową, raz po raz pociągając nosem.
Co wyście mu zrobili z psychiką?, zapytałam telepatycznie. Niedoszli kucharze wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym uśmiechnęli się niewinnie.
Szybko wzięliśmy potrzebne rzeczy, pomagając sobie przy tym moją telepatią. Wychodząc przypomniałam sobie o czymś niezwykle ważnym i zawołałam do bruneta:
-Mito, skombinujesz mi zdalnie sterowany helikopter?
-Pewnie!... Ale po co ci?
Dzięki!- zawołałam, bez udzielenia odpowiedzi i wyszłam w ślad za blondynem.
Zaskoczył mnie jego gest, ale posłuchałam. Koniec końców i tak zrezygnował z trzymania mnie w tali, bo przyciągało to wzrok z byt wielu osób.W końcu weszliśmy do centrum handlowego o którym wcześniej opowiedział mi po drodze Fier.
- Chodź, załatwmy co mamy do załatwienia i się stąd zmywajmy.- popatrzyłam na niego naburmuszona- Przyjdziemy tu kiedyś na spokojnie, obiecuję.- chłopak się uśmiechnął. Usłyszałam fragment rozmowy stojących niedaleko kobiet. Mimo, że szeptały doskonale je słyszałam.
-Widzisz tą dwójkę. To jakaś patologia, żeby chodzić z tak młodą dziewczynką.
- Coś takiego jest przecież karalne! Powinnyśmy to zgłosić...
Nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń rzuciłam się Fierowi na szyję.
- Dziękuje, braciszku!- zaskoczony chłopak się zachwiał, ale za to kobiety oniemiały.- Wiesz co? Dziwne by było gdyby ktoś przypadkiem wziął nas za parę.- powiedziałam widząc pytające spojrzenie brata. Fier szybko zrozumiał o co chodziło, a moje słowa skuteczne uciszyły plotkary. Chwyciłam chłopaka za rękę i zaczęłam ciągnąć go w jakimś kierunku byle oddalić się od gapiów. Nie przeszliśmy parę kroków, a Fier mnie podniósł i z szerokim uśmiechem na twarzy posadził mnie sobie na ramionach.
- Tak bardziej przypominamy rodzeństwo, co nie?- usłyszałam jego myśl- Nieźle zagrane, ale trochę zbyt duże widowisko.
- Ale lepsze to niż tłumaczenie się policji?- chłopak przytknął.
- Kupmy te ozdoby i się zbierajmy. Zbyt duży tłum jak na mnie.
Znaleźliśmy już trochę bombek, ale nadal to było za mało jak na ten wielki świerk który mieliśmy przystroić. I tak musieliśmy przerwać przygotowania bo oboje byliśmy głodni, co nie było dziwne w momencie jak od rana nic nie jedliśmy.
- Usiądź przy jakimś wolnym stoliku, a załatwię coś do zjedzenia.- powiedział Fier.
Martwił mnie trochę fakt, że jedyny wolny stolik był daleko od kasy do której poszedł chłopak. Usiadłam i czekałam, aż wróci. W pewnym momencie dosiadł się do mnie jakiś obcy facet.
- Co taka śliczna dziewczynka tutaj sama robi?- zapytał chłopak. Odruchowo się od niego odsunęłam jednak stolik stał przy ścianie i nie bardzo miałam jak uciec.
- Siedzę- zaalarmowałam Fiera
- Pozwól, że ci potowarzyszę. Ktoś by mógł przecież zaatakować kogoś takiego jak ty?- facet złapał dłonią moją brodę i przyciągnął mnie do siebie.
- Łapy precz od mojej siostry- za chłopakiem pojawił się Fier. Nie tyle co zaskoczony, co wystraszony koleś mnie puścił. Od smoka biła dziwna władcza aura. Sama się odruchowo odsunęłam. Fier tylko stał z wbitym wzrokiem w chłopaka i miną mówiącą: "Spadaj, albo wytrę twoimi trzewiami podłogę". Spanikowany facet rzucił się do ucieczki. Mój brat tylko odprowadził go wzrokiem. Jak tylko tamten zniknął mu z oczu Fier zwrócił się do mnie, a ta dziwna aura zaczęła znikać.
- Wszystko w porządku?- brat usiadł obok mnie i objął ramieniem.
- Tak- oparłam się o niego. Po tej władczej aurze nie było już śladu. Chwilę później kelnerka przyniosła nam po tortilli i kubku gorącej czekolady. Bez słowa zjedliśmy i poszliśmy kupić resztę ozdób na choinkę. Po drodzę do parku z którego mieliśmy wrócić do Akademii jakiś dzieciak próbował ukraść Fierowi portfel. Smok jednak błyskawicznie chwycił rękę sięgającą przedmiotu. Zaskoczony chłopiec próbował się wyrwać jednak smoczy uścisk był zbyt silny.
- Pość mnie!
- Puszczę jak mi powiesz dlaczego chciałeś mnie okraść.
- Puszczaj!
- Odpowiedz!- warknął Fier. Dzieciak zamilkł uparcie wpatrując się w ziemie. Szybko poinformowałam Fiera, że chłopak ma trudną sytuację w rodzinie. Smok wcisnął zaskoczonemu dzieciakowi banknot.
- Kup coś fajnego sobie i swojej siostrze- Fier się uśmiechnął i poczochrał oszołomionemu chłopcu włosy. Zostawiliśmy tak tego dzieciaka i wróciliśmy do Akademii.
~*~Mistle~*~
Kira zaprowadziła mnie do kuchni, gdzie dołączył do mnie Mito oraz Tatsu. Dowiedziałam się, że mam gotować. Nigdy nie byłam w tym zbyt dobra. Właściwie, gdy kiedyś piekłam ciasto to zapomniałam dodać mąki, gdy gotowałam zupę, zapomniałam o niej i... No, nie trudno się domyślić co się z nią stało.
Kira zebrała się i poszła ogarnąć, gdyż jej ciuchy ciągle jeszcze nosiły ślady sadzy. Ja tymczasem podeszłam do książki kucharskiej, gdzie zaznaczone były niektóre przepisy. Przyjrzałam im się. "Karp z migdałami", "Barszcz czerwony" i inne tego typu, które brzmiały na dość skomplikowane.
- Chłopaki, mam nadzieję, że umiecie gotować - mruknęłam.
***
Ja, totalne beztalencie kucharskie, oraz Mito zostaliśmy zostawieni sami sobie. Żadne z nas nie miało pojęcia co robić, a ciągłe pytanie Tatsu "Co teraz?" stawało się denerwujące. Blondyn jakoś sobie radził, więc postanowił zająć się czymś trudnym - karpiem. Bez nas, gdyż bardziej mu przeszkadzaliśmy niż pomagaliśmy. Ostatecznie przydzielił nam jedno z najprostszych zadań, a my nadal nie potrafiliśmy zrobić nic sensownego. W końcu jednak zebraliśmy się i zaczęliśmy.
- Dwie szklanki mąki - przeczytał Mito.
Nasza współpraca polegała na tym, że chłopak czytał co jest potrzebne, a ja to przynosiłam. Na razie szło dobrze.
Wrzuciłam biały proszek do miski i poszłam po wodę. Dolałam odpowiednią ilość.
- Zacznij to mieszać - powiedziałam. - A ja pójdę po jajka.
- Okay - usłyszałam w odpowiedzi.
Mito podłączył mikser do prądu i włożył go do miski.
- Mito, nie powinieneś... - jednak chłopak nie posłuchał i włączył urządzenie.
Obłoczek mąki wzniósł się w powietrze, brudząc bruneta. Chłopak szybko wyłączył mikser i kichnął. Zachichotałam cicho, widząc jego zaskoczone spojrzenie.
- Mogłaś mnie ostrzec - mruknął.
- Próbowałam - odparłam.
Chłopak przetarł oczy rękoma przez co na jego twarzy powstały białe smugi. Zaśmiałam się na ten widok.
- Takie to śmieszne? - zapytał Mito.
Wziął garść mąki i sypnął nią we mnie. Zakaszlałam i usłyszałam jego chichot. Rozejrzałam się. Złapałam szklankę i napełniłam ją proszkiem. Mito był ode mnie wyższy, więc wzbiłam się w powietrze i wysypałam mu ją we włosy.
- Co wy robicie?! - usłyszeliśmy zaskoczonego Tatsu.
Mito złapał mnie za nogę i ściągnął na ziemię. Wysypał mi na włosy mąkę prosto z pudełka.
- Ej! - zawołałam, próbując jakoś uciec. Bezskutecznie.
Postanowiłam więc odpowiedzieć atakiem. W szale bitewnym nawet nie zauważyliśmy, gdy Tatsu oberwał i przerwał swoje wysiłki. W końcu usiadł z daleka od nas i nawet nie patrzył na kuchnię.
- Tatsu ma focha - stwierdziłam.
Mito obejrzał się na niego, przestając sypać mąką.
- Co? - zapytał zaskoczony.
Zmierzyłam bruneta wzrokiem. Wyglądał naprawdę dziwnie. Zachichotałam.
- Tatsu ma focha - powtórzyłam.
<<Matt>>
- Przebrałeś się już? - zapytałem, po raz n-ty pukając do drzwi pokoju mojego brata.
- Prawie! - padła odpowiedź.
Westchnąłem. W ramach protestu Luke postanowił zamknąć się w pokoju i udawać, że się przebiera. W tej chwili do szczęścia brakowało mi tylko tego...
Musiałem wymyślić jakiś sposób, żeby wyciągnąć go z pokoju. tylko co skłoniłoby go do takiego wysiłku?
- Cześć, Matt! - usłyszałem z końca korytarza.
Odpowiedź po prostu sama do mnie przyszła.
- Kira! - zawołałem. - Jak miło cię widzieć!
Usłyszałem jakieś poruszenie w pokoju mojego brata. Kilka sekund później drzwi jego pokoju stanęły otworem i na korytarzu pojawił się Luke.
- Hej! - krzyknął.
Szatynka podeszła do nas.
- Nie widzieliście gdzieś Yo? - zapytała. - Miałyśmy budować fort, ale nie mogę jej znaleźć.
Blondynowi zabłysły oczy.
- Ja też chcę! - zawołał.
***
- Aniołek! - zawołała niebieskowłosa, podziwiając swoje dzieło.
- Yo! Pomóż mi trochę! Zobacz ile oni już mają! - zawołała Kira.
Faktycznie, fort dziewczyn miał jakieś 10 cm wysokości, a nasz sięgał nam już do kolan.
- Pomogę im, bo nigdy tego nie skończą - mruknąłem, patrząc jak obie zaczęły robić aniołki ze śniegu, zamiast budować.
- Co? Zostawiasz mnie tu samego? - zapytał Luke, udając obrażonego.
- Jak widać - odparłem.
Po kilkunastu minutach obie budowle były gotowe. Nasz miał pełno strategicznych miejsc, przystosowanych do jednoczesnego rzucania śnieżek i bycia chronionym przed atakami blondyna. Wszędzie porozkładane było pełno śnieżek, mimo że ogłoszone było zawieszenie broni. Wcale nie mieliśmy zamiaru rozpętać żadnej bitwy, ale znając Luke'a postanowiliśmy się przygotować na wszystko.
~~*Kira*~~
Fort Luke'a znajdował się pod ścianą Akademii, a nasz w pobliżu kilku drzew, co okazało się kiepskim pomysłem. Blondyn przy pierwszej okazji użył swojej mocy, Przyspieszył, i uwiesił się na gałęzi drzewa, pod którym stała Yo, zrzucając na nią cały śnieg. Dziewczyna pisnęła i zaczęła krzyczeć, że Luke jest idiotą, co potwierdził Matt. Luke zaczął się śmiać i w ciągu sekundy znalazł się w swoim forcie. Niebieskowłosa użyła Podmiany i zmieniła ciuchy na suche. Ja tymczasem złapałam pierwszą lepszą śnieżkę i w ramach zemsty rzuciłam ją w blondyna. Rozbiła się na jego głowie, co wywołało śmiech po naszej stronie.
Tym właśnie sposobem rozpętała się bitwa na śnieżki.
***
Złapałam za śnieżkę i wychyliłam się z boku jednej ze ścian fortu. Zobaczyłam Luke'a i rzuciłam w niego śnieżką. Obok mnie atakowali go także Yo i Matt. Złapałam kolejną śnieżkę i wychyliłam się ponownie. Tym razem w moje ramię trafiła śnieżka. Usłyszałam tryumfalny okrzyk blondyna i odpłaciłam mu się tym samym.
Nagle znalazłam się pomiędzy naszymi fortami, sama nie wiem kiedy. Usłyszałam śmiech Luke'a i poczułam jego ramiona oplatające się wokół mojej talii.
- Żywa tarcza! - krzyknął ze śmiechem.
- Nie! Nie strzelajcie! - krzyknęłam, również się śmiejąc. - Puść mnie!
W naszą stronę poszybowały śnieżki, ale na szczęście żadna nie trafiła.
- Matt! Jak tak możesz! Pomóż mi, a nie... - zaczęłam, ale przerwała mi śnieżka, która przeleciała tuż obok mojej głowy. - Yo! Ty też przeciwko mnie?!
- Kira, przejdź na ciemną stronę mocy! - powiedział Luke. - Czyli na moją!
Śnieżki zaczęły mnie trafiać.
- Dobra!
Luke przeniósł nas do jego fortu i walka rozpoczęła się na nowo.
**Will**
Ja i Akihiro zostaliśmy oddelegowani do nakrycia stołu. Gdy to usłyszałam odtańczyłam w duchu taniec radości. Przecież to nie może być trudne! Już wcześniej ustaliliśmy, że wigilia odbędzie się w jednym z większych pokoi, który wyglądem przypominał salon. W tym samym miejscu obchodziliśmy także urodziny Kiry... chyba powinniśmy wymyślić jakąś zmyślną nazwę dla tego pomieszczenia!
-Akihiro, pójdę do kuchni po talerze i te inne pierdoły.- oznajmiłam.- Zajmiesz się obrusami?
-Taa, jasne.- burknął.
-S-spoko.- jęknęłam. Włos mi się zjeżył na karku... czyli jego aura nadal tak źle na mnie działa.
Dotarcie do kuchni nie zajęło mi wiele czasu, aczkolwiek zajęłoby jeszcze mniej gdyby nie dorwał mnie Matt.
-Stało się coś?- zapytałam. Wyglądał na podekscytowanego. W złym tego słowa znaczeniu...
-Fier i Ilied kupili jemiołę.- oznajmił. I w sumie tyle było z naszej konwersacji, bo resztę wyczytałam sobie z jego głowy. Uśmiechnęłam się asymetrycznie.
-Nie ma sprawy.- odparłam, po czym ruszyłam w dalszą drogę.
Kiedy weszłam do kuchni zastałam tam... ostry burdel. Tak, ostry burdel, to najlepiej oddaje wygląd pomieszczenia, jak i przebywających w nim osób. Mistle próbowała wytrząsnąć z włosów mąkę, kątem oka zerkając na Mita, który z kolei stał nad głową fochniętego Tatsu i najwyraźniej próbował go nakłonić do powrotu do gotowania. Szybko połączyłam fakty i wcale nie potrzebna mi była do tego telepatia.
Westchnęłam.
-Tatsu, chodź.- powiedziałam, niczym do małego dziecka, które obraziło się, bo nie dostało lizaka.
-Nie!- pisnął.
-No, chodź.- powtórzyłam. Schyliłam się, żeby złapać go za nadgarstek i pociągnęłam do góry. Nie bez oporów, ale wstał.
-Nie będę z nimi pracował!- ponownie pisnął, pokazując palcem na Mita i Mistle.
-Oczywiście, że nie będziesz.- zgodziłam się.- Weźmiemy teraz talerze, szklanki i sztućce i pójdziemy do Akihiro, dobrze?- mówiłam powoli, żeby dokładnie zrozumiał, co mam na myśli.
-Yhym.- pokiwał głową, raz po raz pociągając nosem.
Co wyście mu zrobili z psychiką?, zapytałam telepatycznie. Niedoszli kucharze wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym uśmiechnęli się niewinnie.
Szybko wzięliśmy potrzebne rzeczy, pomagając sobie przy tym moją telepatią. Wychodząc przypomniałam sobie o czymś niezwykle ważnym i zawołałam do bruneta:
-Mito, skombinujesz mi zdalnie sterowany helikopter?
-Pewnie!... Ale po co ci?
Dzięki!- zawołałam, bez udzielenia odpowiedzi i wyszłam w ślad za blondynem.
~*~*~*~ Mito ~*~*~*~
No, więc zostałem sam z roześmianą Mistle, przez co też zaczełem się śmiać.
-Co cię tak bawi? Nadal mam mąkę w włosach?- spytała się.
-Już nie masz... ale zaraz będziesz miała!- zakomunikowałem. Wyciągnąłem z tylnej kieszeni bluzy całe opakowanie mąki i wysypałem je na nią.
-Więc tak się bawimy? Pożałujesz tego!
Nawet nie zauważyłem, kiedy oberwałem roztopioną czekoladą, którą chwilę temu zajmował się Tatsu. Z włosów zaczęła spływać mi na oczy. To zagranie było definitywnie nie fair! Ale jakie słodkie...
-Pyszna czekolada, wiesz?- Oblizałem z czekolady palca.
-Powiedzmy, że ci wierzę.- mruknęła z przekąsem.- Kocham czekoladę. Szkoda, że zmarnowałam ją w taki sposób... Mogłam patrzeć, za co się chwytam, żebyw ciebie rzucić.
-Jak chcesz to podzielę się posiłkiem.- Uśmiechnąłem się, pukając palcem w polik, po którym również spływała czekolada.
-Pff! Ty zawsze tylko o jednym!- oburzyła się.
-Oj tam... przesadzasz.- rzuciłem cynicznie i już wiedziałem, że posunąłem się o krok za daleko. Nie zdążyłem zarejestrować, czym dokładnie oberwałem, ale czymś na pewno, przez co przewróciłem się i zemdlałem.
~*~*~*~
Otworzyłem oczy i ujrzałem światło. Bardzo jasne światło. Dobrze by było mieć tu jakieś okulary przeciwsłoneczne... które wisiały na mojej białej, okropnej koszuli. Czekaj, czekaj. Jakiej koszuli?! Przecież ja nie mam żadnych koszul w swojej szafie! Co tu się dzieje?
-Nic się nie dzieje.- Kobiecy głos się odezwał za mną.- A teraz wstań, młody chłopcze.
Młody chłopcze? Czy ktoś ze mnie robi żarty? Na pewno Tatsu wymyślił to, aby się na mnie odegrać. I jak znam życie to Will mu pomagała! Swoją drogą, czy ja nie miałem jej narysować zdalniesterowanego helikoptera?
-Łatwo się dekoncentrujesz.- stwierdziła ta sama osoba.
Odwróciłem się i ujrzałem przed sobą kobietę uderzająco podobną do tej z książek mojej siostry. Jak ta postać się nazywała...? Pani Świąt? Tak, chyba tak. Miała taką długą, czerwoną suknię z ozdobami świątecznymi...
-Mniejsza z tym.- Machnęła ręką.- Muszę z tobą porozmawiać. Jak tak dalej pójdzie to przez ciebie wszyscy się pokłócą i nici z gwiazdki. A ja mam już dość problemów z innymi ludźmi, którzy nie chcą obchodzić stworzonych przeze mnie świąt. Więc - ja mówię, ty słuchasz. Zrozumieliśmy się?
Pokiwałem tylko głową, nie bardzo będąc w stanie coś powiedzieć. Czym i przede wszystkim, jak mocno przywaliła mi Mistle, że zebrało mi się na takie halucynacje?
-No, więc...- zaczęła tłumaczyć mi jak mam się zachowywać (zupełnie jak jakiemuś dzieciakowi), a potem nawet podrzuciła mi pomysł na prezent dla pewnej osoby.- Więc mam rozumieć, że wszystko zrozumiałeś i nie wywiniesz żadnego numeru?
-Ma się rozumieć.- odpowiedziałem.
-To dobrze. A! Prawie bym zapomniała... to, co ci powiedziałam, ma zostać między nami. Mam nadzieję że nikomu tego nie powiesz.
Niech się pani nie martwi, nie przyznam się do takich omamów nawet pod groźbą śmierci.
-A teraz zamknij oczy, ponieważ nie chcemy, żeby ktoś w kuchni bardziej się przez ciebie wystraszył, nie? Żegnaj!
~*~*~*~
Dziwnie się czułem. Ktoś, tak przynajmniej uważam, robi mi masaż serca łącznie z wdechami ratunkowymi... ewentualnie mnie gwałci, ale wolę nawet tak nie myśleć. Zerwałem się do siadu, gwałtownie łapiąc powietrze. Gdyby nie refleks Mistle, pewnie zderzylibyśmy się głowami, a tak zdążyła się w porę odsunąć. Szybko połączyłem fakty i spojrzałem na nią pytająco, rozsiadając się wygodniej na pokrytej mąką podłodze.
-To... zostaje między nami!- zadecydowała tak władczym tonem, że aż nie śmiałem się nie zgodzić. W takich chwilach była przerażająca.- A teraz wracamy do pracy! Przez poprzednie wygłupy straciliśmy jedynego członka ekipy, który miał pojęcie o gotowaniu.
-Spokojnie, mamy przecież książkę kucharską z ilustracjami.- powiedziałem, wstając.- Załatw mi kredki i wszystko da się narysować.
>>*Luke*<<
Po skończonej bitwie poszliśmy się przebrać. Pomyślałem że sprawdzę jak idzie innym. Skierowałem się więc do kuchni. I to co tam zobaczyłem całkowicie przerosło moje oczekiwania.
Cała kuchnia była brudna. Wszędzie pełno było mąki i innych składników, które znaleźć się powinny w daniach wigilijnych. Obok Mistle stała Kira i pomagała jej wytrzepać mąkę do końca z ciuchów i włosów. Mito, również cały w białym proszku, ścierał z twarzy czekoladę. Obok Will kucała obok opartego o ścianę Tatsu, który najwyraźniej przeżywał jakieś okropne załamanie nerwowe, cały się trząsł i nie bardzo mógł wydusić z siebie cokolwiek sensownego. Jakby tego było mało za blatem siedziała ukryta Yo, która ukradkiem zwinęła skądś jeszcze trochę czekolady i właśnie konsumowała swoją zdobycz.
Przechyliłem się nad blatem tak, że moja głowa znalazła się nad dziewczyną.
- Podziel się, albo powiem reszcie, że tu jesteś - zażądałem.
Niebieskowłosa podskoczyła zaskoczona i spojrzała na mnie. Ułamała rządek czekolady i podała mi go.
- Proszę - mruknęła.
- Dziękuję - zawołałem z szerokim uśmiechem i stanąłem normalnie.
Zdecydowałem się dowiedzieć co tu się stało, a przynajmniej dlaczego Mito jest tak słodko udekorowany. Podszedłem więc do niego.
- Hej - zawołałem z uśmiechem. - Co ci się stało w twarz? - zapytałem zaczepnie.
- Najpierw ty mi powiedz co jest nie tak z twoją - odparł chłopak.
- No weź - powiedziałem. - Kto cię tak przystroił?
- Nie twój interes - odparł.
Westchnąłem. Rozejrzałem się i spostrzegłem Kirę, która chichotała. Widocznie rozbawiło ją coś co powiedziała Mistle.
Nagle doznałem olśnienia. Przecież Mistle miała gotować razem z Mitem i Tatsu! A skoro Otsuka trząsł się pod ścianą...
- Czym tak zdenerwowałeś Mistle? - zapytałem i wyszczerzyłem się do chłopaka.
- Dlaczego sądzisz, że to ona? - odpowiedział pytaniem.
- To moja błyskotliwa dedukcja - odparłem lekko zniecierpliwiony. - Więc? Palnąłeś jakąś głupotę?
Chłopak już otwierał usta, żeby mi odpowiedzieć, gdy przerwał nam krzyk Mistle.
- Mito, narysowałeś już jakieś jedzenie?! - zawołała.
- Właśnie się za to zabieram! - odparł, po czym spojrzał na mnie. - Cóż, jak słyszysz, obowiązki wzywają.
Po czym ruszył w stronę stołu.
- I tak się dowiem! - zawołałem za nim.
*~*Tatsu*~*
Zasiedliśmy do kolacji wigilijnej, gdy na niebie pokazała się pierwsza gwiazda. A przynajmniej planowaliśmy tak zrobić, jednak szare chmury pokrywające niebo uniemożliwiły nam zobaczenie jakichkolwiek gwiazd, więc trzeba było poradzić sobie w inny sposób i to jeszcze taki, aby nie sprawić Ilied zawodu - ona najbardziej wyczekiwała gwiazdki. Przeprowadziliśmy małe głosowanie i ostatecznie stanęło na ubraniu Fiera w zapasowe, złote lampki choinkowe, działające na baterię i wypędzenie go na zewnątrz, żeby trochę polatał po niebie.
-Ale dlaczego ja?- zapytał, niezbyt zadowolony z takiego obrotu spraw.
-Ponieważ jesteś jej kochanym, słodkim braciszkiem.- YoYo uśmiechnęła się uroczo.
-Tylko pamiętaj, żeby nie przesadzać z tym zmienianiem położenia. Gwiazdy zazwyczaj się nie ruszają.- pouczyłem go, choć zapewne sam o tym doskonale wiedział. Potem wywaliliśmy go za drzwi i ruszyliśmy w drogę powrotną do salonu, gdzie Luke i Kira zabawiali Ilied.
Nigdzie nie widziałem Will i Mita. I bynajmniej nie byłem tym faktem zachwycony.
Jeśli znowu będę musiał przechodzić załamanie nerwowe, to chyba pójdę się pociąć.
**Will**
-Masz to, o co prosiłam?- zapytałam Mita półgłosem. Ten skinął w odpowiedzi głowa i wyjął z reklamówki zdalnie sterowany helikopter.
-Ale nadal nie wiem, do czego on ci potrzebny.- powiedział. Był lekko zaniepokojony moim dziwnym zachowaniem i w duchu rozważał, czy aby nie planuję czegoś, za co i jemu się oberwie. Parsknęłam śmiechem.
-Jedyne, co nam grozi to gniew Kiry.- zapewniłam. Wyciągnęłam z obszernej kieszeni bluzy gałązkę jemioły na sznurku i przywiązałam ją do jednej z podpórek helikoptera.- Poproszę pilota.
-Trzymaj.
-Dzięki.- Szybko zapoznałam się z obsługą urządzenia, żeby przypadkiem nie pomylić klawiszy.- Patrz i podziwiaj.
Sterowane przeze mnie urządzenie wzniosło się do góry i powoli wleciało do pomieszczenia, w którym obecnie przebywała jedynie młoda smoczyca, Kira i Luke. Ilied siedziała na parapecie, tęsknym wzrokiem wpatrując się w niebo.
-Nic się nie bój, mała.- Chłopak próbował ją jakoś pocieszyć.- Zobaczysz, jeszcze chwilka i gwiazdka się pojawi. Prawdę mówię, Kira?
-Jasne.- przytaknęła. Ona jako pierwsza usłyszała buczenie, wywoływane przez helikopter i odwróciła głowę w jego stronę.- Co to jest?
-Jemioła!- pisnęła Ilied.- I zatrzymała się nad wami!- dodała jeszcze bardziej ucieszona. Kira i Luke najpierw spojrzeli w górę, potem na siebie nawzajem.- No dalej! Przecież taka tradycja!
Chyba jeszcze nigdy nie byłam z siebie taka zadowolona, pomyślałam i przybiliśmy z Mitem piątkę.
~*~Mistle~*~
Wyszłam ze swojego pokoju z zamiarem znalezienia czegoś do picia, najlepiej gorącej czekolady. Uwielbiałam czekoladę, a że na dworze padał śnieg, to była to świetna okazja. Przechodziłam korytarzem, gdy nagle usłyszałam za sobą jakieś kroki. Obróciłam się i zobaczyłam za sobą zamyślonego Matta ze słuchawkami na uszach.
- Matt? - zapytałam.
Chłopak nie odpowiedział, najwyraźniej nawet mnie nie usłyszał. Kiepsko wyglądał. Szedł przygarbiony. Wydawał się być... szary. To chyba było najlepsze określenie. Wiedziałam, że dużo czasu spędzała z nim Kira, ja za bardzo go nie znałam, ale mimo to zmartwiłam się. Podeszłam do niego i stuknęłam go w ramię. Podskoczył zaskoczony i spojrzał na mnie. Zsunął słuchawki.
- Wszystko w porządku? - zapytałam.
- Jasne - odparł Matt. - A co?
- Nic. Tak pytam. Nie jesteś z resztą?
- A ty? - odpowiedział pytaniem na pytanie.
- Chciałam zrobić sobie gorącą czekoladę - wyjaśniłam.
- Jasne - mruknął. - Ja już pójdę.
Nie czekając na moją odpowiedź założył słuchawki i ruszył w przeciwnym kierunku. Westchnęłam.
***
Jak to możliwe, że w całej kuchni nigdzie nie ma żadnej czekolady ani mleka? Przeszukałam już chyba wszystkie szafki. Wygląda na to, że wszystko poszło na nasze nieudane eksperymenty kulinarne.
Westchnęłam zrezygnowana. Więc pozostało mi już tylko poprzestać na herbacie.
>>*Luke*<<
Spojrzałem zaskoczony na helikopter nade mną i Kirą. Poczułem się dziwnie widząc przyczepioną do niego jemiołę. Spojrzałem na szatynkę stojącą obok mnie i zauważyłem rumieniec na jej policzkach. Na moich prawdopodobnie był podobny.
- Patrzcie, pierwsza gwiazdka!! - krzyknęła nagle Ilied, przyklejając się do okna. - Kiedy...
Ale dalej jej już nie słuchałem. Miałem takie dziwne uczucie, że albo teraz, albo nigdy. Zauważyłem w drzwiach Will, która przybijała Mitowi piątkę. Więc to ich sprawka...
Jednakże nie zastanawiając się nas tym długo pochyliłem się i pocałowałem Kirę.
***
- CO?! - usłyszałem wrzask YoYo.
Odsunąłem się od Kiry i Przyspieszyłem. Wyrwałem Will kontroler i pojawiłem się przed szatynką. Mito gdzieś zniknął. Czas wrócił do normy.
- Masz ochotę się zemścić? - zapytałem z uśmiechem, pokazując dziewczynie kontroler.
Kira przez chwilę była zaskoczona, po czym spojrzała na mnie z uśmiechem.
- Jasne - odpowiedziała uśmiechem.
<<Matt>>
Wyszedłem z pokoju przy pierwszej okazji. Kiepsko się czułem. Nie chciałem psuć reszcie świąt. Jakoś nie potrafiłem cieszyć się z tego wszystkiego. Nie czułem magii świąt ani nic podobnego. Od zawsze gwiazdka kojarzyła mi się z czymś okropnym - zadbać o to, żeby Luke miał święta, odwiedzić rodzinę, której nawet nie znam i której nic nie obchodzę, ale udają że jest inaczej. Niezręczny moment przy łamaniu się opłatkiem gdy nie wiadomo nawet jak osoba obok ciebie się nazywa. Nie, święta są zdecydowanie nie dla mnie.
Poszedłem do pokoju i wyciągnąłem moje szare słuchawki. Podpiąłem je do MP3, którą dostałem na urodziny od mojego brata. Wybrałem pierwszy lepszy utwór i ruszyłem na spacer po korytarzach. Nie mogłem usiedzieć w jednym miejscu. Miałem potrzebę ruchu.
~~*Kira*~~
Luke złapał mnie za rękę i pociągnął na korytarz. Złapałam zaskoczone spojrzenie Yo, ale nie zdążyłam na nie zareagować.
- Gdzie my biegniemy? - zapytałam po chwili.
- Do stołówki - odparł chłopak z uśmiechem.
Niedługo później znaleźliśmy się przed drzwiami. W środku zauważyłam Mistle i Mita. Brunetka siedziała na blacie bufetu, o który opierał się chłopak. W rękach miała jakiś parujący napój, który powoli piła. Mito tymczasem rysował coś w swoim szkicowniku, czemu przyglądała się dziewczyna.
- Gotowa? - zapytał Luke.
- Jasne - mruknęłam i zachichotałam. - Aż się boję, co Mistle nam za to zrobi.
- To zemsta - mruknął chłopak. - Zwalimy na Will. Tylko na niej nikt się jeszcze nie zemścił.
Zaśmiałam się.
- Genialny plan. Ty jej to mówisz.
- Dlaczego ja? - zapytał, udając obrażonego. - To ciebie bardziej lubi!
- Ale ty umiesz szybciej uciekać! - odparłam.
Luke przez chwilę się zastanawiał.
- No w sumie racja - przyznał w końcu z uśmiechem. - Zaczynaj!
- Dobra, dobra - powiedziałam.
Wcisnęłam odpowiedni guzik, a Luke przytrzymał drzwi. Helikopter bez problemu wleciał do stołówki. Mistle usłyszała go prawie od razu. Spojrzała na niego w momencie, gdy się nad nimi zatrzymał. Mito zauważył go zaraz po niej.
Zachichotałam, widząc ich minę.
~<<YoYo>>~
Ruszyłam za Kirą i Lukiem.
Czułam, że poleje się krew, szkoda tylko, że nie wzięłam kamery i popcornu. Kiedy dogoniłam Kirę i Strusia Pędziwiatra akcja już trwała, jemioła zawisła między głowami Mistle i Mita i.......znów włączyła się pauza. Nie ruszali się dobre 5 minut. Już miałam ochotę z nudów zacząć pisać testament, kiedy pojawił się James. Szepnęłam mu polecenie na ucho, a on poleciał nawet nie chcąc niczego w zamian. Widocznie uprzykrzanie ludziom życia mu wystarczy, jesteśmy tacy podobni. James rozpędził się i odbił się od pleców Mistle w taki sposób, że dziewczyna musiała się pochylić.
Tak o to jej usta zetknęły się z ustami Mita.
- Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.-rzucił James w stronę bruneta.
Nastała cisza, sądząc wyrazach twarzy zgromadzonych tym razem wszyscy zrozumieli co "zwierzę" powiedziało.
Ten spokój nie trwał jednak długo, twarz Mistle przybrała kolor pomidora czy raczej papryczki chilli i dziewczyna ruszyła w pogoń za kotem.
-Cieszcie się, gdyby nie ja wy bylibyście teraz ścigani.-Rzuciłam w stronę Kiry i Luka.- Mimo wszystko lepiej już stąd chodźmy.
**Fier**
Nie podobał mi się ten pomysł z lampkami, ale ostatecznie i tak wkurzony na YoYo wszyłem na dwór. Wkurzyłem się na nią za tego "kochanego braciszka", co nie zmieniało faktu, ze dziewczyna miała racje. Po prostu włączyłem lampki i wzbiłem się w powietrze. Gdy znalazłem się na odpowiedniej wysokości zacząłem zataczać małe kręgi na niebie. Okazało się to bardzo złym pomysłem bo zakręciło mi się w głowie i jeszcze trochę, a został bym "spadającą gwiazdką". Po prostu zawisłem w powietrzu, co osobiście uważam za najnudniejszy ze sposobów latania. Na szczęście nie musiałem tak trwać długo.
- PIERWSZA GWIAZDKA!- usłyszałem mentalny krzyk rozradowanej smoczycy. Chwile później Will dala mi znać, że mogę już wrócić. Nie czekając dłużej po prostu złożyłem skrzydła. Wbrew pozorom spadanie jest bardzo odprężające. Zachciało mi się spać przez co za późno rozłożyłem skrzydła i runąłem w zaspę. Całe szczęście, że smocze łuski są twarde, bo zgniotłem kilka lampek. Musiałem się szybko pozbierać bo Ilied już mnie szukała. Wbiegłem do Akademii i lampki wrzuciłem do szafy, a sam pobiegłem do pomieszczenia gdzie zebrali się wszyscy. Całe szczęście, że smoczyca była zajęta zaciąganiem na "Luke" marudnego Matta. Wedle niej wszyscy musieli na wigilii być i koniec. A młodemu smokowi się nie odmawia.
**Ilied**
Po tym jak zobaczyłam gwiazdkę zaczęłam zbierać wszystkich na wigilie. W końcu sami mówili, że trzeba zacząć wraz z pierwszą gwiazdką. Najwięcej problemów było z Mattem, ale ostatecznie udało mi się go tam zaciągnąć. Fier po drodze też się znalazł. Zaczęłam wszystkim zakładać czapki Mikołajów. Akihiro od razu zerwał przedmiot z głowy.
- Nie będę nosił tego czegoś!- chłopak cisnął czapką która momentalnie się zapaliła w choinkę. Drzewko również zaczęło palić. Tatsu momentalnie wpadł w panikę i znowu się załamał. Nikt nie wiedział co robić. Tylko Fier okazał się przytomny i ugasił swoja mocą choinkę.
- Kontroluj się- warknął- Nie kontrolujesz, ani mocy, ani siebie.
Znów poczułam od brata tą dziwną aurę, chociaż nie była tak silna jak wtedy w centrum handlowym. Akihiro tylko zmierzył się z Fierem wzrokiem.
-Co cię tak bawi? Nadal mam mąkę w włosach?- spytała się.
-Już nie masz... ale zaraz będziesz miała!- zakomunikowałem. Wyciągnąłem z tylnej kieszeni bluzy całe opakowanie mąki i wysypałem je na nią.
-Więc tak się bawimy? Pożałujesz tego!
Nawet nie zauważyłem, kiedy oberwałem roztopioną czekoladą, którą chwilę temu zajmował się Tatsu. Z włosów zaczęła spływać mi na oczy. To zagranie było definitywnie nie fair! Ale jakie słodkie...
-Pyszna czekolada, wiesz?- Oblizałem z czekolady palca.
-Powiedzmy, że ci wierzę.- mruknęła z przekąsem.- Kocham czekoladę. Szkoda, że zmarnowałam ją w taki sposób... Mogłam patrzeć, za co się chwytam, żebyw ciebie rzucić.
-Jak chcesz to podzielę się posiłkiem.- Uśmiechnąłem się, pukając palcem w polik, po którym również spływała czekolada.
-Pff! Ty zawsze tylko o jednym!- oburzyła się.
-Oj tam... przesadzasz.- rzuciłem cynicznie i już wiedziałem, że posunąłem się o krok za daleko. Nie zdążyłem zarejestrować, czym dokładnie oberwałem, ale czymś na pewno, przez co przewróciłem się i zemdlałem.
~*~*~*~
Otworzyłem oczy i ujrzałem światło. Bardzo jasne światło. Dobrze by było mieć tu jakieś okulary przeciwsłoneczne... które wisiały na mojej białej, okropnej koszuli. Czekaj, czekaj. Jakiej koszuli?! Przecież ja nie mam żadnych koszul w swojej szafie! Co tu się dzieje?
-Nic się nie dzieje.- Kobiecy głos się odezwał za mną.- A teraz wstań, młody chłopcze.
Młody chłopcze? Czy ktoś ze mnie robi żarty? Na pewno Tatsu wymyślił to, aby się na mnie odegrać. I jak znam życie to Will mu pomagała! Swoją drogą, czy ja nie miałem jej narysować zdalniesterowanego helikoptera?
-Łatwo się dekoncentrujesz.- stwierdziła ta sama osoba.
Odwróciłem się i ujrzałem przed sobą kobietę uderzająco podobną do tej z książek mojej siostry. Jak ta postać się nazywała...? Pani Świąt? Tak, chyba tak. Miała taką długą, czerwoną suknię z ozdobami świątecznymi...
-Mniejsza z tym.- Machnęła ręką.- Muszę z tobą porozmawiać. Jak tak dalej pójdzie to przez ciebie wszyscy się pokłócą i nici z gwiazdki. A ja mam już dość problemów z innymi ludźmi, którzy nie chcą obchodzić stworzonych przeze mnie świąt. Więc - ja mówię, ty słuchasz. Zrozumieliśmy się?
Pokiwałem tylko głową, nie bardzo będąc w stanie coś powiedzieć. Czym i przede wszystkim, jak mocno przywaliła mi Mistle, że zebrało mi się na takie halucynacje?
-No, więc...- zaczęła tłumaczyć mi jak mam się zachowywać (zupełnie jak jakiemuś dzieciakowi), a potem nawet podrzuciła mi pomysł na prezent dla pewnej osoby.- Więc mam rozumieć, że wszystko zrozumiałeś i nie wywiniesz żadnego numeru?
-Ma się rozumieć.- odpowiedziałem.
-To dobrze. A! Prawie bym zapomniała... to, co ci powiedziałam, ma zostać między nami. Mam nadzieję że nikomu tego nie powiesz.
Niech się pani nie martwi, nie przyznam się do takich omamów nawet pod groźbą śmierci.
-A teraz zamknij oczy, ponieważ nie chcemy, żeby ktoś w kuchni bardziej się przez ciebie wystraszył, nie? Żegnaj!
~*~*~*~
Dziwnie się czułem. Ktoś, tak przynajmniej uważam, robi mi masaż serca łącznie z wdechami ratunkowymi... ewentualnie mnie gwałci, ale wolę nawet tak nie myśleć. Zerwałem się do siadu, gwałtownie łapiąc powietrze. Gdyby nie refleks Mistle, pewnie zderzylibyśmy się głowami, a tak zdążyła się w porę odsunąć. Szybko połączyłem fakty i spojrzałem na nią pytająco, rozsiadając się wygodniej na pokrytej mąką podłodze.
-To... zostaje między nami!- zadecydowała tak władczym tonem, że aż nie śmiałem się nie zgodzić. W takich chwilach była przerażająca.- A teraz wracamy do pracy! Przez poprzednie wygłupy straciliśmy jedynego członka ekipy, który miał pojęcie o gotowaniu.
-Spokojnie, mamy przecież książkę kucharską z ilustracjami.- powiedziałem, wstając.- Załatw mi kredki i wszystko da się narysować.
>>*Luke*<<
Po skończonej bitwie poszliśmy się przebrać. Pomyślałem że sprawdzę jak idzie innym. Skierowałem się więc do kuchni. I to co tam zobaczyłem całkowicie przerosło moje oczekiwania.
Cała kuchnia była brudna. Wszędzie pełno było mąki i innych składników, które znaleźć się powinny w daniach wigilijnych. Obok Mistle stała Kira i pomagała jej wytrzepać mąkę do końca z ciuchów i włosów. Mito, również cały w białym proszku, ścierał z twarzy czekoladę. Obok Will kucała obok opartego o ścianę Tatsu, który najwyraźniej przeżywał jakieś okropne załamanie nerwowe, cały się trząsł i nie bardzo mógł wydusić z siebie cokolwiek sensownego. Jakby tego było mało za blatem siedziała ukryta Yo, która ukradkiem zwinęła skądś jeszcze trochę czekolady i właśnie konsumowała swoją zdobycz.
Przechyliłem się nad blatem tak, że moja głowa znalazła się nad dziewczyną.
- Podziel się, albo powiem reszcie, że tu jesteś - zażądałem.
Niebieskowłosa podskoczyła zaskoczona i spojrzała na mnie. Ułamała rządek czekolady i podała mi go.
- Proszę - mruknęła.
- Dziękuję - zawołałem z szerokim uśmiechem i stanąłem normalnie.
Zdecydowałem się dowiedzieć co tu się stało, a przynajmniej dlaczego Mito jest tak słodko udekorowany. Podszedłem więc do niego.
- Hej - zawołałem z uśmiechem. - Co ci się stało w twarz? - zapytałem zaczepnie.
- Najpierw ty mi powiedz co jest nie tak z twoją - odparł chłopak.
- No weź - powiedziałem. - Kto cię tak przystroił?
- Nie twój interes - odparł.
Westchnąłem. Rozejrzałem się i spostrzegłem Kirę, która chichotała. Widocznie rozbawiło ją coś co powiedziała Mistle.
Nagle doznałem olśnienia. Przecież Mistle miała gotować razem z Mitem i Tatsu! A skoro Otsuka trząsł się pod ścianą...
- Czym tak zdenerwowałeś Mistle? - zapytałem i wyszczerzyłem się do chłopaka.
- Dlaczego sądzisz, że to ona? - odpowiedział pytaniem.
- To moja błyskotliwa dedukcja - odparłem lekko zniecierpliwiony. - Więc? Palnąłeś jakąś głupotę?
Chłopak już otwierał usta, żeby mi odpowiedzieć, gdy przerwał nam krzyk Mistle.
- Mito, narysowałeś już jakieś jedzenie?! - zawołała.
- Właśnie się za to zabieram! - odparł, po czym spojrzał na mnie. - Cóż, jak słyszysz, obowiązki wzywają.
Po czym ruszył w stronę stołu.
- I tak się dowiem! - zawołałem za nim.
*~*Tatsu*~*
Zasiedliśmy do kolacji wigilijnej, gdy na niebie pokazała się pierwsza gwiazda. A przynajmniej planowaliśmy tak zrobić, jednak szare chmury pokrywające niebo uniemożliwiły nam zobaczenie jakichkolwiek gwiazd, więc trzeba było poradzić sobie w inny sposób i to jeszcze taki, aby nie sprawić Ilied zawodu - ona najbardziej wyczekiwała gwiazdki. Przeprowadziliśmy małe głosowanie i ostatecznie stanęło na ubraniu Fiera w zapasowe, złote lampki choinkowe, działające na baterię i wypędzenie go na zewnątrz, żeby trochę polatał po niebie.
-Ale dlaczego ja?- zapytał, niezbyt zadowolony z takiego obrotu spraw.
-Ponieważ jesteś jej kochanym, słodkim braciszkiem.- YoYo uśmiechnęła się uroczo.
-Tylko pamiętaj, żeby nie przesadzać z tym zmienianiem położenia. Gwiazdy zazwyczaj się nie ruszają.- pouczyłem go, choć zapewne sam o tym doskonale wiedział. Potem wywaliliśmy go za drzwi i ruszyliśmy w drogę powrotną do salonu, gdzie Luke i Kira zabawiali Ilied.
Nigdzie nie widziałem Will i Mita. I bynajmniej nie byłem tym faktem zachwycony.
Jeśli znowu będę musiał przechodzić załamanie nerwowe, to chyba pójdę się pociąć.
**Will**
-Masz to, o co prosiłam?- zapytałam Mita półgłosem. Ten skinął w odpowiedzi głowa i wyjął z reklamówki zdalnie sterowany helikopter.
-Ale nadal nie wiem, do czego on ci potrzebny.- powiedział. Był lekko zaniepokojony moim dziwnym zachowaniem i w duchu rozważał, czy aby nie planuję czegoś, za co i jemu się oberwie. Parsknęłam śmiechem.
-Jedyne, co nam grozi to gniew Kiry.- zapewniłam. Wyciągnęłam z obszernej kieszeni bluzy gałązkę jemioły na sznurku i przywiązałam ją do jednej z podpórek helikoptera.- Poproszę pilota.
-Trzymaj.
-Dzięki.- Szybko zapoznałam się z obsługą urządzenia, żeby przypadkiem nie pomylić klawiszy.- Patrz i podziwiaj.
Sterowane przeze mnie urządzenie wzniosło się do góry i powoli wleciało do pomieszczenia, w którym obecnie przebywała jedynie młoda smoczyca, Kira i Luke. Ilied siedziała na parapecie, tęsknym wzrokiem wpatrując się w niebo.
-Nic się nie bój, mała.- Chłopak próbował ją jakoś pocieszyć.- Zobaczysz, jeszcze chwilka i gwiazdka się pojawi. Prawdę mówię, Kira?
-Jasne.- przytaknęła. Ona jako pierwsza usłyszała buczenie, wywoływane przez helikopter i odwróciła głowę w jego stronę.- Co to jest?
-Jemioła!- pisnęła Ilied.- I zatrzymała się nad wami!- dodała jeszcze bardziej ucieszona. Kira i Luke najpierw spojrzeli w górę, potem na siebie nawzajem.- No dalej! Przecież taka tradycja!
Chyba jeszcze nigdy nie byłam z siebie taka zadowolona, pomyślałam i przybiliśmy z Mitem piątkę.
~*~Mistle~*~
Wyszłam ze swojego pokoju z zamiarem znalezienia czegoś do picia, najlepiej gorącej czekolady. Uwielbiałam czekoladę, a że na dworze padał śnieg, to była to świetna okazja. Przechodziłam korytarzem, gdy nagle usłyszałam za sobą jakieś kroki. Obróciłam się i zobaczyłam za sobą zamyślonego Matta ze słuchawkami na uszach.
- Matt? - zapytałam.
Chłopak nie odpowiedział, najwyraźniej nawet mnie nie usłyszał. Kiepsko wyglądał. Szedł przygarbiony. Wydawał się być... szary. To chyba było najlepsze określenie. Wiedziałam, że dużo czasu spędzała z nim Kira, ja za bardzo go nie znałam, ale mimo to zmartwiłam się. Podeszłam do niego i stuknęłam go w ramię. Podskoczył zaskoczony i spojrzał na mnie. Zsunął słuchawki.
- Wszystko w porządku? - zapytałam.
- Jasne - odparł Matt. - A co?
- Nic. Tak pytam. Nie jesteś z resztą?
- A ty? - odpowiedział pytaniem na pytanie.
- Chciałam zrobić sobie gorącą czekoladę - wyjaśniłam.
- Jasne - mruknął. - Ja już pójdę.
Nie czekając na moją odpowiedź założył słuchawki i ruszył w przeciwnym kierunku. Westchnęłam.
***
Jak to możliwe, że w całej kuchni nigdzie nie ma żadnej czekolady ani mleka? Przeszukałam już chyba wszystkie szafki. Wygląda na to, że wszystko poszło na nasze nieudane eksperymenty kulinarne.
Westchnęłam zrezygnowana. Więc pozostało mi już tylko poprzestać na herbacie.
>>*Luke*<<
Spojrzałem zaskoczony na helikopter nade mną i Kirą. Poczułem się dziwnie widząc przyczepioną do niego jemiołę. Spojrzałem na szatynkę stojącą obok mnie i zauważyłem rumieniec na jej policzkach. Na moich prawdopodobnie był podobny.
- Patrzcie, pierwsza gwiazdka!! - krzyknęła nagle Ilied, przyklejając się do okna. - Kiedy...
Ale dalej jej już nie słuchałem. Miałem takie dziwne uczucie, że albo teraz, albo nigdy. Zauważyłem w drzwiach Will, która przybijała Mitowi piątkę. Więc to ich sprawka...
Jednakże nie zastanawiając się nas tym długo pochyliłem się i pocałowałem Kirę.
***
- CO?! - usłyszałem wrzask YoYo.
Odsunąłem się od Kiry i Przyspieszyłem. Wyrwałem Will kontroler i pojawiłem się przed szatynką. Mito gdzieś zniknął. Czas wrócił do normy.
- Masz ochotę się zemścić? - zapytałem z uśmiechem, pokazując dziewczynie kontroler.
Kira przez chwilę była zaskoczona, po czym spojrzała na mnie z uśmiechem.
- Jasne - odpowiedziała uśmiechem.
<<Matt>>
Wyszedłem z pokoju przy pierwszej okazji. Kiepsko się czułem. Nie chciałem psuć reszcie świąt. Jakoś nie potrafiłem cieszyć się z tego wszystkiego. Nie czułem magii świąt ani nic podobnego. Od zawsze gwiazdka kojarzyła mi się z czymś okropnym - zadbać o to, żeby Luke miał święta, odwiedzić rodzinę, której nawet nie znam i której nic nie obchodzę, ale udają że jest inaczej. Niezręczny moment przy łamaniu się opłatkiem gdy nie wiadomo nawet jak osoba obok ciebie się nazywa. Nie, święta są zdecydowanie nie dla mnie.
Poszedłem do pokoju i wyciągnąłem moje szare słuchawki. Podpiąłem je do MP3, którą dostałem na urodziny od mojego brata. Wybrałem pierwszy lepszy utwór i ruszyłem na spacer po korytarzach. Nie mogłem usiedzieć w jednym miejscu. Miałem potrzebę ruchu.
~~*Kira*~~
Luke złapał mnie za rękę i pociągnął na korytarz. Złapałam zaskoczone spojrzenie Yo, ale nie zdążyłam na nie zareagować.
- Gdzie my biegniemy? - zapytałam po chwili.
- Do stołówki - odparł chłopak z uśmiechem.
Niedługo później znaleźliśmy się przed drzwiami. W środku zauważyłam Mistle i Mita. Brunetka siedziała na blacie bufetu, o który opierał się chłopak. W rękach miała jakiś parujący napój, który powoli piła. Mito tymczasem rysował coś w swoim szkicowniku, czemu przyglądała się dziewczyna.
- Gotowa? - zapytał Luke.
- Jasne - mruknęłam i zachichotałam. - Aż się boję, co Mistle nam za to zrobi.
- To zemsta - mruknął chłopak. - Zwalimy na Will. Tylko na niej nikt się jeszcze nie zemścił.
Zaśmiałam się.
- Genialny plan. Ty jej to mówisz.
- Dlaczego ja? - zapytał, udając obrażonego. - To ciebie bardziej lubi!
- Ale ty umiesz szybciej uciekać! - odparłam.
Luke przez chwilę się zastanawiał.
- No w sumie racja - przyznał w końcu z uśmiechem. - Zaczynaj!
- Dobra, dobra - powiedziałam.
Wcisnęłam odpowiedni guzik, a Luke przytrzymał drzwi. Helikopter bez problemu wleciał do stołówki. Mistle usłyszała go prawie od razu. Spojrzała na niego w momencie, gdy się nad nimi zatrzymał. Mito zauważył go zaraz po niej.
Zachichotałam, widząc ich minę.
~<<YoYo>>~
Ruszyłam za Kirą i Lukiem.
Czułam, że poleje się krew, szkoda tylko, że nie wzięłam kamery i popcornu. Kiedy dogoniłam Kirę i Strusia Pędziwiatra akcja już trwała, jemioła zawisła między głowami Mistle i Mita i.......znów włączyła się pauza. Nie ruszali się dobre 5 minut. Już miałam ochotę z nudów zacząć pisać testament, kiedy pojawił się James. Szepnęłam mu polecenie na ucho, a on poleciał nawet nie chcąc niczego w zamian. Widocznie uprzykrzanie ludziom życia mu wystarczy, jesteśmy tacy podobni. James rozpędził się i odbił się od pleców Mistle w taki sposób, że dziewczyna musiała się pochylić.
Tak o to jej usta zetknęły się z ustami Mita.
- Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.-rzucił James w stronę bruneta.
Nastała cisza, sądząc wyrazach twarzy zgromadzonych tym razem wszyscy zrozumieli co "zwierzę" powiedziało.
Ten spokój nie trwał jednak długo, twarz Mistle przybrała kolor pomidora czy raczej papryczki chilli i dziewczyna ruszyła w pogoń za kotem.
-Cieszcie się, gdyby nie ja wy bylibyście teraz ścigani.-Rzuciłam w stronę Kiry i Luka.- Mimo wszystko lepiej już stąd chodźmy.
**Fier**
Nie podobał mi się ten pomysł z lampkami, ale ostatecznie i tak wkurzony na YoYo wszyłem na dwór. Wkurzyłem się na nią za tego "kochanego braciszka", co nie zmieniało faktu, ze dziewczyna miała racje. Po prostu włączyłem lampki i wzbiłem się w powietrze. Gdy znalazłem się na odpowiedniej wysokości zacząłem zataczać małe kręgi na niebie. Okazało się to bardzo złym pomysłem bo zakręciło mi się w głowie i jeszcze trochę, a został bym "spadającą gwiazdką". Po prostu zawisłem w powietrzu, co osobiście uważam za najnudniejszy ze sposobów latania. Na szczęście nie musiałem tak trwać długo.
- PIERWSZA GWIAZDKA!- usłyszałem mentalny krzyk rozradowanej smoczycy. Chwile później Will dala mi znać, że mogę już wrócić. Nie czekając dłużej po prostu złożyłem skrzydła. Wbrew pozorom spadanie jest bardzo odprężające. Zachciało mi się spać przez co za późno rozłożyłem skrzydła i runąłem w zaspę. Całe szczęście, że smocze łuski są twarde, bo zgniotłem kilka lampek. Musiałem się szybko pozbierać bo Ilied już mnie szukała. Wbiegłem do Akademii i lampki wrzuciłem do szafy, a sam pobiegłem do pomieszczenia gdzie zebrali się wszyscy. Całe szczęście, że smoczyca była zajęta zaciąganiem na "Luke" marudnego Matta. Wedle niej wszyscy musieli na wigilii być i koniec. A młodemu smokowi się nie odmawia.
**Ilied**
Po tym jak zobaczyłam gwiazdkę zaczęłam zbierać wszystkich na wigilie. W końcu sami mówili, że trzeba zacząć wraz z pierwszą gwiazdką. Najwięcej problemów było z Mattem, ale ostatecznie udało mi się go tam zaciągnąć. Fier po drodze też się znalazł. Zaczęłam wszystkim zakładać czapki Mikołajów. Akihiro od razu zerwał przedmiot z głowy.
- Nie będę nosił tego czegoś!- chłopak cisnął czapką która momentalnie się zapaliła w choinkę. Drzewko również zaczęło palić. Tatsu momentalnie wpadł w panikę i znowu się załamał. Nikt nie wiedział co robić. Tylko Fier okazał się przytomny i ugasił swoja mocą choinkę.
- Kontroluj się- warknął- Nie kontrolujesz, ani mocy, ani siebie.
Znów poczułam od brata tą dziwną aurę, chociaż nie była tak silna jak wtedy w centrum handlowym. Akihiro tylko zmierzył się z Fierem wzrokiem.
piątek, 5 grudnia 2014
Łapiemy świętego Mikołaja!
<<Matt>>
- Czego chcesz pasożycie... - powiedziałem nie otwierając oczu.
Luke potrząsał mną, aby mnie obudzić, a dzisiaj miałem zamiar się wyspać. Nie trudno zgadnąć, że nie byłem zbyt szczęśliwy.
- Wiesz który dzisiaj jest? - zapytał zadowolony, że się odezwałem.
Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek.
- Dlaczego budzisz mnie o tak nieludzkiej godzinie...? - zapytałem, gdy moim oczom ukazała się 4:52.
- Jak to dlaczego! - zawołał, raniąc moje uszy. - Który dzisiaj jest?!
- Piąty... - mruknąłem. - A co to ma do tego?
- Jutro Mikołajki! - krzyknął. - Musimy złapać Mikołaja!
- Co? Po co ci mikołaj?! - zapytałem, budząc się na dobre.
- Jak to po co? Po cukierki!
Spojrzałem na niego jak na idiotę.
- Nie piszę się na to - powiedziałem i opadłem na poduszkę.
Luke zrzucił ze mnie kołdrę.
- Piszesz!
Blondyn złapał za mój materac i zrzucił mnie razem z nim z łóżka.
- Ty to sprzątasz... - mruknąłem, układając się wygodnie na podłodze.
Usłyszałem westchnienie.
- Sam tego chciałeś...
Brat złapał mnie za kostkę i zaczął ciągnąć razem z materacem na korytarz.
>>*Luke*<<
Moje argumenty okazały się na tyle przekonywujące, że już po 6 minutach Matt był gotowy. Oznaczało to, że jeszcze przed piątą obudzimy Kirę! Ruszyliśmy w stronę jej pokoju.
- Właściwie to po co mamy wstać tak wcześnie? Mikołaj przychodzi dopiero jutro w nocy... - zapytał brunet.
- Jak to po co! - krzyknąłem. - Musimy się dobrze przygotować!
Matt już więcej o nic nie pytał.
Dotarliśmy pod drzwi i załomotałem w nie.
- Kira! Wstawaj! - krzyknąłem.
- Czy ty wiesz która jest godzina?! - usłyszałem w odpowiedzi.
- Wiem! Ale musimy złapać świętego Mikołaja!
- To go sobie łapcie!
- Musisz nam pomóc! - spróbowałem znów.
- Nic nie muszę! Daj mi spać! - odkrzyknęła.
- Jak go złapiemy to będziemy mieć pełno czekolady! - krzyknąłem, wiedząc, że Kira ją wprost uwielbia.
Nastąpiła chwila ciszy.
- Przekonałeś mnie!
Drzwi się otworzyły i stanęła w nich szatynka w piżamie i szlafroku, rozczesująca włosy.
- Będę gotowa za pięć minut! - dodała.
~~*Kira*~~
Ledwo skończyłam mówić, a otworzyły się drzwi sąsiedniego pokoju. Wyszła z nich Mistle, z miną mówiącą, że zabije tych, którzy ją obudzili.
- Czy wy wiecie która jest godzina? - zapytała powoli.
- No ale święty Mikołaj! - zawołał Luke.
- A co ma do godziny święty Mikołaj?
- Czekoladę - dodałam.
Mistle najwyraźniej nic nie zrozumiała z naszej wypowiedzi.
- Nie zabijcie się. I bądźcie ciszej. Mam zamiar jeszcze pospać - oznajmiła i wróciła do pokoju.
***
Gdy tylko się ubrałam, co zajęło jednak trochę więcej niż przewidywałam, spotkałam się z chłopakami w stołówce. Jedli śniadanie. Luke coś opowiadał, lecz gdy tylko mnie zobaczył, zamilkł i wskazał na bufet.
- Weź sobie śniadanie - powiedział. - I będziemy mogli zacząć.
Nie do końca wiedziałam co mieliśmy rozpocząć, ale byłam głodna, więc posłuchałam. Znalazłam jakieś tosty i dżem i wróciłam do stolika.
- Więc? - zapytałam siadając.
- Plan jest taki - powiedział konspiracyjnym szeptem Luke, czym wywołał mój śmiech - cicho mi tam! Ja tu plan wyjaśniam! Zostawimy wszystkich buty na dole przed wejściem. Na wszelki wypadek umieścimy w kominku obok pułapkę. My się ukryjemy w szafie. Będziemy w nocy zmieniać warty - oznajmił.
- Myślałem że wymyślisz coś lepszego - stwierdził Matt. - Zwykle jesteś bardziej kreatywny!
- No ale co mam tu wymyślać? Im prostszy plan tym lepszy! - zawołał.
- Przemyśl go jeszcze - mruknął Matt.
**Fier**
- O czym gadacie?- spytałem pojawiając się za chłopakami i Kirą.
- Fier, jak ty?- spytała zaskoczona szatynka.
- Ostatnio wyczaiłem, że mogę zmieniać się w cień. Fajnie, nie?-nic nie powiedzieli, więc po prostu usiadłem obok Matta.
- Co ty tutaj robisz o tej godzinie?- spytał chłopak
- Mógłbym was spytać o to samo- powiedziałem zabierając czarnowłosemu kanapkę.
- Ej, to moje!- chłopak próbował odzyskać jedzenie.
- Już nie- wziąłem gryza- To o czym tak dyskutujecie?
- Będziemy łapać Mikołaja- wyszczerzył się Luke.
- Czasami święta nie są dopiero za parę tygodni?- zapytałem.
- Pokręciło ci się- poinformowała mnie uczynnie Kira- Jutro są Mikołajki. Na noc stawia się buty koło drzwi, a rano są w nich...
- SŁODYCZE!- wykrzyknął entuzjastycznie blondyn.
- Które przynosi Mikołaj. I to właśnie jego chce złapać Luke- dokończył Matt.
- Co tylko ja? Wy też go łapiecie- oburzył się chłopak.
- Zmusiłeś mnie do tego
- Wcale nie
- Właśnie, że tak
- Nie
- Tak
Obserwowałem kłócących się braci jedząc. Jak już skończyłem kanapkę czarnowłosego spojrzałem w talerz Luka. Naczynie momentalnie znikło. Nieco zaskoczony przeniosłem wzrok na chłopaka.
- Wara od mojego jedzenia. Zrób sobie swoje- warknął.
- Nie chce mi się- powiedziałem biorąc czyiś kubek- Fu! Koto nie słodzi herbaty?- usłyszałem ciche śmiechy Luka i Kiry. Matt tylko patrzył na mnie z politowaniem.
**Ilied**
- I widzisz wyszło ci bokiem podjadanie- powiedziałam wskakując Fier'owii na ramie.
- Mówi ta która zjadła mi całą paczkę Pocky i potem bolał ją brzuch- brat popatrzył na mnie naburmuszony.
- Skąd mogłam wiedzieć, że tak się stanie?
- Już dobrze, nie kłóćcie się- powiedziała Kira, chcąc nie dopuścić do kolejnej kłótni.
- To on zaczął- oburzyłam się.
- Wcale nie
- Właśnie, że tak!
- Dajcie już spokój, co?- przerwał nam Matt. Prychnęłam i poszłam sobie wziąć coś do jedzenia. Fier zrobił to samo. Kiedy już siedzieliśmy Luke nas zapytał:
- To łapiecie razem z nami Mikołaja?
- A zjemy go potem?- zapytałam. Fier wybuchł śmiechem, a Matt przejechał ręką po twarzy mrucząc coś pod nosem.
- Nie, Ilied- powiedział smok, gdy przestał się śmiać- Złapiemy Mikołaja, żeby nam dał więcej dobrych rzeczy do jedzenia.- przekręciłam łepek na bok nie do końca łapiąc o co chodzi z tym całym Mikołajem.
- A co jeśli go nie złapiemy?- zapytałam w końcu.
- Będziemy polować na gwiazdora- wyszczerzył się Luke.
- O nie. Do tego mnie nie zmusisz- Matt poinformował brata.
- Ale no weź. Będzie fajnie!
~~Will~~
Wślizgnęłam się cichutko do stołówki, od razu zauważając przyjaciół. Oni raczej nie zwrócili na mnie uwagi, ale ja wiedziałam o ich obecności jeszcze zanim weszłam. Postanowiłam trochę rzadziej blokować umysł, a ich myśli usłyszałabym nawet na drugim końcu Akademii. Moje śniadanie polegało na herbacie ziołowej i herbatnikach, toteż przygotowanie go nie zajęło mi dużo czasu i już po chwili przysiadłam się do rozmawiających.
-A ja tam nie wierzę w świętego Mikołaja.- powiedziałam na przywitanie.
-Hm? Dlaczego?- zainteresował się Luke. W jego mniemaniu niewierzenie w Mikołaja było awykonalne i właśnie zastanawiał się jaki okrutny człowiek mnie wychowywał. Uśmiechnęłam się cierpko.
Trzeba było jednak blokować umysł., pomyślałam.
-Normalnie.- Wzruszyłam ramionami.- Wierzę, że Mikołaj, później ogłoszony świętym żył dawno, dawno temu, ale nie wmówicie mi, że pulchny dziadek z bujną brodą lata po świecie saniami, przyodziany w czerwony kubraczek.- Na koniec mojego wywodu ugryzłam kawałek ciastka i popiłam gorącym napojem.
-W takim razie chodź z nami na misję to się przekonasz!- rozkazał Luke. Chyba pojechałam mu po ambicjach. Cóż, przynajmniej wiadomo kto wymyślał ten chory plan.
-Mogę iść. Nie mam nic do roboty.- zgodziłam się.- Ale i tak sądzę, że jedyne, co tej nocy złapiemy, to przeziębienie.- stwierdziłam, kierując wzrok w stronę okna. Pogoda na zewnątrz była raczej bura, nie wspominając o zimnym wietrze.
-Ciekawe, czy w tym roku spadnie śnieg.- Kira postanowiła zmienić temat.
-Wszystko na to wskazuje.- zgodził się Fier.
-A co to śnieg?- zapytała Ilied.
Zaczęłyśmy z Kirą i Fierem tłumaczyć jej, o co dokładnie chodzi, podczas gdy Luke zadręczał brata kolejnymi szczegółami swojego genialnego planu.
~*~Mistle~*~
Gdy weszłam do stołówki przywitała mnie grupka osób dyskutujących na temat świętego Mikołaja. Nie żebym jakoś bardzo w to wierzyła, nie obchodziłam jego święta dopóki nie poznałam Kiry. Chociaż nawet wtedy bardziej chodziło o czekoladę niż o istotę tych świąt. Nie sądziłam że ktokolwiek jeszcze w to wierzy.
Zgarnęłam płatki z mlekiem i przysiadłam się.
- Biorąc pod uwagę, że to plan Luke'a to jestem szczerze zdumiona, że jeszcze nic nie zniszczyliście ani nie zrobiliście sobie krzywdy - stwierdziłam, zabierając się za śniadanie.
- Mówi się dzień dobry, a nie krytykuje od rana - odparł przekornie blondyn.
Pochwyciłam wdzięczne spojrzenie Matta. Widocznie właśnie uwolniłam go od wysłuchiwania planów brata.
- Pewnie byłabym milsza, gdybyście o piątej rano mnie nie obudzili - odparłam.
- Zgaduję, że mogliśmy być cichsi - powiedziała Kira z przepraszającym uśmiechem, nie pozwalając nam kontynuować.
Luke strzelił focha i więcej na mnie nie spojrzał, więc do wyjaśniania mi jego genialnego planu przystąpili pozostali.
***
Około godziny szesnastej zaczęło się ściemniać i wtedy też zaczęliśmy przygotowania. Fier rozpalił ogień w każdym kominku, aby Mikołaj na pewno wszedł do odpowiedniego miejsca. Standardowo towarzyszyła mu Ilied. Kira z Will poszły załatwić buty od każdego (w sumie nie dziwiłam się temu wyborowi, były chyba najbardziej neutralne i stanowiły najmniejsze ryzyko wszczęcia kłótni, a poza tym Will mogła załatwić buty Tatsu, a Kira te YoYo). Ja razem z braćmi zaczęliśmy wszystko szykować. Ostatecznie za radą brata, Luke zgodził się przenieść całą imprezę do jednego z pokoi na piętrze. Uznali że w holu jest mało miejsc do ukrycia się i mieli rację. Na wypadek gdyby Mikołaj uciekał, miejsce, które wybrali było oddzielone od wyjścia całym labiryntem schodów i korytarzy. Matt wykorzystał swoje umiejętności i zaczął wzmacniać podłogę w szafie, do której wszyscy mieliśmy wejść (nie powiem, napawało mnie to przerażeniem, nie wyobrażałam sobie siebie tak blisko Luka chociaż przez pięć minut, co dopiero przez cały wieczór), a Luke szykował jakąś pułapkę. Udało mi się wymigać i zajęłam zaszczytne miejsce obok okna, podpierając ścianę. Zaczęłam też myśleć jak się wykpić z siedzenia z ferajną w szafie tak, aby nikt się nie obraził.
<<Matt>>
Nie każdy miał ochotę siedzieć w szafie, ale siła argumentów Luke'a zwykle wygrywała. Może nie były całkowicie poprawne, ze względu na to, że prawie nikt oprócz niego nie wierzył w Mikołaja, ale Ilied bardzo chciała dostać cukierki, a z nią nikt się nie kłócił. Raczej nie mieli serca powiedzieć jej, że nie wierzą w świętego.
Wzmocniłem dno największej szafy jaką znaleźliśmy deskami, ale nie było gwarancji, że wytrzymają nasz ciężar. W sumie to nawet nie wierzyłem że się nie zawali, ale więcej zrobić się nie dało. Szafa nie prezentowała się zbyt dobrze, było jasne że mimo wszystko będzie ciasno, ale cóż zrobić.
- Jak długo jeszcze musimy czekać? - zapytał ze znudzeniem Fier.
- Dopóki nie przyjdzie Mikołaj - odparł Luke.
- A kiedy przyjdzie Mikołaj?
- W nocy - rzucił blondyn.
- W nocy to znaczy o której? - dociekał chłopak.
- Nie wiem o której! - nie wytrzymał mój brat.
Blondyn zmierzył Fiera zabójczym spojrzeniem, ale Kira postanowiła nie dopuścić do dalszego rozwoju kłótni.
- Luke, chodźmy po coś do picia i jedzenia, nie wiadomo jak długo będziemy tu siedzieć - powiedziała, łapiąc chłopaka za ramię i wyciągając z pokoju.
Odetchnąłem z ulgą, widząc, że wojna jednak nie wybuchnie.
~~*Kira*~~
- Uspokoiłeś się już? - zapytałam, gdy minęliśmy kilka korytarzy.
- Yhm.
- Postaraj się nie kłócić. Jak tak dalej pójdzie to nie wytrzymacie razem w jednej szafie - powiedziałam.
Zachciało mi się śmiać, gdy pomyślałam o tym co mogłoby się stać, ale z drugiej strony mogli sobie zrobić krzywdę, więc lepiej było nie ryzykować.
Szliśmy przez chwilę w ciszy, jednak Luke zbyt długo nie wytrzymał.
- Kira? - zapytał. - Wierzysz w Mikołaja?
Wzruszyłam ramionami.
- Od małego wszyscy mówili mi że Mikołaj nie istnieje - mruknęłam. - Ale chciałabym żeby istniał.
Doszliśmy do stołówki. Chłopak cicho uchylił drzwi i rozejrzał się.
- Poczekaj tu - mruknął.
Mrugnęłam, a on stał obok mnie. Odskoczyłam wystraszona.
Luke zachichotał.
- Czyżbyś się wystraszyła?
- Nie rób tak więcej! - warknęłam.
- Dobra, dobra. Kucharki nie ma. Można wchodzić - powiedział.
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Luke szedł za mną i dalej chichotał. Przeszłam przez salę i weszłam do kuchni. Rozejrzałam się i stwierdziłam, że mają całkiem spory zapas krwiożerczej galaretki. Poza tym nie było zbyt wiele, zwłaszcza jadalnych rzeczy.
- Znajdź tu coś czym się nie otrujemy - mruknęłam i podeszłam do najbliższej szafki.
- Przecież rano jeszcze było wszystko normalne - odparł Luke.
- No ale już nie jest.
Otworzyłam szafkę i szybkim ruchem ją zamknęłam. Zapleśniałe kanapki, którym chyba wyrosły już nogi prawie się na mnie wysypały. Ohydztwo.
Na następnej półce znalazłam kilka kartonów soku i butelkę wody mineralnej. Zgarnęłam je i położyłam na stole, obok kilku owoców Luke'a.
>>*Luke*<<
Po kilku godzinach siedzenia w szafie zegar wybił północ, a nasze zapasy dramatycznie się skurczyły. Jakieś pół godziny wcześniej Mistle zasnęła oparta o Kirę, a Kira o mnie, więc starałem się za bardzo nie ruszać. Fier grał z Ilied w jakąś grę, bo bardzo chciała dotrwać do spotkania z Mikołajem, a Will chyba drzemała oparta o jedną ze ścian, ale nie byłem pewny, bo nie widziałem jej dokładnie. Matt po drugiej stronie bawił się kulkami z metalu, formując z nich różne kształty. Chyba nie chciał zasnąć, żeby się upewnić, czy się nie pobiję z Fierem.
Sięgnąłem po butelkę wody i wziąłem łyka. Miałem nadzieję, że to mnie trochę orzeźwi.
Spojrzałem przez szparę między drzwiami. Wciąż pokój był pusty. Już miałem się odsunąć, gdy nagle drzwi stanęły otworem. Zobaczyłem wielki worek, na tyle duży żeby zasłaniał swojego właściciela.
- Wstawajcie - szepnąłem, potrząsając ramieniem Kiry.
- C-co? - zapytała zaspana.
- Mikołaj!
Ilied podskoczyła i podleciała do drzwi, otwierając je. Ruszyła w stronę worka, a Fier zaraz za nią. Ja Przyspieszyłem i złapałem za worek przybysza. Pozostali też się zerwali.
Postać szarpnęła worek, ale go nie puściłem. Zanim się zorientowałem Mikołaj zniknął, a ja zostałem z workiem w ręce.
- Widziałam go! - usłyszałem radosny pisk Ilied.
Smoczyca zaczęła opisywać Fierowi mężczyznę. Pozostali zgromadzili się obok mnie. Otworzyłem worek i moim oczom ukazała się... Nicość. Worek był pusty.
- Jak to możliwe?! - zapytałem.
- Chyba byliśmy ostatni - mruknął Matt. - Zobaczcie.
Nasze buty były pełne cukierków i czekolad. Uśmiechnąłem się.
- Jak dla mnie może być - stwierdziłem.
- Czego chcesz pasożycie... - powiedziałem nie otwierając oczu.
Luke potrząsał mną, aby mnie obudzić, a dzisiaj miałem zamiar się wyspać. Nie trudno zgadnąć, że nie byłem zbyt szczęśliwy.
- Wiesz który dzisiaj jest? - zapytał zadowolony, że się odezwałem.
Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek.
- Dlaczego budzisz mnie o tak nieludzkiej godzinie...? - zapytałem, gdy moim oczom ukazała się 4:52.
- Jak to dlaczego! - zawołał, raniąc moje uszy. - Który dzisiaj jest?!
- Piąty... - mruknąłem. - A co to ma do tego?
- Jutro Mikołajki! - krzyknął. - Musimy złapać Mikołaja!
- Co? Po co ci mikołaj?! - zapytałem, budząc się na dobre.
- Jak to po co? Po cukierki!
Spojrzałem na niego jak na idiotę.
- Nie piszę się na to - powiedziałem i opadłem na poduszkę.
Luke zrzucił ze mnie kołdrę.
- Piszesz!
Blondyn złapał za mój materac i zrzucił mnie razem z nim z łóżka.
- Ty to sprzątasz... - mruknąłem, układając się wygodnie na podłodze.
Usłyszałem westchnienie.
- Sam tego chciałeś...
Brat złapał mnie za kostkę i zaczął ciągnąć razem z materacem na korytarz.
>>*Luke*<<
Moje argumenty okazały się na tyle przekonywujące, że już po 6 minutach Matt był gotowy. Oznaczało to, że jeszcze przed piątą obudzimy Kirę! Ruszyliśmy w stronę jej pokoju.
- Właściwie to po co mamy wstać tak wcześnie? Mikołaj przychodzi dopiero jutro w nocy... - zapytał brunet.
- Jak to po co! - krzyknąłem. - Musimy się dobrze przygotować!
Matt już więcej o nic nie pytał.
Dotarliśmy pod drzwi i załomotałem w nie.
- Kira! Wstawaj! - krzyknąłem.
- Czy ty wiesz która jest godzina?! - usłyszałem w odpowiedzi.
- Wiem! Ale musimy złapać świętego Mikołaja!
- To go sobie łapcie!
- Musisz nam pomóc! - spróbowałem znów.
- Nic nie muszę! Daj mi spać! - odkrzyknęła.
- Jak go złapiemy to będziemy mieć pełno czekolady! - krzyknąłem, wiedząc, że Kira ją wprost uwielbia.
Nastąpiła chwila ciszy.
- Przekonałeś mnie!
Drzwi się otworzyły i stanęła w nich szatynka w piżamie i szlafroku, rozczesująca włosy.
- Będę gotowa za pięć minut! - dodała.
~~*Kira*~~
Ledwo skończyłam mówić, a otworzyły się drzwi sąsiedniego pokoju. Wyszła z nich Mistle, z miną mówiącą, że zabije tych, którzy ją obudzili.
- Czy wy wiecie która jest godzina? - zapytała powoli.
- No ale święty Mikołaj! - zawołał Luke.
- A co ma do godziny święty Mikołaj?
- Czekoladę - dodałam.
Mistle najwyraźniej nic nie zrozumiała z naszej wypowiedzi.
- Nie zabijcie się. I bądźcie ciszej. Mam zamiar jeszcze pospać - oznajmiła i wróciła do pokoju.
***
Gdy tylko się ubrałam, co zajęło jednak trochę więcej niż przewidywałam, spotkałam się z chłopakami w stołówce. Jedli śniadanie. Luke coś opowiadał, lecz gdy tylko mnie zobaczył, zamilkł i wskazał na bufet.
- Weź sobie śniadanie - powiedział. - I będziemy mogli zacząć.
Nie do końca wiedziałam co mieliśmy rozpocząć, ale byłam głodna, więc posłuchałam. Znalazłam jakieś tosty i dżem i wróciłam do stolika.
- Więc? - zapytałam siadając.
- Plan jest taki - powiedział konspiracyjnym szeptem Luke, czym wywołał mój śmiech - cicho mi tam! Ja tu plan wyjaśniam! Zostawimy wszystkich buty na dole przed wejściem. Na wszelki wypadek umieścimy w kominku obok pułapkę. My się ukryjemy w szafie. Będziemy w nocy zmieniać warty - oznajmił.
- Myślałem że wymyślisz coś lepszego - stwierdził Matt. - Zwykle jesteś bardziej kreatywny!
- No ale co mam tu wymyślać? Im prostszy plan tym lepszy! - zawołał.
- Przemyśl go jeszcze - mruknął Matt.
**Fier**
- O czym gadacie?- spytałem pojawiając się za chłopakami i Kirą.
- Fier, jak ty?- spytała zaskoczona szatynka.
- Ostatnio wyczaiłem, że mogę zmieniać się w cień. Fajnie, nie?-nic nie powiedzieli, więc po prostu usiadłem obok Matta.
- Co ty tutaj robisz o tej godzinie?- spytał chłopak
- Mógłbym was spytać o to samo- powiedziałem zabierając czarnowłosemu kanapkę.
- Ej, to moje!- chłopak próbował odzyskać jedzenie.
- Już nie- wziąłem gryza- To o czym tak dyskutujecie?
- Będziemy łapać Mikołaja- wyszczerzył się Luke.
- Czasami święta nie są dopiero za parę tygodni?- zapytałem.
- Pokręciło ci się- poinformowała mnie uczynnie Kira- Jutro są Mikołajki. Na noc stawia się buty koło drzwi, a rano są w nich...
- SŁODYCZE!- wykrzyknął entuzjastycznie blondyn.
- Które przynosi Mikołaj. I to właśnie jego chce złapać Luke- dokończył Matt.
- Co tylko ja? Wy też go łapiecie- oburzył się chłopak.
- Zmusiłeś mnie do tego
- Wcale nie
- Właśnie, że tak
- Nie
- Tak
Obserwowałem kłócących się braci jedząc. Jak już skończyłem kanapkę czarnowłosego spojrzałem w talerz Luka. Naczynie momentalnie znikło. Nieco zaskoczony przeniosłem wzrok na chłopaka.
- Wara od mojego jedzenia. Zrób sobie swoje- warknął.
- Nie chce mi się- powiedziałem biorąc czyiś kubek- Fu! Koto nie słodzi herbaty?- usłyszałem ciche śmiechy Luka i Kiry. Matt tylko patrzył na mnie z politowaniem.
**Ilied**
- I widzisz wyszło ci bokiem podjadanie- powiedziałam wskakując Fier'owii na ramie.
- Mówi ta która zjadła mi całą paczkę Pocky i potem bolał ją brzuch- brat popatrzył na mnie naburmuszony.
- Skąd mogłam wiedzieć, że tak się stanie?
- Już dobrze, nie kłóćcie się- powiedziała Kira, chcąc nie dopuścić do kolejnej kłótni.
- To on zaczął- oburzyłam się.
- Wcale nie
- Właśnie, że tak!
- Dajcie już spokój, co?- przerwał nam Matt. Prychnęłam i poszłam sobie wziąć coś do jedzenia. Fier zrobił to samo. Kiedy już siedzieliśmy Luke nas zapytał:
- To łapiecie razem z nami Mikołaja?
- A zjemy go potem?- zapytałam. Fier wybuchł śmiechem, a Matt przejechał ręką po twarzy mrucząc coś pod nosem.
- Nie, Ilied- powiedział smok, gdy przestał się śmiać- Złapiemy Mikołaja, żeby nam dał więcej dobrych rzeczy do jedzenia.- przekręciłam łepek na bok nie do końca łapiąc o co chodzi z tym całym Mikołajem.
- A co jeśli go nie złapiemy?- zapytałam w końcu.
- Będziemy polować na gwiazdora- wyszczerzył się Luke.
- O nie. Do tego mnie nie zmusisz- Matt poinformował brata.
- Ale no weź. Będzie fajnie!
~~Will~~
Wślizgnęłam się cichutko do stołówki, od razu zauważając przyjaciół. Oni raczej nie zwrócili na mnie uwagi, ale ja wiedziałam o ich obecności jeszcze zanim weszłam. Postanowiłam trochę rzadziej blokować umysł, a ich myśli usłyszałabym nawet na drugim końcu Akademii. Moje śniadanie polegało na herbacie ziołowej i herbatnikach, toteż przygotowanie go nie zajęło mi dużo czasu i już po chwili przysiadłam się do rozmawiających.
-A ja tam nie wierzę w świętego Mikołaja.- powiedziałam na przywitanie.
-Hm? Dlaczego?- zainteresował się Luke. W jego mniemaniu niewierzenie w Mikołaja było awykonalne i właśnie zastanawiał się jaki okrutny człowiek mnie wychowywał. Uśmiechnęłam się cierpko.
Trzeba było jednak blokować umysł., pomyślałam.
-Normalnie.- Wzruszyłam ramionami.- Wierzę, że Mikołaj, później ogłoszony świętym żył dawno, dawno temu, ale nie wmówicie mi, że pulchny dziadek z bujną brodą lata po świecie saniami, przyodziany w czerwony kubraczek.- Na koniec mojego wywodu ugryzłam kawałek ciastka i popiłam gorącym napojem.
-W takim razie chodź z nami na misję to się przekonasz!- rozkazał Luke. Chyba pojechałam mu po ambicjach. Cóż, przynajmniej wiadomo kto wymyślał ten chory plan.
-Mogę iść. Nie mam nic do roboty.- zgodziłam się.- Ale i tak sądzę, że jedyne, co tej nocy złapiemy, to przeziębienie.- stwierdziłam, kierując wzrok w stronę okna. Pogoda na zewnątrz była raczej bura, nie wspominając o zimnym wietrze.
-Ciekawe, czy w tym roku spadnie śnieg.- Kira postanowiła zmienić temat.
-Wszystko na to wskazuje.- zgodził się Fier.
-A co to śnieg?- zapytała Ilied.
Zaczęłyśmy z Kirą i Fierem tłumaczyć jej, o co dokładnie chodzi, podczas gdy Luke zadręczał brata kolejnymi szczegółami swojego genialnego planu.
~*~Mistle~*~
Gdy weszłam do stołówki przywitała mnie grupka osób dyskutujących na temat świętego Mikołaja. Nie żebym jakoś bardzo w to wierzyła, nie obchodziłam jego święta dopóki nie poznałam Kiry. Chociaż nawet wtedy bardziej chodziło o czekoladę niż o istotę tych świąt. Nie sądziłam że ktokolwiek jeszcze w to wierzy.
Zgarnęłam płatki z mlekiem i przysiadłam się.
- Biorąc pod uwagę, że to plan Luke'a to jestem szczerze zdumiona, że jeszcze nic nie zniszczyliście ani nie zrobiliście sobie krzywdy - stwierdziłam, zabierając się za śniadanie.
- Mówi się dzień dobry, a nie krytykuje od rana - odparł przekornie blondyn.
Pochwyciłam wdzięczne spojrzenie Matta. Widocznie właśnie uwolniłam go od wysłuchiwania planów brata.
- Pewnie byłabym milsza, gdybyście o piątej rano mnie nie obudzili - odparłam.
- Zgaduję, że mogliśmy być cichsi - powiedziała Kira z przepraszającym uśmiechem, nie pozwalając nam kontynuować.
Luke strzelił focha i więcej na mnie nie spojrzał, więc do wyjaśniania mi jego genialnego planu przystąpili pozostali.
***
Około godziny szesnastej zaczęło się ściemniać i wtedy też zaczęliśmy przygotowania. Fier rozpalił ogień w każdym kominku, aby Mikołaj na pewno wszedł do odpowiedniego miejsca. Standardowo towarzyszyła mu Ilied. Kira z Will poszły załatwić buty od każdego (w sumie nie dziwiłam się temu wyborowi, były chyba najbardziej neutralne i stanowiły najmniejsze ryzyko wszczęcia kłótni, a poza tym Will mogła załatwić buty Tatsu, a Kira te YoYo). Ja razem z braćmi zaczęliśmy wszystko szykować. Ostatecznie za radą brata, Luke zgodził się przenieść całą imprezę do jednego z pokoi na piętrze. Uznali że w holu jest mało miejsc do ukrycia się i mieli rację. Na wypadek gdyby Mikołaj uciekał, miejsce, które wybrali było oddzielone od wyjścia całym labiryntem schodów i korytarzy. Matt wykorzystał swoje umiejętności i zaczął wzmacniać podłogę w szafie, do której wszyscy mieliśmy wejść (nie powiem, napawało mnie to przerażeniem, nie wyobrażałam sobie siebie tak blisko Luka chociaż przez pięć minut, co dopiero przez cały wieczór), a Luke szykował jakąś pułapkę. Udało mi się wymigać i zajęłam zaszczytne miejsce obok okna, podpierając ścianę. Zaczęłam też myśleć jak się wykpić z siedzenia z ferajną w szafie tak, aby nikt się nie obraził.
<<Matt>>
Nie każdy miał ochotę siedzieć w szafie, ale siła argumentów Luke'a zwykle wygrywała. Może nie były całkowicie poprawne, ze względu na to, że prawie nikt oprócz niego nie wierzył w Mikołaja, ale Ilied bardzo chciała dostać cukierki, a z nią nikt się nie kłócił. Raczej nie mieli serca powiedzieć jej, że nie wierzą w świętego.
Wzmocniłem dno największej szafy jaką znaleźliśmy deskami, ale nie było gwarancji, że wytrzymają nasz ciężar. W sumie to nawet nie wierzyłem że się nie zawali, ale więcej zrobić się nie dało. Szafa nie prezentowała się zbyt dobrze, było jasne że mimo wszystko będzie ciasno, ale cóż zrobić.
- Jak długo jeszcze musimy czekać? - zapytał ze znudzeniem Fier.
- Dopóki nie przyjdzie Mikołaj - odparł Luke.
- A kiedy przyjdzie Mikołaj?
- W nocy - rzucił blondyn.
- W nocy to znaczy o której? - dociekał chłopak.
- Nie wiem o której! - nie wytrzymał mój brat.
Blondyn zmierzył Fiera zabójczym spojrzeniem, ale Kira postanowiła nie dopuścić do dalszego rozwoju kłótni.
- Luke, chodźmy po coś do picia i jedzenia, nie wiadomo jak długo będziemy tu siedzieć - powiedziała, łapiąc chłopaka za ramię i wyciągając z pokoju.
Odetchnąłem z ulgą, widząc, że wojna jednak nie wybuchnie.
~~*Kira*~~
- Uspokoiłeś się już? - zapytałam, gdy minęliśmy kilka korytarzy.
- Yhm.
- Postaraj się nie kłócić. Jak tak dalej pójdzie to nie wytrzymacie razem w jednej szafie - powiedziałam.
Zachciało mi się śmiać, gdy pomyślałam o tym co mogłoby się stać, ale z drugiej strony mogli sobie zrobić krzywdę, więc lepiej było nie ryzykować.
Szliśmy przez chwilę w ciszy, jednak Luke zbyt długo nie wytrzymał.
- Kira? - zapytał. - Wierzysz w Mikołaja?
Wzruszyłam ramionami.
- Od małego wszyscy mówili mi że Mikołaj nie istnieje - mruknęłam. - Ale chciałabym żeby istniał.
Doszliśmy do stołówki. Chłopak cicho uchylił drzwi i rozejrzał się.
- Poczekaj tu - mruknął.
Mrugnęłam, a on stał obok mnie. Odskoczyłam wystraszona.
Luke zachichotał.
- Czyżbyś się wystraszyła?
- Nie rób tak więcej! - warknęłam.
- Dobra, dobra. Kucharki nie ma. Można wchodzić - powiedział.
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Luke szedł za mną i dalej chichotał. Przeszłam przez salę i weszłam do kuchni. Rozejrzałam się i stwierdziłam, że mają całkiem spory zapas krwiożerczej galaretki. Poza tym nie było zbyt wiele, zwłaszcza jadalnych rzeczy.
- Znajdź tu coś czym się nie otrujemy - mruknęłam i podeszłam do najbliższej szafki.
- Przecież rano jeszcze było wszystko normalne - odparł Luke.
- No ale już nie jest.
Otworzyłam szafkę i szybkim ruchem ją zamknęłam. Zapleśniałe kanapki, którym chyba wyrosły już nogi prawie się na mnie wysypały. Ohydztwo.
Na następnej półce znalazłam kilka kartonów soku i butelkę wody mineralnej. Zgarnęłam je i położyłam na stole, obok kilku owoców Luke'a.
>>*Luke*<<
Po kilku godzinach siedzenia w szafie zegar wybił północ, a nasze zapasy dramatycznie się skurczyły. Jakieś pół godziny wcześniej Mistle zasnęła oparta o Kirę, a Kira o mnie, więc starałem się za bardzo nie ruszać. Fier grał z Ilied w jakąś grę, bo bardzo chciała dotrwać do spotkania z Mikołajem, a Will chyba drzemała oparta o jedną ze ścian, ale nie byłem pewny, bo nie widziałem jej dokładnie. Matt po drugiej stronie bawił się kulkami z metalu, formując z nich różne kształty. Chyba nie chciał zasnąć, żeby się upewnić, czy się nie pobiję z Fierem.
Sięgnąłem po butelkę wody i wziąłem łyka. Miałem nadzieję, że to mnie trochę orzeźwi.
Spojrzałem przez szparę między drzwiami. Wciąż pokój był pusty. Już miałem się odsunąć, gdy nagle drzwi stanęły otworem. Zobaczyłem wielki worek, na tyle duży żeby zasłaniał swojego właściciela.
- Wstawajcie - szepnąłem, potrząsając ramieniem Kiry.
- C-co? - zapytała zaspana.
- Mikołaj!
Ilied podskoczyła i podleciała do drzwi, otwierając je. Ruszyła w stronę worka, a Fier zaraz za nią. Ja Przyspieszyłem i złapałem za worek przybysza. Pozostali też się zerwali.
Postać szarpnęła worek, ale go nie puściłem. Zanim się zorientowałem Mikołaj zniknął, a ja zostałem z workiem w ręce.
- Widziałam go! - usłyszałem radosny pisk Ilied.
Smoczyca zaczęła opisywać Fierowi mężczyznę. Pozostali zgromadzili się obok mnie. Otworzyłem worek i moim oczom ukazała się... Nicość. Worek był pusty.
- Jak to możliwe?! - zapytałem.
- Chyba byliśmy ostatni - mruknął Matt. - Zobaczcie.
Nasze buty były pełne cukierków i czekolad. Uśmiechnąłem się.
- Jak dla mnie może być - stwierdziłem.