Pantofelkiem w twarz

~~Celestia~~
Uch...Moja głowa...Boli jak diabli, a żadnych proszków nie mam...
Spróbowałam otworzyć oczy, ale światło było zbyt rażące.
-Ludzie, proszę was, wyłączcie te jupitery...
-O, obudziła się śpiąca królewna. - usłyszałam rozbawiony głos.
-Uważaj, bo ta śpiąca królewna przywali ci pantofelkiem w twarz...
Zaśmiał się, a ja podjęłam kolejną walkę, ażeby otworzyć oczy. I tym razem mi się udało. Ave ja!
Obok łóżka siedział Matt. Uśmiechał się w moją stronę, a ja spojrzałam na ręce. Całe były zabandażowane.
-No ładnie, kolejne blizny...Powinnam się już przyzwyczaić.
-Do blizn, czy do wpadania w niezłe tarapaty?
-Do jednego i drugiego.
Nagle Matt spoważniał i zapytał:
-Gdzie ty zniknęłaś na tak długo? Martwiliśmy się.
Spojrzałam na niego w szoku. Oni się o mnie martwili...?
-Kira opatrzyła cię jak mogła, bylebyś nie padła z wykrwawienia. Luke latał jak szalony po te wszystkie bandaże, opatrunki i ekwipunek medyczny jaki wpadł mu do głowy.
-Dzięki. - opuściłam głowę tak, żeby włosy zasłoniły moją twarz.
Matko jedyna, bo na pewno nie kochana, co ja im zrobiłam, że mi pomogli?
-Szkoda, że nie widziałaś Mastera, kiedy tylko wróciliśmy do Akademii.
-Chyba mnie sporo ominęło. Opowiesz mi, co się działo?

>>*Luke*<<
- Tak? - zapytałem.
- Twoi rodzice dzwonili.
Spojrzałem na dyrektorkę z widocznym niedowierzaniem. Nagle postanowili przypomnieć sobie, że mają dzieci?
- Znaleźli wam jakąś elitarną szkołę. Mają nadzieję, że niezwłocznie ich odwiedzicie, a następnie się tam przeniesiecie.
Zakląłem w myślach. Znowu? Zacisnąłem pięści. Nie mogę tak po prostu wyjechać z Akademii! Nie wiem jak Matt, ale ja mam już dość bycia grzecznym synkiem, który na każde skinienie rodziców zmienia szkołę. Myślałem, że to miała być ostatnia...
Przede mną, na biurku pojawiło się małe pudełko. Teleport.
- Chcą, żebyście ich odwiedzili jak najszybciej. Spakujecie się później.
Odwróciłem się. Szybkim krokiem wyszedłem z pokoju,

~~Celestia~~
-Szkoda, że nie bardzo mogę się śmiać. Z Syberii na Saharę, współczuję wam.
Matt prychnął.
-Za to ty miałaś iście przednią zabawę. Ja ci powiedziałem, co się działo, twoja kolej.
Zagryzłam lekko dolną wargę, ale przypomniało mi się, że mam jeszcze te kasety.
-Jak chcesz, to mógłbyś nawet zobaczyć, co się działo. - powiedziałam.
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, do pokoju wleciał Luke. Był strasznie blady na twarzy, a przerażenie i wściekłość zawisła w powietrzu.
-Człowieku, bo pomyślę, że to ty byłeś torturowany, a nie ja. - rzuciłam, żeby jakoś rozluźnić atmosferę, choć raczej to nie podziała.
Miałam rację.
Spojrzeli tylko na mnie podejrzliwie, marszcząc brwi.
-Już nic nie mówię. - westchnęłam.

>>*Luke*<<
Nie mogę uwierzyć, że on to wszystko przyjął tak spokojnie! Nawet nie mrugnął!
- Czego ode mnie oczekujesz? - zapytał. - I tak obaj dobrze wiemy, że odwiedzimy rodziców.
- Ale przecież tak po prostu nie zostawimy Akademii! - zaprotestowałem.
Matt posłał mi tylko  smutne spojrzenie.
- Zobaczymy.
Ugryzłem się w język. Miałem ochotę powiedzieć mu coś bardzo niemiłego. Ale był moim bratem. Nie chciałem go przepraszać. Mam swoją dumę.
Odwróciłem się. Musiałem się uspokoić. Znaleźć jakieś wyjście. Przemyśleć...
- Cześć! Jak tam? - usłyszałem znajomy głos.
Poczułem jakby moje serce spadło gdzieś w głąb brzucha. Kira. Powinienem z nią pogadać. Ale z drugiej strony, nie chciałbym jej martwić.
- Hej! - odparł Matt. - Musimy pojechać do rodziców.
Debil - przemknęło mi przez myśl.
- O, to fajnie? - bardziej zapytała niż stwierdziła. - Nigdy o nich nie mówiliście.

~~Celestia~~
Tak! Wreszcie Eve się raczyła włączyć i przyjść po mnie. Ne mówię, że było mi tu źle, ale w moim pokoju będzie mi lepiej. Nie będę się czuła tak źle, że śpię w czyimś łóżku...
Kiedy Eve wyszła na korytarz, niosąc mnie, zauważyłam Kirę, Luke'a i Matta. O ile dziewczyna była rozentuzjazmowana a Matt nieco zrezygnowany, to Luke wyglądał na wściekłego. Coś Matt wspomniał na temat ich rodziców, a humor Luke'a pogorszył się jeszcze bardziej i wyglądał tak, jakby właśnie miał trzepnąć swojego brata w łeb.
Wydaje mi się, że Luke nie jest zbyt chętny do tych odwiedzin.
- O, to fajnie? Nigdy o nich nie mówiliście.
-Luke, zamiast robić takie miny, to byś zastanowił się nad argumentami. - powiedziałam, a wszyscy spojrzeli na mnie jak na nienormalną. Westchnęłam.
-Cóż, nie wyglądasz na najszczęśliwszego, że musisz do nich jechać. Mam wrażenie, że chcesz tego uniknąć, ale nie możesz, prawda? - Luke kiwnął lekko głową. - Do tego nigdy nikomu o nich nie wspominaliście, o czym upewniła mnie Kira. Więc nie za bardzo ich lubicie, zaszli wam za skórę, czy cokolwiek. Zatem, zamiast się zapierać, to pomyśl nad jakimiś argumentami. Jakimikolwiek. Na cokolwiek. Nie wiem, o co chodzi i pewnie nie chcę wiedzieć, bo sama mam dosyć...Niemiłe doświadczenia, jeżeli chodzi o rodzinę. Mam nadzieję, że choć trochę pomogłam. Nawet jeśli w to wątpię.
Eve przeszła obok nich i wniosła mnie do pokoju. Wzięła apteczkę, a ja z szafki nocnej wyjęłam proszki przeciwbólowe i zaczęłam się nimi faszerować. Nie wątpię w to, że moja noga zostanie teraz zszyta.
Po pięciu minutach robot rozwinął bandaż na mojej nodze i zaczął ją oczyszczać. Rana ciągnęła się od uda aż po kostkę. Skrzywiłam się, nie będzie to ładnie wyglądało, jak się zabliźni. Eve nawlekła nitę na igłę. No i zaczęło się zszywanie.
A ja teraz jedyne czego chciałam, to wykąpać się i położyć znowu spać.

>>*Luke*<<
Argumenty? Ta dziewczyna nie zna moich rodziców. Oni najlepiej wiedzą co jest dla nas dobre, więc nie będą nas słuchać. W końcu, osiągnięcie sukcesu w życiu jest najważniejsze, czyż nie? Każdy marzy o karierze biznesmena...
Nie miałem ochoty już z nikim gadać. Po prostu bez słowa poszedłem do pokoju.
***
- Lukie! Tęskniłam za tobą!
Mama mnie przytuliła. Odpowiedziałem tym samym. To jednak mama.
- Ale wyrosłeś!
Wzruszyłem ramionami.
Wyjechaliśmy z Akademii dwa dni po powrocie Celestii. Od tego czasu zarówno Kira jak i Matt próbowali ze mną pogadać. Nawet Master przyszedł. Oczywiście wszystko na nic.
Matt przywitał się z mamą bardziej wylewnie. Znaczy, w granicach bycia Mattem.
- Tata jeszcze jest w pracy, ale jestem pewna, że niedługo wróci.
Jak zwykle.
- Wasz pokój już na was czeka. Niedługo kolacja. Zrobiłam domową pizzę, specjalnie dla was.
- Nie jestem głodny.
Ruszyłem prosto do pokoju.

Czyżbym w końcu trafiła do domu wariatów?

~~Celestia~~
Weszłam do pokoju i od razu skierowałam do łazienki. Wyjęłam z szafki kilka jasnych pasemek i wpięłam je we włosy, związałam w wysoką kitkę, po czym wyjęłam soczewki i je również założyłam. Wyszłam z łazienki i odłożyłam okulary na biurko, po czym podeszłam do szafy i wyjęłam krótkie czarne spodenki, białą bluzkę na krótki rękaw i po chwili zastanowienia także lekką czarną kurtkę sięgającą mi do połowy talii(nie ma to jak brak pomysłu opisu-dop.aut.). Wrzuciłam portfel do kieszeni i wyszłam z pokoju.
Po drodze na nikogo się nie natknęłam, co było mi nawet na rękę. Przynajmniej nie mam teraz odpytki z mojej rozmowy telefonicznej. Wyszłam z Akademii i kiedy przechodziłam przez portal poczułam, że ktoś mnie obserwuje, ale było już za późno - zostałam wchłonięta przez wir.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
-Luna!
Po chwili coś, a może raczej ktoś, zwalił mnie z nóg. Po burzy czerwonych włosów rozpoznałam, że była to Itani.
-Zarąbiście ciebie znowu zobaczyć, moja droga! - zawołała. - I wreszcie Tenshi będzie miał kogo przytulić.
Parsknęłam z rozbawieniem. Odkąd pamiętam ten chłopak kochał po prostu przytulać się do każdej dziewczyny, nie ważne, czy wolna czy zajęta. Tenshi powiedział, że to wszystko przez to, że nigdy nie miał siostry, więc na zmianę przytula się do mnie lub do Itani. Ewentualnie do swojej obecnej dziewczyny.
Itani odsunęła się, tylko po to, żeby teraz właśnie Tenshi mnie zabił w swoim uścisku.
O ile Itani była delikatna i drobna (a i tak jest śmiertelnie niebezpieczna), to Tenshi był wysoki, umięśniony i ładnie opalony. Fioletowe włosy miał związane w kitkę, a magentowe oczy wpatrywały się we mnie uważnie.
-Miło cię znowu zobaczyć, Luna. W końcu możemy się o coś założyć!
Zaśmiałam się i pokiwałam głową.
-O co tym razem?
-Hmm...Kto więcej wypije najgorszego drinka Shadowa?
-Nie, to już było. - odpowiedziałam. - A tak w ogóle to gdzie ten denerwujący osobnik jest?
-Nadal jest związany na krześle. - wyszczerzyła się Itani.
Pokręciłam głową, a czerwonowłosa wskazała Shadowa.
Ma tylko jedną zaletę. Jest przystojny.
Delikatne rysy twarzy, czarne oczy i półdługie blond włosy. Dziewczyny się za nim uganiają, i z tego, co zauważyłam, nie tylko one.
Może przesadzam z tym, że to jego jedyna zaleta, ale na dłuższą metę tak to wygląda. Denerwuje wszystkich dookoła, robi głupie żarty, brak mu instynktu samozachowawczego, zachowuje się jak dziecko. Ale z drugiej strony to właśnie Shadow - jeżeli będzie zachowywał się inaczej, trzeba zacząć podejrzewać o jakąś podmianę. Jemu inna osobowość po prostu nie pasuje.
Właśnie blondyn siedział zakneblowany i związany na krześle. Uśmiechnęłam się wrednie i wyjęłam aparat.
-Będzie kiedyś z tego niezły szantaż. A myślał, że nigdy nie da się związać!
Reszta się zaśmiała, tylko Shadow wyglądał na wielce oburzonego stwierdzeniem. Rany, jak ja za nimi tęskniłam...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wyszłam z klubu, machając wszystkim na pożegnanie. To był zdecydowanie męczący dzień.
Było już ciemno, kiedy szłam główną ulicą. Przechodząc koło wąskiej uliczki usłyszałam pojękiwania. I śmiech. Zmarszczyłam brwi i po cichu weszłam do zaułka.
Dwóch facetów właśnie znęcało się nad trzecim gościem. Biedak był cały we krwi. Wściekłam się.
No jak tak można słabszego atakować!
Podeszłam do nich od tyłu, po czym podcięłam jednemu nogi, a drugiego zdzieliłam pięścią przez łeb. Leżącego kopnęłam odpowiednio w skroń, po chwili drugiego też pozbawiłam przytomności. Podeszłam do tamtego gościa i spytałam:
-Nic ci nie jest?
Podałam mu rękę, ten ją przyjął i uśmiechnął się nieco przerażająco.
-O tak, teraz tak...
I po chwili poczułam mocne uderzenie w głowę. Przed oczami mi pociemniało, ale zdążyłam jeszcze usłyszeć, jak tamten gościu mówił:
-No to zobaczymy, co ta lala nam powie o swoich znajomych z mocami...

~*~Kira~*~
Gdy Celestia nie pojawiła się drugi dzień z rzędu, postanowiliśmy jej poszukać. Master widział jak wchodziła do jakiegoś portalu, ale nie wiedział dokąd on prowadził. Zresztą, nie mieliśmy pojęcia jak jej szukać.
Na szczęście, Master postanowił nas oświecić. Mam nadzieję, że rozumiecie, że to "szczęście" wcale takie szczęśliwe nie było.
Ninja zwinął skądś teleport i zabrał ze sobą mnie, Luke'a i Matta. Mieliśmy iść do miasta, szukać Celestii.
Niestety, zamiast do miasta trafiliśmy na... Syberię? Islandię? Nie byłam pewna. Wiedziałam tylko jedno - jeśli skądś nie wytrzasnę czegoś cieplejszego niż moja koszulka z krótkim rękawem, to zaraz zamarznę. Śnieg do kolan, a my ubrani na lato...
- Ups... - mruknął Master. - Chyba coś nie pykło.
- Ch-chyba? - zapytałam, cała się trzęsąc.
Bracia, ubrani podobnie do mnie, wyglądali na delikatnie mówiąc niezadowolonych.

$$Master$$
Spojrzałem na przemarzniętą Kirę. Jako jedyna miała na sobie krótki rękaw. Cała się trzęsła. Przeniosłem wzrok na braci, którzy, gdyby mogli, pewnie by mnie teraz dusili. Na szczęście, obecność Kiry ich od tego powstrzymała.
- Nie chciałem? - rzuciłem.
Wszystkim było już BARDZO zimno, a my zamiast się ruszyć, staliśmy na środku jakiegoś zaśnieżonego pola.
Zdjąłem kurtkę i zarzuciłem ją na Kirę.
- A teraz idziemy na południe! - zarządziłem.
- Dlaczego akurat tam? - zapytał Matt.
- Bo na południu jest ciepło.
W tym momencie chyba naprawdę było im ciężko powstrzymać się przed zabiciem mnie.
~~*~~
Po Jakichś trzydziestu minutach znalazłem jaskinię, w której się schroniliśmy. Bracia rozpalili ognisko i skupili się na ogrzewaniu siebie nawzajem i Kiry.
Gdy wszystkim było już na tyle ciepło na ile to możliwe, postanowiłem sprawdzić co się kryje w głębi jaskini (tak, wiem, genialny plan, zwłaszcza że siedzieliśmy w niej już jakiś czas).
Kira chciała mi towarzyszyć. Nie obchodziło mnie dlaczego. Zgodziłem się, głównie po to żeby wkurzyć Luke'a, chociaż topór wojenny już zakopaliśmy.
Szliśmy rozmawiając o planach na wydostanie się z tej śnieżnej pustyni. Nic nie przychodziło mi do głowy, ale Kira za żadne skarby nie chciała przyznać, że jej też.
W pewnym momencie gdzieś nad nami rozległ się pisk i nagle z sufitu coś spadło. Prosto w ręce szatynki.
W pierwszym odruchu chciałem to coś strząsnąć, ale uprzedził mnie pisk Kiry.
- Jaki słodziak!
No, takiej to jej jeszcze nie słyszałem.
Podszedłem do niej i przyjrzałem się stworzonu na jej rękach. Była to okrągła, biała kupka kłaków z dużymi oczami i językiem wysuniętym z uchylonego pyszczka. Bez problemu mieścił się na rękach dziewczyny.
Kira podrapała go za długim, miękkim uchem, a on w odpowiedzi zamruczał i oblizał jej twarz.
- Właśnie znalazłaś legendarnego Poro - rzuciłem, przypominając sobie nazwę stworka. - Podono świetni z nich obrońcy. Chociaż nie potrafię sobie wyobrazić tego tutaj w roli psa obronnego...
Nie byłem pewny czy dziewczyna usłyszała moje słowa, całkowicie pochłonięta nowym przyjacielem.
- Master, możemy go zatrzymać?
Spojrzałem na nią jak na wariatkę. Po co jej to? Już miałem powiedzieć "nie", gdy zobaczyłem wyraz jej twarzy. Takiej minki nie powstydziłby się nawet Puszek ze Shreka.
- Yyy... - nie byłem w stanie odmówić. - Zapytaj Matta.
Strzeliłem mentalnego facepalma, ale może chociaż brunet będzie w stanie jej przemówić do rozumu.

>>*Luke*<<
- Matt! - krzyk Kiry rozległ się echem po jaskini.
Dziewczyna podbiegła do ogniska, niosąc na rękach coś białego.
- Co... - zaczął, ale przeszkodziło mu kolejne pytanie.
- Możemy go zatrzymać?
W tym momencie zorientowałem się, że to co niosła, to było jakieś zwierzątko.
Tylko nie to.
Nie, nie, nie, nie, nie.
Matt na pewno się na to nie zgodzi. Znam go dobrze.
Spojrzałem an nich i dostrzegłem na twarzy Matta dziwny wyraz, jakby... Niezdecydowanie?
- Ugh... Mi to obojętne - rzucił w końcu.
Posłałem mu mordercze spojrzenie. Odpowiedział mi przepraszającym.
- Luke! - usłyszałem.
Och, nie. To koniec.
- Mogę go zatrzymać?
Jeśli powiem że tak, to będę musiał jej z nim pomagać. Zresztą, na co jej zwierzątko? A jeśli się nie zgodzę...
Przełknąłem ślinę. Zwierzątko zamruczało, gdy szatynka podrapała je za uchem.
- Zobacz jaki słodziak! - dodała.
Spojrzałem na Kirę. Miała BARDZO proszącą minkę. Miała minkę, której nie potrafiłem powiedzieć nie, nie bojąc się o konsekwencje.
Przełknąłem ślinę. To była prawdopodobnie najważniejsza decyzja w moim życiu.
- Ja... - zacząłem, a ona, jeśli to możliwe, zrobiła się jeszcze bardziej prosząca. - Dobrze.
Widziałem tego facepalma Mastera i rozbawiony uśmiech Matta. Jednak nie zwróciłem na to uwagi. Pochłonęła ją przytulona do mnie szatynka. I stworek, którego ani na moment nie wypuszczała z rąk.
Tak. To będzie niewątpliwie ciężki czas.

~~Celestia~~
Obudziłam się. I to jest jedyna dobra dla mnie wiadomość. Reszta jest gorsza.
Było mi niemiłosiernie zimno, a ponadto ręce miałam skute w kajdany. Tyle dobrego, że ubrania miałam jeszcze w miarę całe...Ale co z tego, skoro ubrałam się jak na lato? Ech...
Rozejrzałam się po moim więzieniu. Było, o ironio, pomalowane na zielono. Zero mebli. Jedynie co tu było to przejrzyste okno prowadzące na korytarz oraz ciemne drzwi. No i oczywiście ja i moje kajdany. Ze ścian spływała woda. Mieli tu kiepską wentylację...Czyżbym w końcu trafiła do domu wariatów? Chyba nie, nie mam pięknego i modnego białego ubrania z drapowaniami, potocznie zwane i znane jako kaftan bezpieczeństwa...
Nagle usłyszałam szczęk kluczy i po chwili ktoś wszedł do mojej celi.
Przede mną stanął dość niski młody mężczyzna o długich białych włosach i intensywnie zielonych oczach. Jego ubrania miały ciemny kolor. W ręku trzymał klucze, którymi aktualnie się bawił.
Podszedł do mnie i odpiął łańcuchy u góry, dzięki czemu w ten sposób nie musiał mnie rozkuwać. Cholera.
-No, lala, wreszcie się obudziłaś. Zobaczymy, co takiego nam powiesz o swoich ziomkach.
-A skąd ta myśl, że cokolwiek powiem? - zapytałam chłodno.
-Och, nie martw się, już o to zadbamy...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Kolejne uderzenie. Boli, cholera. Ale nie krzyczałam. Nikogo nie wydam.
-Zacznij w końcu mówić! Ilu was jest?! Gdzie mieszkacie?!
Trzymałam buzię na kłódkę. Nic nie powiem.
Wyjął nóż. Zaczął rozcinać mi skórę na przedramionach. Nie krzyczałam, ale poczułam łzy na policzkach. Nie złamią mnie, nie zrobią tego.
-Masz ostatnią szansę, zanim zrobię ci coś gorszego...
Oplułam go.
-Nic ci nie powiem!
-Cóż, zanim cię odeślemy...
Wyjął jakąś puszkę. Otworzył ją i wysypał zawartość na moje rany. Cholera. Sól.
-Haaaa! Jasna cholera!
Łzy zaczęły spływać z nową siłą. Gwałtownie szarpnięto za łańcuchy i zostałam wręcz wywleczona z pokoju.
Nie złamią mnie. Nie złamią.

$$Master$$
Matt zajęty był naprawianiem teleportu, któremu przegrzały się jakieś kabelki czy coś (upuszczenie go w śnieg nie pomogło). Nie mogliśmy wrócić do Akademii, dopóki urządzenie nie działało.
W międzyczasie założyłem się z Lukiem o to, komu uda się oderwać uwagę Kiry od poro na więcej niż 5 minut. Chcieliśmy się jakoś rozerwać. Niestety, nie szło nam zbyt dobrze. "Słodziak" ciągle przewracał się na plecy, żądając drapania po brzuszku albo lizał ją, dając o sobie znać.
Westchnąłem.
- Luke, chyba musimy połączyć siły - mruknąłem. - Inaczej ona nigdy nawet na nas nie spojrzy.
- Chyba masz rację.
Zrezygnowani, usiedliśmy przy ognisku.
- Hej, Kira, jak go nazwiesz? - zapytałem, chcąc przełamać ciszę.
- Nie wiem. Weźmy go do Akademii i wtedy pomyślimy. Może na coś wpadnę po drodze.
To samo pytanie padło też godzinę temu. I dwie godziny temu. I trzy...
- Matt, jak ci idzie? - rzuciłem.
- Nie najgorzej. Skończę za jakieś dziesięć minut.
Pierwsza dobra wiadomość! Nareszcie!

No, to jak to jest być kamieniem?

$$Master$$
Gdy rano się obudziłem, była już 9! W życiu tak długo nie spałem. Mój mistrz zwykle wstawał o 4, więc zbyt dużego wyboru nie miałem...
Postanowiłem podarować sobie na razie trening i poszedłem zjeść śniadanie. Na szczęście wiedziałem już gdzie jest stołówka, więc trafienie tam nie stanowiło problemu.
Gdy tylko otworzyłem drzwi, w moją stronę zwróciły się spojrzenia obecnych, ale Luke szybko odwrócił głowę z grymasem rozczarowania.
- Co jest? - zapytałem.
- Kiry nie ma - mruknął chłopak.
- Pewnie jeszcze śpi - dodał Matt. - Wczoraj balowaliście do późna.
- Nie przeczę - wyszczerzyłem się, mimo że nikt nie był w stanie tego zobaczyć. - Ale jak tak bardzo ci zależy, to możemy iść ją obudzić.
Zanim się zorientowałem, Luke stał w drzwiach.
- Na co czekamy? - zapytał z uśmiechem.
- Na nic! - ruszyłem biegiem.

~~Celestia~~

Obudziłam się coś koło ósmej godziny. Rozciągnęłam się jeszcze w łóżku i założyłam okulary, po czym miałam dziwne wrażenie, że stało się coś złego. Zmarszczyłam brwi. Gdyby chodziło o Tenshi’ego, Shadowa lub Itani, moich przyjaciół z, że tak to ujmę, ,,ciemnej strony’’, to już dawno by do mnie walili drzwiami i oknami.

Uznając, że to pewnie nie jest nic ważnego, wstałam z łóżka, poszłam do łazienki, odświeżyłam i ubrałam, po czym zeszłam na śniadanie. Nikogo o tej porze nie było, więc weszłam do kuchni, widząc, że nie ma kucharki i zrobiłam sobie kanapki.

Od jakiegoś czasu mnie zastanawiało, dlaczego zawsze, ale to zawsze, kiedy idę do szkolnej kuchni nigdy nie ma kucharki. Czyżbym miała jakieś dziwną aurę czy coś tak innego, że kobieta mnie po prostu unika? Nie mam pojęcia.

Powoli wszyscy się schodzili na śniadanie. Byli już wszyscy, oprócz Kiry. To dawało do myślenia.

Zjadłam kanapki, wypiłam kawę i trochę po dziewiątej kierowałam się do mojego pokoju. Jednak uczucie niepokoju mnie nie opuściło, co więcej, nawet jest silniejsze, niż rano.

Zamiast udać się do mojego pokoju, poszłam pod 18-nastkę, czyli do pokoju Kiry. Zapukałam trzy razy i zapytałam:

-Kira? Wstałaś już?

Po chwili dołączyli do mnie Master i Luke.

-Kira, szanuję twoją prywatność, ale jak mi nie odpowiesz będę zmuszona wejść. - powiedziałam, pukając, a właściwie waląc w drzwi.

-Zwykle odzywała się za pierwszym razem. - powiedział Luke.

Zmarszczyłam brwi i chwyciłam klamkę. Otworzyłam drzwi i...

-O cholera...Chłopaki, mamy problem. Poważny.

Weszłam do pokoju, zanim zostałam staranowana przez Luke'a i obeszłam Kirę dookoła. 

-Chyba Gorgona postanowiła rozpocząć zemstę. A wzięła się za Kirę, bo to ona ma książki. - zdiagnozowałam.
Spojrzałam na Luke'a.
On również wyglądał, jakby właśnie zamienił się w kamień, jednak zachowując swoje naturalne kolory. Miał otwartą buzię.

>>*Luke*<<
Minęła już godzina od kiedy wszyscy zbiegli się w pokoju Kirci, a ja wciąż nie mogłem uwierzyć w to co widziałem. Czułem się pusty w środku i w trakcie gdy reszta dyskutowała co teraz zrobić, siedziałem na łóżku szatynki i gapiłem się w ścianę. Tak, wiem, to do mnie nie podobne. Nawet Mito mnie próbował pocieszyć, co chyba oznaczało, że jest BARDZO źle.
Ale co ja tam wiem.
- Więc co teraz robimy? - zapytała po raz kolejny Celestia.
Znów podniósł się gwar głosów. Tym razem jednak uciszyła go Mistle.
- Czy zamienienie Meduz w kamień, tak jak zrobiłby to Perseusz nie pomogłoby? - zamilkła na chwilę. - W sumie to nie jestem pewna...
- Ja mogę ją odmienić - usłyszeliśmy głos z progu.
Uniosłem głowę, tylko po to by złapać spojrzenie nowego.
- Sora! - zawołałem.
- Mógłbym użyć alchemii - dodał anioł.
I tak oto zaczęły się powitania. Szczerze to trochę mnie wkurzyło, że zamiast pomagać wszyscy tak po prostu sobie gadają.
Ale co ja tam wiem.

;-;Sora;-;
Co prawda, jako dumny adept alchemii mogłem pomóc Kirze, ale potrzebowałbym do tego trochę czasu. Nie byłem w tym mistrzem, ale panowałem lepiej nad przyzywaniem. Najpierw musiałem jednak odwiedzić gabinet dyrektorki, zapamiętałem, że posiadała ona książki w biblioteczce za sobą, a później wrócić do mojego pokoju gdzie czekała na mnie reszta. Najpierw jednak musiałbym poprosić dyrektorkę o pozwolenie na pożyczenie jej. Co prawda nawet nie wiedziałem czego szukać, ale miałem pewne przeczucie, że znajdę tam książkę, w której znalazłbym coś pożytecznego. Nie pomyliłem się. Znalazłem książkę, dość sporą, oprawioną w skórę, z ręcznie wykaligrafowanymi literami "Uite, Ignis, Alchimia", dzieło idealne dla mnie. Podziękowałem więc dyrektorce i skierowałem się do pokoju.Dzieło opowiadało o życiu-przywoływaniu, ogniu i alchemii, czyli jedynymi działami magii, którymi się zajmuję. Niestety potrzebowałem czasu, żeby ją przeczytać. Wszyscy mnie pospieszali, ja nie mogłem na to pozwolić, naprawdę potrzebowałem czasu. Pod presją pracowało mi się gorzej.Musiałem jednak przyspieszyć, jako jedyny wiedziałem, że nie pozostało jej dużo czasu. Po pewnym czasie zauważyłem stronę na której były zaklęcia dotyczące rytuałów pomagających do przyzwania czegoś zwanego "Patriarchą". Miała to być postać wielkiego maga, miał on pomóc nam, znać wszystkie tajniki magii. Ale najpierw musiałem przygotować rytuał. potrzebowałem kilku przedmiotów, na szczęście posiadałem je przy sobie. Potrzebne było nam pióro anioła, których posiadałem mnóstwo. Język jaszczurki, których mi nie brakowało oraz włos ofiary, na szczęście Luke znalazł kilka włosów pozostawionych przez Kirę. Narysowałem więc na ścianach potrzebne znaki i wypowiedziałem potrzebne zaklęcia. Przez chwilę myślałem, że nic się nie stanie, jednak jej postać nagle się rozświetliła. Za bardzo, normalny człowiek nie mógł patrzeć na tego typu rzeczy. Po pięciu sekundach zaczęła świecić za bardzo nawet dla mnie. Kazałem wszystkim wyjść z pokoju i zostawić Kirę w środku. Zaraz po tym jak wyszliśmy światło rozbłysło, a Kira wyszła stamtąd o własnych siłach.

$$Master$$
Kirę jako tako, gdy już nie była kamieniem, widziałem może... sekundę? Nie, to chyba nawet za dużo. Luke Przyspieszył i zrobiło się ckliwie. Taaa... Pozwolicie że ja może to ominę.
Gdy więc wszyscy już się nacieszyli ożywioną Kirą, wszyscy już podziękowali Sorze i zabrano Kirę do pokoju, musiało paść najważniejsze pytanie.
- No, to jak to jest być kamieniem?
Miałem wrażenie, że z tym pytaniem wszystko wróciło do normy.
Zabraliśmy Kirę na stołówkę, bo ominęła śniadanie, a potem po prostu włóczyliśmy się znudzeni po korytarzach, starannie omijając bibliotekę.

~~Celestia~~
Włóczyłam się z resztą po korytarzach bez żadnego konkretnego celu. Właściwie nie wiedziałam, dlaczego to robię.
Tak serio to się zastanawiam, dlaczego reszta nie zaczęła mnie sugestywnie odcinać od siebie, w końcu nie byłam do tej pory do nikogo zbyt przyjaźnie nastawiona. Mam jednak nadzieję, że nie uważają mnie za bezduszną osobę.
Po prostu nie lubię się dzielić uczuciami z innymi.
I w tym momencie zadzwonił mój telefon.
Podeszłam do ściany i zaczęłam walić głową w mur.
-Dlaczego, dlaczego, ja się pytam, świat mnie nienawidzi aż tak bardzo, żeby on musiał do mnie dzwonić przy każdej nadarzającej się okazji!
Z miną męczennika odebrałam.
-Czego chcesz, ty draniu? - zapytałam chłodno.
-Oj kochana, nie bądź taka zimna, okay?
-Itani? Byłam pewna, że to Shadow dzwonił, choćby z tego względu, że to jego komórka. - odpowiedziałam.
-Faktycznie, komórka jest jego, ale aktualnie siedzi związany na krześle z zakneblowanymi ustami.
-Co ci tym razem zrobił, że posunęłaś się aż do związania go? - zapytałam rozbawiona.
-No cóż, próbował ze mnie żartować w sprawie nagłego ,,obcięcia'' włosów. Do tej pory zastanawiam się, jak to się stało, że tamten gościu mi je podpalił.
-Byłaś nieostrożna. A teraz, jaką masz sprawę, że do mnie dzwonisz, bo chyba nie po to, żeby pogadać.
-Potrzebuję odreagować. Przyjdź do nas, dawno nie było całej paczki w jednym miejscu. 
-Właściwie to czemu nie? Będę za...Dwadzieścia minut.
-Spoko. I lepiej zmień co nieco wygląd, twój ojciec cię wszędzie szuka.
Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Czyżby nagle się odezwał jego ojcowski instynkt do chronienia potomka? Nie, to nie było to, nie po tym wszystkim, co mi zrobił.
Bezwiednie dotknęłam moich pleców, na których znajdowały się trzy szerokie blizny.
-Luna? - zapytała Itani.
-Nic mi nie jest. Będę miała zielone soczewki. Bez okularów. No i kilka pasemek. Potrwa to trochę dłużej, zanim do was dojdę, ale nie chcę, żeby mnie znaleźli.
-To do zobaczenia~! - Itani momentalnie odzyskała humor, śpiewnie kończąc rozmowę.
-Na razie. - odpowiedziałam i zakończyłam połączenie.
Czas się zbierać.

Czego to nie uczą w tych szkołach dla ninja!

>>*Luke*<<
- Kirciaaaa... - szedłem za dziewczyną. - Nie idziesz znowu do miasta!
- A to niby czemu? - zdziwiła się.
Przyspieszyłem i stanąłem przed nią. Szatynka wpadła na mnie. Chciała się cofnąć, ale przytrzymałem ją, zmuszając, by spojrzała mi w oczy.
- Bo ostatnio mało nie zginęłaś - powiedziałem poważnie.
Kircia już otwierała usta, żeby coś powiedzieć, gdy przerwał nam krzyk.
- O! Tu jesteście! Szukałem was!
Niechętnie odsunąłem się od dziewczyny i posłałem chłopakowi mordercze spojrzenie.
- Co tam u was? - zapytał Master.
- Wszystko w jak najlepszym porządku... Możesz już iść - mruknąłem na tyle cicho, żeby mnie nie usłyszał. Denerwowało mnie jego zachowanie w stosunku do Kiry.
- Nie mam co robić - stwierdziła za to szatynka. - Nie mam co czytać, nie mam co ze sobą zrobić.
Zachichotałem. Kira, mimo że lubiła czytać, nigdy nie przeznaczała na to całego swojego czasu.
- W takim razie musimy pójść do... - oznajmił ninja - Biblioteki!
- To my tu takie coś mamy? - zapytałem zdezorientowany.
Kircia strzeliła facepalma.
- Jasne że tak - oznajmiła. - Tylko że pilnuje jej Gorgona. raczej nie mam szans tam wejść i nie zamienić się w kamień. No, niby noszą te czapki, ale coś jej nie ufam...
- Czy ktokolwiek ufa tutaj personelowi? - zapytał Master.
- Raczej nie - odparłem szybko. - I galaretce też nie. Ona tylko wydaje się być nieszkodliwa.
- Możemy kiedyś na nią zapolować - zaproponowała z uśmiechem Kira.
- Aha... - mruknął chłopak, a ja zachichotałem. - Wiecie co jest najważniejsze w przeprowadzeniu po ninjowemu akcji takich jak włamanie do biblioteki?
- Nie wiem, ale pewnie zaraz nam wyjaśnisz - rzuciłem.
- Przebranie! - oznajmił dumnie i mógłbym przysiąc, że za tą maską pojawił się szeroki uśmiech.

$$Master$$

- Jestem pewien że masz tu coś odpowiedniego – mruknąłem, przeszukując szafę Kiry.

- Przypomnij mi jeszcze raz, kiedy się zgodziłam, żebyś mi grzebał w szafie? – zapytała, unosząc jedną brew.

Posłałem jej mój promienny uśmiech, którego nie mogła zobaczyć przez maskę, ale mogła się domyślić, po oczach.

- Kiedy zgodziłaś się na mój plan – rzuciłem. – Aha!

Rzuciłem na parę siedzącą na łóżku czarne rurki dziewczyny i koszulkę, z której zrobię jej maskę.

- Masz jakąś czarną bluzę? – zapytałem.

- Nie bardzo – odparła.

- To idź przebrać spodnie – mruknąłem.

***

Gdy Kira została zaopatrzona w bluzę z kapturem Luke’a, a chłopak miał już na sobie swój komplet ciuchów, pomogłem dziewczynie związać włosy. Na szczęście, miałem styczność z długimi włosami i potrafiłem zapleść warkocz. Czego to nie uczą w tych szkołach dla ninja! Następnie założyłem im maski.

Słuchajcie. Plan jest taki…

***

- Cześć, Celes – mruknąłem, gdy tylko dziewczyna otworzyła drzwi. Mógłbym przysiąc, że gdzieś w tle widziałem piorun. – Promiennie dziś wyglądasz.

- Czego chcesz? – zapytała podejrzliwie.

- Więc tak… - oznajmiłem, wyciągając z kieszeni listę. – 14 przenośnych kamer, 4 twoje niesamowite krótkofalówki 2.0, 1 lub 2 tablety, oczywiście z obrazem z tych kamer, jakiegoś robota, który szybko biega i jest silny i uniesie książki… Właściwie to kilka robotów i nie pogniewam się jeśli dorzucisz jeszcze jakiegoś robota na przynętę i dodatkowe kamery. A, no i ciebie – wyszczerzyłem się do niej.

W tamtej chwili mógłbym przysiąc, że zaraz zatrzaśnie mi drzwi przed nosem.

~~Celestia~~

Wiem, co myśli. Ale nie dam mu tej satysfakcji.

Zobaczyłam z tyłu Luke’a i Kirę, ubranych na czarno. Chyba wiem, w co muszę się ubrać…

Uśmiechnęłam się lekko i powiedziałam:

-Wchodzę w to. Ale masz mi nie grzebać w szafach, sama wszystko wezmę. Wejdziecie? – zapytałam, a Master wyglądał tak, jakby mu właśnie szczęka z zaskoczenia opadła. Popatrzyłam na niego rozbawiona.

Wpuściłam ich, a sama zaczęłam grzebać w szafie. Czarne spodnie, czarny podkoszulek i czarna bluza z głębokim kapturem. Master podchodził do mnie z zamiarem zrobienia maski pewnie.

-Później, teraz sprzęt. - powiedziałam i podeszłam do kolejnej szafki przeznaczoną na moje zabawki. Otworzyłam ją i powoli wyjmowałam i kładłam na łóżko wszystkie potrzebne rzeczy.

-Czy ty tu nie masz czasem kilku bomb? - zapytał Luke.

-Bomby, pistolety, paralizatory, roboty, gazy bojowe i cała reszta...Dobra, to będzie wszystko. Eve, idziesz z nami.

Robot wyszedł ze swojego stałego miejsca przy oknie.

-Ona jest wystarczająco silna, Master, uniesie wagę 200 kilo. Co do przynęty...Dajcie mi chwilę, szybko zrobię.

Podeszłam do biurka, wyjęłam kilka narzędzi i potrzebnych materiałów. Popatrzyłam na nie chwilę i uznałam, że dobre będą w miarę duży robot, najlepiej denerwujący i szybko biegający. Jeżeli się rozwalą, to trudno.

Padło na małpę.

-Hmmm...Dajcie mi 10 minut.

I wzięłam się do roboty, nie słuchając nikogo.

Eve puściła w tle muzykę, dzięki czemu umilało mi to pracę, a reszta chyba się nieco rozluźniła.

-Dobra, już. - powiedziałam. - Nawet wgrałam wkurzające, żeby nie powiedzieć wkurwiające, oprogramowanie. Napisałam je kiedyś po kolejnej akcji mojego znajomego. On we wkurzaniu innych ma profesurę napisaną. Luke, nie tykaj tego! - krzyknęłam. - Ta bomba może wysadzić kawał Akademii, jeżeli ją gwałtowniej potrząśniesz!

Chłopak spojrzał na bombę i ją odłożył na miejsce.

-To delikatny sprzęt, człowieku...-pokręciłam głową. - No to jak, idziemy?

>>*Luke*<<
Przyspieszyłem i zwinąłem Celes trzy bomby. Mogą się przydać. Poza tym i tak nikt nie widział. Celestia pewnie się zorientuje, ale co tam.
Dziewczyna szybko się przebrała. Master dał jej znak i, gdy podeszła, zrobił maskę, a następnie wytłumaczył gdzie co rozstawić, kiedy uruchomić przynętę i pozostałe szczegóły. Zaskoczyła mnie dokładność planu wymyślonego w kilka sekund. Wydawał się całkiem profesjonalny. Jednego mi tylko brakowało w jego planie. Pójścia na żywioł.

***

Szczerze mówiąc, moim marzeniem nigdy nie było czołganie się wentylacją nad bibliotekę. Kirci najwyraźniej też nie. Było tu dość ciemno, co wywoływało u niej strach, na który nie byłem w stanie nic poradzić. Pewnie w tej chwili zazdrościła Celestii, która siedziała sobie wygodnie w jej pokoju (który już chyba na zawsze zostanie naszą bazą wypadową) i nadzorowała wszystko z kamer. Specjalne krótkofalówki 2.0, które dziewczyna stworzyła, mieliśmy przymocowane do uszu. Raz na jakiś czas ktoś się odzywał.
- Master - usłyszałem w słuchawce - teraz w lewo i będziecie już prawie na miejscu. Gdzieś w połowie korytarza powinna być kratka.
Jako że ninja szedł pierwszy, to do niego kierowane były wszystkie wskazówki.
Pomoc dziewczyny okazała się niezastąpiona, Kircia widocznie odetchnęła z ulgą, widząc światło wpadające przez otwór. Master przesunął się na drugą stronę i, nie mam pojęcia jakim cudem, obrócił się o 180 stopni, leżąc (bo cały czas się czołgaliśmy) twarzą twarz z Kirą. Ja byłem kawałek z tyłu.
- Celes, jesteśmy gotowi - powiedział.
Nagle usłyszeliśmy huk. Potem jakieś dziwne dźwięki, aż w końcu krzyk Meduzy i jej głośne kroki w korytarzu.
- Czysto.
Ninja jednym szybkim ruchem wyrzucił kratkę i wyskoczył z otworu. Po drodze na ziemię oczywiście musiał zrobić salto. Po prostu musiał się popisać. Zaraz za nim skoczyła Kircia. Ona użyła swoich mocy i zgrabnie wyhamowała przed samą ziemią. Gdy przyszła kolej na mnie, po prostu Przyspieszyłem i pojawiłem się za nimi.
- Do dzieła! - zawołałem.
Gdzieś pojawił się robot Celestii, który miał nosić wszystkie tomy. Przyspieszyłem i w czasie, gdy Kircia i Master obeszli jeden regał, ja zająłem się resztą. Nie całkiem według planu, ale było skuteczne.
Tym sposobem zwinęliśmy z biblioteki około dwustu książek fantastycznych. Jedyny problem stanowiło wyjście z pomieszczenia - nie licząc wentylacji, do której nie mieliśmy szans sięgnąć, było tylko jedno. To właśnie w nim zniknęła Meduza.
- Pospieszcie się. Ona wraca - oznajmił głos w słuchawce.
- Biegiem - oznajmił Master.
Złapał Kirę za rękę i pociągnął w stronę wyjścia. Odrobinkę mnie to wkurzyło.
Przyspieszyłem. Czas jakby stanął w miejscu. Wziąłem Kirę na ręce i przebiegłem do jej pokoju. Postawiłem ją na ziemi.
Gdy czas znów płynął normalnie, szatynka z rozpędu na mnie wpadła. Potem, zaskoczona, rozejrzała się po swoim pokoju.
Nachyliłem się nad nią.
- Zaraz wracam - szepnąłem i cmoknąłem ją w policzek.
W podobny sposób pomogłem robotowi Celestii. Tak samo jak Masterowi, po prostu pozwoliłem poruszać się w czasie z moją prędkością.
W ciągu sekund byliśmy w naszej bazie wypadowej.

~~Celestia~~

Usiadłam przed laptopem w pokoju Kiry. Wszystkie kamery ustawiły Arachne, a małpa była na miejscu.

,,Połamałam” sobie palce i wzięłam się do roboty.

-Dobra, którędy macie zamiar wejść?

-Wentylacją. – odpowiedział Master.

Czego ci ninja nie wymyślą…Łatwiej już byłoby chociażby oknem, ale skoro chcą wentylacją…

-Spoko. Jest jedno wejście do niej tuż obok biblioteki, po prawej jakieś 10 metrów od drzwi.

Dostałam sygnał od Eve, że już jest na miejscu. Ona weszła oknem, które było otwarte. Najwidoczniej Meduza lubi świeże powietrze.

-Celes, jesteśmy. – przekazał Master.

-Jak już wejdziecie, to musicie skręcić dwa razy w lewo.

-Jasne.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-No more I’m taking this hatred from you. You make me feel dead when I’m talking to you… - nuciłam przy wyłączonym mikrofonie.

-Celes, jesteśmy gotowi. – powiedział Master, a ja wydałam komendę małpie.

Robot najpierw przebiegł przed Meduzą, pomachał jej i zaczął tańczyć, po czym wstał, pokazał środkowe palce i wykrzyczała głosem Shadowa:

-Nie złapiesz mnie, madafaka!

Ledwo się powstrzymałam przed śmiechem. Jednak po całej akcji będę musiała wywalić z robota to oprogramowanie, bo inaczej będzie wszystkich wkurzać.

Przez kamerę widziałam, że Meduza zaczęła wściekła gonić małpę. Włączyłam mikrofon i powiedziałam:

-Czysto.

I wszyscy po kolei wskakiwali do biblioteki.

Tak w ogóle muszę powiedzieć Luke’owi, jakie będą konsekwencje, jeżeli zdetonuje te bomby tam, gdzie nie trzeba. I nie zwieje mi nawet na drugi koniec świata, bo i tak go znajdę.

Wzięli, co trzeba i już mieli wychodzić…

-Wiejcie, ona wraca! – powiedziałam.

Luke natychmiast pojął sytuację i przeniósł Kirę do mnie, pocałował ją w policzek, zawrócił, przyprowadził robota, a na koniec Mastera.

-Dzięki za pomoc, Celes. – powiedział z wyszczerzem Master. Tak, na pewno się szczerzył, widać to było pomimo maski.

-Tak, tak, dozgonna wdzięczność i tak dalej…-powiedziałam znudzona. – Kira, jak już coś przeczytasz, to pożyczysz mi kilka? Książki fantasy rządzą. – powiedziałam i lekko się uśmiechnęłam.

-Nie, kolejna. – jęknął Luke.

-Jasne. – odpowiedziała Kira.

-Luke, możemy porozmawiać? W cztery oczy. – od razu zastrzegłam.

-Taa…-powiedział i wyszliśmy na korytarz.

-Słuchaj, możesz zatrzymać te bomby…-zaczęłam.

-Naprawdę?

-Nie przerywaj mi! Tak, naprawdę, ale jeżeli je zdetonujesz nie tam, gdzie trzeba, to cię znajdę i dogłębnie wyjaśnię, dlaczego nie powinieneś tego robić, jasne? – powiedziałam chłodno.

-Rozumiem…

-Cieszę się z tego. – powiedziałam i wróciłam do pokoju Kiry. – Zabieram laptopa i Eve i już mnie nie ma.

~*~Kira~*~
Po kilku godzinach układania książek w wieże na podłodze, a następnie budowania z nich fortu, chłopacy w końcu stwierdzili, że ich czas nadszedł i muszą iść spać. Jako że była to pierwsza w nocy, to obudzili po drodze Mistle, która nie omieszkała im wytknąć ich indolencji intelektualnej i z trzaskiem zamknąć drzwi. Jeszcze przez jakiś czas słychać było na korytarzu hałasy, ale byłam spokojna, bo stosunki chłopaków znacznie się ociepliły podczas budowy. Ja sama miałam ochotę jeszcze poczytać, ale nie miałam już siły, więc po prostu odłożyłam książki na miejsce. Przez chwilę przysłuchiwałam się hałasom, aż w końcu zdecydowałam się położyć spać. Gdy już miałam wskoczyć pod kołdrę, usłyszałam pukanie do drzwi. Zdziwiło mnie kto mógłby tu przyjść o takiej porze, ale w sumie od kiedy mój pokój stał się "bazą wypadową" takie rzeczy miały miejsce częściej. Rozmyślania przerwało mi kolejne, bardziej natarczywe pukanie. Tym razem po prostu podeszłam do drzwi i je otworzyłam.
W pierwszej chwili nie wiedziałam, co widzę. Dopiero gdy moje ciało przeszyło zimno i cała zesztywniałam, zrozumiałam. Uniosłam ręce przed twarz, próbując zasłonić widok, ale było za późno. Blask, który pojawił się przed moimi oczami był niczym innym, jak tylko...
Nie zdążyłam dokończyć myśli, zanim nie straciłam zdolności myślenia.

#KT Lustro

~~*Kira*~~
Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wzdłuż ściany biegły rzędu luster, wszystkie wyższe i szersze niż ktokolwiek z nas. Były w czarnych bogato zdobionych ramach. Jak w transie wszyscy ruszyli w ich stronę. Jedno z luster zdawało się mnie wołać, po prostu czułam, że mam do niego podejść. Tak też zrobiłam.
Gdy tylko znalazłam się naprzeciwko, moje odbicie także się pojawiło. Co w tym wszystkim najzabawniejsze, to byłam ja, ale nie ja. Bardzo konkretne określenie, ale ciężko je zastąpić czymkolwiek innym ze względu na to, jak dobrze oddaje sytuację.
Dziewczyna w lustrze miała niebieskie włosy upięte w wysoki kucyk. Jej oczy wydawały się emitować czerwone światło. Miała ostry makijaż, którego ja nigdy bym sobie nie zrobiła - po pierwsze nie nosiłam makijażu, po drugie był zbyt mocny. Oprócz tego jej skóra była dużo bledsza niż moja, co jeszcze bardziej podkreślało jak bardzo jest umalowana. Miała na sobie krótkie spodenki i koszulkę, a oprócz tego pas, do którego przypięte były krótkie miecze. Nie były one proste. Wzdłuż ostrzy i wewnątrz znajdował się skomplikowany wzór. Rękojeść była ciemnoszara, a ostrza lśniły bielą. Wszystkie ubrania dziewczyny były czarne.
Ale najbardziej przerażający był uśmiech.
Gdy tylko mnie zobaczyła, uśmiechnęła się od ucha do ucha. Dosłownie. Jeśli widzieliście kiedyś film "Alicja w Krainie Czarów" z Johnnym Deppem i pamiętacie jak wygląda kot z Cheshire to zrozumiecie co mam na myśli.
Dziewczyna stała na tle jakiegoś starego, opuszczonego biura, które wydawało mi się dziwnie znajome. Byłam pewna, że nie ma go nigdzie w Akademii...
- Cześć - powiedziała i, o ile to możliwe, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. - Tęskniłaś?
Nagle doznałam olśnienia. Dawno temu, zanim trafiłam do Akademii, wpadłam, w jak to mówią rodzice, złe towarzystwo. Oprócz tego, że nauczyłam się strzelać z łuku, broni palnej i walczyć moimi krótkimi mieczami, nie przyniosło mi to zbyt wiele dobrego. Raczej złe cechy i nawyki. Ale zanim się stamtąd zabrałam, co zajęło mi trochę, ze względu na próby unikania ciotki, która w tamtym czasie się mną opiekowała, poznałam pewną dziewczynę, która postanowiła zostać moją mentorką. Gdy patrzę na to z perspektywy czasu, widzę, że nie była ona najlepszym wzorem do naśladowania, ale wtedy wydawała mi się idealna. Miała długie włosy, zawsze pofarbowane na niebiesko i uwielbiała czarny kolor. Namówiła mnie nawet, żebym zaczęła ubierać się podobnie.
- Dawno cię nie widziałam - odparłam.
- Wiem że tęskniłaś - rzuciła tamta, przybliżając się do tafli.
- Szczerze, to miałam nadzieję, że potrwa to dłużej.
Dziewczyna nadęła policzki i odsunęła się.
- Dobra, dobra, a teraz rób miejsce! Mam zamiar tam wrócić! - zawołała. - Było mi u ciebie całkiem wygodnie...
- Wybacz, ale lubię moje ciało. Nie zamierzam się stąd ruszać - oświadczyłam, krzyżując ręce na piersi.
Dziewczyna zmrużyła oczy.
- Twoje są martwe w środku, wiesz? - zapytała. Odpowiedziałam jej zaskoczonym spojrzeniem. - Oczy. Wypaliłaś się już. Więc zrób mi miejsce, żebym mogła na nowo rozpalić w nas ogień!
Te słowa mnie zaskoczyły.
- Niestety, nie przepadam za tym samym co ty - mruknęłam.
- Oj, weź przestań! Jesteśmy takie same! Lubimy to samo! Tylko ja jestem ta odważniejsza - przyjrzała mi się krytycznym okiem. - I ładniejsza.
- Nie masz prawa mówić, że jesteśmy takie same. Nie masz w sobie nic z człowieka!
- Robiłaś co mogłaś, żeby się przede mną ukryć, ale teraz widzisz nas w całej okazałości! - zawołała tamta.
- Możesz robić co chcesz, ale nigdy nie będę taka jak ty!
- Nie musisz - rzuciło moje odbicie. - Zawsze byłaś.
***
- Nie możesz opierać mi się całą wieczność!
- Nie będę marionetką w twojej grze! Jesteś przeszłością! Nie ma dla ciebie miejsca w przyszłości!
- Wyjdę tam, choćbym miała cię związać! Będziesz gdzieś tam, głęboko, w kostiumie ze swojego ciała, który ja założę!
- Mów co chcesz, ale dzisiaj to ja stąd wyjdę!
***
Zbliżyłam się o krok do lustra.
- Nie zrobisz mi tego! Nie odważysz się! - krzyknęła tamta.
Postąpiłam o krok do przodu.
- Założysz się?
Dziewczyna sięgnęła do paska i wyciągnęła stamtąd pistolet.
- Jeszcze krok... - zagroziła, mierząc we mnie.
"Ale co może mi zrobić odbicie w lustrze?" pomyślałam.
Nie spodziewałam się, że cokolwiek dopóki w moich uszach nie odbił się huk wystrzału, a mojego brzucha nie przeszyła fala bólu.
- Och...
Jęknęłam i złapałam się za ranę. Widziałam sączącą się z niej krew. Poczułam jak nogi się pode mną uginają i zaczęłam upadać...
- Kira!
Nagle gdzieś obok mnie znalazła się Mistle. Uklękła obok mnie.
- Co się stało? - zapytała.
Spojrzałam na mój brzuch i nagle poczułam się zupełnie inaczej. Cały ból zniknął. Nie było też ani krwi, ani rany.
- Wiem co tu się stało - powiedziała śpiewnie dziewczyna z lustra.
Przymknęłam oczy. Dlaczego tak się dzieje?
- To sprawia, że wariujesz - usłyszałam z lustra.
Dziewczyna siedziała po turecku naprzeciwko mnie i uśmiechała się.
- Nie możesz wymazać swojej przeszłości.
Stałam w naszej starej kryjówce, opuszczonym biurze. Obok mnie stała moja mentorka. Obie miałyśmy w dłoniach pistolety i ukrywałyśmy się za ścianą.
- Gotowa na dobrą zabawę? - zapytała z uśmiechem.
Skinęłam głową i odpowiedziałam jej tym samym. Uśmiech znaczył w naszym języku bardzo dużo. Zbyt dużo, żeby dało się to jakkolwiek wytłumaczyć.
Wychyliłyśmy się zza ściany. Stało tam dwóch chłopaków, którzy mierzyli też w nas. Położyłam palec na spust, gotowa pociągnąć, gdy nagle naszła mnie pewna myśl.
Jeśli to zrobię nie będzie już odwrotu.
Czy ja naprawdę chcę ich zabić?
Nie byłam w stanie strzelić. Usłyszałam kule gdzieś obok mnie, ale czas jakby zwolnił. Patrzyłam na chłopaka, a on na mnie i oboje nagle zrozumieliśmy - nie byliśmy w stanie kogokolwiek zabić. Nie pasowaliśmy tu.
Nagle rozległ się huk i chłopak padł na ziemię. Na ściany prysnęła jego krew. Zaskoczona, upuściłam pistolet.
- Kurde, Kira, coś ty sobie myślała?! - krzyknęła dziewczyna. - Chciałaś żebyśmy zginęły?!
Ale nie byłam w stanie skupić się na tym, co ona mówi. Widziałam tylko krew chłopka, spływającą powoli wzdłuż jednego z plakatów.
"Ta krew... To nie ja... Prawda? To nie ja go zabiłam..."

~*~Mistle~*~
Postać w lustrze wyglądała jakby była na haju.

Czerwone pasemka, wyglądające jakby namalowano je sprayem odcinały się na tle czarnych włosów. Na głowie miała fioletowego fullcapa. W uszach miała kolczyki w kształcie okręgów o średnicy około pięciu centymetrów, do których przyczepiła różnokolorowe pióra. O jej makijażu i reszcie ubrań już nie wspomnę. 

- Cześć Mistle! Chcesz się zabawić? - zapytała z szerokim uśmiechem. Dopiero teraz zauważyłam że na plecach ma zawieszony jakiś dziwny przedmiot. Ale cóż, różnie to bywa z takimi krzywymi lustrami.

- Nie, dzięki.

- Oj, no weź! Nie bądź taka sztywna! Chociaż raz się trochę rozerwij!

Usłyszałam jakiś jęk. Odwróciłam się i zobaczyłam jak szatynka upada na ziemię.

- Kira!

Podbiegłam do niej kompletnie zapominając o lustrze. Uklękłam obok.

- Co się stało? - zapytałam, przyglądając się dziewczynie.

Trochę zdezorientowana rozejrzała się wokół i w końcu znów spojrzała na mnie.

- Nic takiego - mruknęła.

Pomogłam jej wstać i razem odeszłyśmy od luster. 

>>*Luke*<<
W lustrze zobaczyłem... innego siebie. Miałem na sobie kolorowe ubrania, żółtą podkoszulkę i czerwono-pomarańczowe szorty. Na plecach przyczepioną miałem wyrzutnię rakiet. Chłopak za to celował właśnie z AWP do jakichś ludzi w oddali. Cały świat za nim miał dziwne kolory - zielone niebo, różowe drzewa, czerwona trawa, itd.
- Haha! Cześć, mały! Miło cię widzieć! Wręcz wystrzałowo! - postać w lustrze zaśmiała się z własnego żartu. - Kapujesz? - wskazał na snajperkę.
- Niestety -  mruknąłem.
- Hah! - zawołał. - Wiedziałem że się dogadamy! W końcu jesteśmy tacy sami! To to ja a ja to ty!
- Czyli ja to ja? - zapytałem.
- Nie - odparł. - Ja to ja.
- A ty to ty.
- Ja to ja.
- Rozumiem - odparłem. Doskonale wiedziałem, co miał na myśli. - Chociaż nie powiedziałbym, że jesteśmy tacy sami.
Chłopak. Spojrzał na mnie, jakby chciał mnie zabić. Po chwili jednak rozchmurzył się i sięgnął po wyrzutnię rakiet.
- Sprawdźmy - powiedział.
Machnął ręką i obraz zamigotał. Po kilku sekundach, lustro było jakby prawdziwe. Widziałem siebie, widziałem innych, stojących plecami do mnie, zapatrzonych w swoje odbicia. Jednakże, coś było nie tak. W moich dłoniach pojawiła się wyrzutnia rakiet, którą przed chwilą trzymał chłopak. Gdy spojrzałem w dół, okazało się, że ja także ją mam. Luke z lustra uśmiechnął się do mnie, po czym odwrócił się i zaczął mierzyć wyrzutnią w... Kirę.
Po chwili, kompletnie nie kontrolując co robię, powtórzyłem gest chłopaka. Z lustra dobiegł mnie huk. Chciałem krzyczeć i ostrzec szatynkę, ale z mojego gardła nie wydobył się żaden dźwięk, a nie byłem w stanie się poruszyć. Sam nie wiem kiedy, nacisnąłem spust. Zamknąłem oczy. Po chwili dobiegł mnie głośny dźwięk i krzyk Kiry. Otworzyłem oczy i zobaczyłem ją leżącą na ziemi.
- Widzisz? Jesteśmy tacy sami - postać w lustrze znów się uśmiechnęła, po czym zamigotała i zniknęła. Rama została pusta, a ja poczułem, że znów mogę się ruszać.
- Kira! - zawołałem i pobiegłem w jej stronę.

<<Matt>>
- Siemka! - zawołał chłopak z lustra.
Może i był do mnie podobny, ale... Prawie w ogóle. Miał czerwone włosy, a także soczewki, sprawiające, że posiadał złote tęczówki, a zamiast źrenic cienki pasek. Upodabniało to jego oczy do kocich. Miał na sobie żółtą, fluorescencyjną koszulkę i jasne jeansy z czerwonym paskiem. Za nim zatknięta była jakaś broń.
- Ale z ciebie sztywniak, Mattie! - dorzucił. - W ogóle nie wykorzystujesz swojego potencjału! Masz w sobie mnie, a ty tak po prostu mnie ignorujesz! Jak możesz być taki nijaki?
- Szczerze mówiąc, nie przeszkadza mi to w najmniejszym stopniu - rzuciłem.
- Popatrz na siebie! Co ty robisz ze swoim życiem? Nie możesz wiecznie kryć się w cieniu swojego brata! Jego też kiedyś zabraknie! Gdyby zależało to ode mnie, to stałoby się to nawet szybciej niż później...
Posłałem mu mordercze spojrzenie. Mimo że Luke nie był wzorowym bratem, to nie pozwoliłbym go zabić.
- No już, nie udawaj takiego świętego! Dobrze wiesz, że on potrafi być utrapieniem!
- Nie przeczę - odparłem. - Nie zmienia to faktu, że jest moim młodszym bratem i nie ważne co zrobi, zawsze nim będzie i zawszę będę go chronił.
- Durna odpowiedzialność starszego - mruknął chłopak. - Tylko tego nauczyli cię rodzice! Nie masz może ochoty wreszcie się od tego uwolnić? Od wiecznego poczucia obowiązku?
- Nie - stwierdziłem. - Jego ktoś musi pilnować. Równie dobrze to mogę być ja.
Odwróciłem się i zacząłem odchodzić.
- Czekaj! Gdzie idziesz? Znowu kryć się w cieniu braciszka? - zawołał. - Wracaj tu! To nie koniec!
Włożyłem ręce w kieszenie i więcej już go nie słuchałem.

~~Celestia~~

W lustrze zobaczyłam…Siebie. Ale jednocześnie to nie byłam ja. W odbiciu nie miałam grzywki, cera była bardzo blada, oczy były czerwone i dziwnie wesołe, a uśmiech szeroki i psychiczny. Wzdrygnęłam się.

No niby to ja, a jednak nie!

-Co jest, Yumi? - odezwało (?) się odbicie. - Chyba się mnie nie boisz, co~? - uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

-Po prostu uśmiechasz się w taki sposób, że aż można uznać, że jesteś szalona i powinni cię w psychiatryku zamknąć. - powiedziałam, poprawiając okulary.

-No weź~! W końcu jestem częścią twojej duszy! Ranisz mnie.

-Nie kłam.

-Też racja ^^. A teraz powiedz mi: czemu trzymasz z tymi ludźmi. - ostatnie słowo wypowiedziała z obrzydzeniem.

-Daj spokój, to tylko tak na chwilę...

-Ale ty już się do nich w miarę przyzwyczaiłaś! Pewnie udają jak reszta. Pamiętasz? Chociażby ten psycholog. Niby chciał pomóc, a tylko pogorszył sytuację. Prawie do psychiatryka nas wysłał! Zapomniałaś o naszej nienawiści do ludzi? Za to, że nie obchodzi ich nic prócz własnej wygody i nic innego ich nie obchodzi? - Uff, wreszcie zakończyła swoją tyradę, po czym skądś wytrzasnęła kosę i zaczęła nią ciąć niewidzialne osoby. Przyglądałam się temu z politowaniem.

Rozejrzałam się dookoła. Każdy był zajęty swoimi odbiciami, pewnie oni również widzą swoje inne ,,opcje". Fajnie, przynajmniej mnie nie usłyszą.

-Wiesz co? Jednak mam z ludźmi coś wspólnego. Dbam wyłącznie o siebie!

Odwróciłam się od lustra, a po chwili część moich robotów wyszła z kieszeni i zakryły lustro, w pewnym sensie zamykając ,,drugą'' Yumi.

Poczułam dotknięcie na ramieniu. Zrzuciłam brutalnie rękę osobnika, który postanowił mi ją położyć i odwróciłam się. To był Luke.

-Nie dotykaj mnie. - wysyczałam.

Z mojej kieszeni nagle zaczęła lecieć muzyka. Włożyłam rękę i wyjęłam małego ptaka, który poderwał się z mojej dłoni i zaczął krążyć pod sufitem wokół pokoju.

-And I've lost, who I am. And I can't understand, why my heart is so broken...

Wszyscy wlepili spojrzenia w robota. Był moim pierwszym, jaki zbudowałam. Prędzej go zniszczę, niż komuś oddam.

-Who I am...From the start...Take me home, to my heart.

Zaśpiewał, krążąc nad moją głową.

-There's the light, there's the sun...

Robot usiadł na mojej dłoni i przestał ,,śpiewać''.

Schowałam go do kieszeni.

Chciałam już po prostu wrócić do pokoju i zamknąć się tam na cztery spusty, żeby wszyscy dali mi święty spokój.

~<<YoYo>>~
Spojrzałam w lustro, nie zobaczyłam nic niezwykłego, po prostu...ja.
Nie rozumiem...czemu tu stoi zwykłe lustro, podeszłam i oparłam dłonie o jego taflę. Nagle usłyszałam trzask, odgłos tuczonego szkła, a przede mną pojawiła się dziewczyna bardzo podobna do mnie, tyle, że o zielonych oczach i czerwonych włosach, w dłoniach trzymała sztylety.
-BU!- Usłyszałam.
-Co ty tu robisz, przecież nie jesteś mną, więc co robisz w lustrze?
-Hahahaha, ty naprawdę nie jarzysz co?- Powiedziała dziewczyna wyraźnie rozbawiona.- Ty mnie nie znasz, lecz ja znam ciebie, jestem tam, w tobie.- wskazała bronią w moim kierunku.- zazwyczaj siedzą tam próbujesz mnie zwalczać, ale wreszcie jestem wolna.
-Czy to znaczy, że jak teraz odejdę to Ty także znikniesz?
- O nie, nie, nie, nie.- Dziewczyna spoważniałą.- Tak łatwo to nie ma. Ja nigdy nie zniknę, zaakceptuj to.
-Ok, miło było, ale na jakoś tak odechciało mi się na ciebie patrzeć, uściskałabym cię na pożegnanie, ale cóż jesteś w lustrze- Uśmiechnęłam się i obróciłam na pięcie.- Papa!
-To się jeszcze okażę.
Wreszcie poczułam co znaczy "wbić komuś nóż w plecy", a właściwie to sztylet, nie miłe uczucie, a właściwie to straszny ból. Upadłam.
-HAHAHHAHAHAHA!.-Usłyszałam śmiech rodem zakładu zamkniętego.

~~*Kira*~~
Otworzyłam oczy i usiadłam na łóżku. Rozejrzałam się. Znów byłam w moim pokoju. Czy to możliwe że to był tylko sen?
Szybko się przebrałam i wyszłam z pokoju. Kierowałam się w stronę stołówki. Gdy tylko tam trafiłam, zorientowałam się, że pozostali już tam są. Dosiadłam się. Przy stole panowała iście grobowa atmosfera. Nikt się nie odzywał ani nic nie jadł.
- Hej - mruknęłam. - Też śniła wam się...
- Komnata? - dokończył Luke. - Tak.
Westchnęłam. 

#KT Ene due rike fake?

~~Celestia~~
Drzwi jednak nie były zamknięte, ale trochę ciężko się je otwierało. W komnacie było ciemno, więc wyjęłam z kieszeni komórkę i oświetliłam najbliższą ścianę. Ku mojemu zdziwieniu znalazłam...Kontakt! Żarówki w takim miejscu to chyba niecodzienność, chociażby ze względu na to, co było na samym początku, w pierwszej komnacie...Ale co ja będę marudzić, nie ma co wybrzydzać. Nawet to lepiej, dzięki temu nie musimy używać komórek do oświetlania. Włączyłam światło i...
-Ale jaja. - powiedziałam rozbawiona.
Znaleźliśmy się w pokoju, który przypomina trochę ten gabinet ochrony z monitorami i tak dalej. Podeszłam bliżej i włączyłam monitory. Działa!
-Mamy podgląd na całe, że tak to ujmę, podziemia Akademii. - powiedziałam i jestem pewna, że w tym momencie zaświeciły mi się oczy z zafascynowania.
-A tak by the way...Gdzie jest Ilied? - zapytała Kira.
Rozejrzałam się dookoła. Faktycznie, smoczycy nigdzie nie było. Wzruszyłam ramionami.
-Mało osób potrafi wytrzymać moje towarzystwo. - powiedziałam. - Ale nie sądzę, żeby to było powodem braku Ilied.

>>*Luke*<<
- Wooow - mruknąłem, rozglądając się. - Nieźle.
Pełno monitorów, pełna profeska. Podszedłem do jednego ze stołów i zacząłem obserwować podziemia.
Gdy inni zajęli się zastanawianiem, gdzie może być Ilied, ja sprawdzałem po kolei stanowiska.
- Tu są! - krzyknąłem.
Wszyscy jak jeden mąż spojrzeli na mnie zaskoczeni.
- Kto? - zapytała Kira.
- No, pozostali - odparłem. - Z wyjątkiem Fiera.
Tym sposobem wszyscy zaczęli przyglądać się obrazowi. Temat Fiera i Ilied odszedł na dalszy plan, zastąpiony przez ważniejszy - gdzie teraz mamy iść?

~~*Kira*~~
- Powinniśmy jakoś postarać się z nimi spotkać - stwierdziłam. - Może oni wiedzą, co się stało z Fierem i Ilied.
- Tylko którędy mamy iść?
Faktycznie, do tego pokoju prowadziło wiele korytarzy. Nie było gwarancji, że wybierzemy ten właściwy.
- Ymm... Ene due rike fake? - zapytał z uśmiechem Luke.
- Postaram się to jakoś rozszyfrować - oznajmiła Celestia. - Dajcie mi chwilę.
Mito w tym czasie stał gdzieś w tle, najwyraźniej znudzony. Luke tymczasem wyglądał jakby wpadł na jakiś głupi pomysł i zastanawiał się czy dobrym pomysłem jej wprowadzenie go w życie.
- Nawet nic nie próbuj - zgasiłam jego zapał. - Nie mamy czasu na wkurzanie siebie nawzajem.
Blondyn już chciał coś powiedzieć, gdy przerwał mu okrzyk Celestii:
- Mam!
Wskazała palcem jedno z wyjść.
- To tam!
Wszyscy ruszyliśmy w tamtą stronę.

~~Celestia~~
Wyszliśmy drzwiami wskazanymi przeze mnie, za którymi znajdował się zwyczajny korytarz, taki jak w AN Głównym (brzmi to jak nazwa dworca w Toruniu XD), co mnie lekko zdziwiło po tym wszystkim, co się tu działo, ale nie dałam tego po sobie poznać. Postanowiłam po drodze przejrzeć broń, która tak nagle pojawiła się w moich dłoniach stosunkowo niedawno. Były to sztylety, dokładniej sztuk sześć. Każdy z nich miał inaczej przyozdobioną rękojeść - pierwszy miał ,,owinięty'' wokół siebie wąż z czerwonym oczkiem, rękojeść była srebrna, tak samo jak wąż. Drugi z kolei miał kruka z czarnym oczkiem. Rękojeść i zwierzę były białe. Trzeci miał orła z żółtym oczkiem. Całość była czarna. Kolejny sztylet miał z kolei sowę z białym oczkiem, rękojeść i ptak były złote. Następny sztylet posiadał lisa z zielonym oczkiem, czerwień była kolorem tego ostrza. Ostatni ze sztyletów miał na sobie, o dziwo, królika. Żadne z poprzednich zwierząt nie było w końcu roślinożerne, większość była drapieżnikami. Tak czy inaczej, to zwierzę miało granatowe oczko, a reszta była pomarańczowa.
-Co jest, do cholery...-szepnęłam, marszcząc brwi.
Nagle sztylety w mojej dłoni zamieniły się w kolczyki, dokładniej we wkręty. Każdy miał inny kolor i inne oczko.
-Co jest? - zapytał Mito.
-Nic takiego, ale moje sztylety zmieniły się w kolczyki. - odpowiedziałam.
Wszyscy podeszli do mnie i spojrzeli ponad ramieniem.

~~*Kira*~~
Gdy wszyscy skończyli podziwiać kolczyki Celestii, zajęli się własnymi "prezentami".Ja dostałam łuk i kołczan pełen strzał, co całkiem mnie ustawiało, bo potrafiłam się nim posługiwać. Nie widziałam szczególnego pożytku w oglądaniu go dziesięć minut, więc po prostu zmobilizowałam resztę i zmusiłam do dalszej drogi.
W trakcie rozmawialiśmy i porównywaliśmy "prezenty".  Mniej więcej po jakiejś godzinie, chociaż ciężko powiedzieć czy byłam nawet blisko, usłyszeliśmy krzyk:
-Kira!
I tak oto spotkaliśmy pozostałych.
Po jakimś czasie, gdy wszystko zostało już opowiedziane, ruszyliśmy dalej. Dość szybko natrafiliśmy na ogromne drzwi.Wyglądały na ciężkie, ale gdy tylko do nich podeszliśmy, same się otworzyły. Spojrzeliśmy po sobie. Mistle jako pierwsza weszła do środka, ja zaraz za nią.

#KT Nowa-stara broń

>>*Luke*<<
- Nie ma na co czekać! - zawołałem z szerokim uśmiechem. - Czas ucieka, wieczność czeka!
Mito skwitował moją wypowiedź milczeniem. Westchnąłem. Zacząłem iść przed siebie, nie widząc za bardzo innego wyjścia. Mito szedł za mną i wyglądał, jakby wciąż się fochał, że nie jest w parze z Mistle.
- Nudny jesteś - stwierdziłem.
Tym razem posłał mi mordercze spojrzenie! To znaczy, że on jednak nie ogłuchł! Jestem pełen podziwu.
Szczerze mówiąc, to w tej chwili żałowałem, że trafiłem akurat na takiego nudziarza.

***

- Prawo czy lewo... - mruknąłem.
Przed nami korytarz rozchodził się na dwie części. Obie prowadziły do innych drzwi.
- Mito, jesteś za Korwinem czy za Kaczyńskim? - zapytałem z uśmiechem.
Chłopak popatrzył na mnie jak na totalnego debila.
- Dobra, dobra! Idziemy w prawo. Nie zadzierajmy z prawem - zacząłem. Miałem w głowie jeszcze kilka pomysłów na podobne teksty, ale stwierdziłem, że Mito chyba już dość na dzisiaj wycierpiał.
Podszedłem do drzwi i otworzyłem je na całą szerokość. Spojrzałem na Mita i wyszczerzyłem się.
- Kto pierwszy ten zgarnia więcej skarbów!
I Przyspieszyłem, żeby zgarnąć przed nim chociaż połowę skrzyń z komnaty.

~*~*~*~ Mito ~*~*~*~
Luke, jak to Luke, pobiegł w sam środek tej przeklętej komnaty, którą przed chwilą otworzył. Złoto klejnoty itp. upycha gdzie popadnie. Tak jak np. do skarpet, ale co mu się dziwić? Tu było wiele doskonałych rzeczy. W szczególności taki złoty łańcuszek z klejnotem w kształcie serca. Od razu się po niego schyliłem. Co najlepsze, miał wyryte na klejnocie "Mistle". Ja to mam szczęście, co nie?
- Co tak trzymasz, sztywniaku?- zapytał Luke, poruszając dziwnie brwiami.
- Nie nazywaj mnie tak.- Pomachałem naszyjnikiem przed jego twarzą.- Myślisz, że spodoba się Mistle?
- No, nie wiem? Lepiej będzie jak mi go dasz, a na pewno się nie zmarnuje.- Uśmiechnął się do mnie szyderczo.
- Na pewno by się nie zmarnował, ale wątpię, aby Kirze spodobał się naszyjnik z wyrytym imieniem mojej dziewczyny.- oznajmiłem mu.
- Jak to? Tak tam tak pisze?
- No, sam się zdziwiłem. Tu trzeba mieć szczęście, takie jakie ja mam.- zacząłem się śmiać.
- Nie skomentuję tego. A tak poza tym, może byś mi pomógł z tym?- Tym razem Luke pokazał mi ręką  po całym dobytku, który nie mam pojęcia do kogo należał, ale muszę przyznać. Gościu miał doskonały gust. Ciekawe ile żył aby uzbierać taki majątek? No chyba, że okradł największe kasyno w Las Vedas plus największy bank świata, ale to by było niemożliwe.
- Już myślałem, że mnie nie zapytasz.
- Jakże bym mógł.- powiedział ironicznie.
- Dzięki, bracie. Podaj mi plecak.- Tak, jak powiedziałem, tak też Luke uczynił.
- Co tam szukasz?- zapytał.
- Poczekasz, a zobaczysz.- Pokazałem mu język.- Mam!
- Co masz?  W tą małą torbę dla lalek barbie chcesz to wszystko pomieścić?
- No, wszystko się nie zmieści, ale dwie/czwarte powinno wejść.- oznajmiłem, za co zostałem wyśmiany.- Ech... lepiej ucz się od mistrza. Odsuń się.
Po położeniu plecaka, wypowiedziałem następujące zdanie (I to jakże bardzo mądre xD):- Torbo, otwórz się, powiększ się!- Torba powiększyła się i była wyższa ode mnie, a przecież nie jestem tak bardzo niski. Tak dla niewiedzących, mam 179 cm.
- I to rozumiem. Bierzmy się za pakowanie.- oznajmił.

~*~*~*~*~*~*~*~

- Więcej nie dam rady unieść.- powiedziałem Lukowi.
- Ja też.- odpowiedział.
- Torbo, zmniejsz się i zamknij.- I tak też torba zrobiła.- Co chcesz na obiad, Luke?

>>*Luke*<<
- Hmm... Pizza brzmi nieźle - wyszczerzyłem się.
Rzuciłem jeszcze jedno spojrzenie na pokój, gdy nagle zdawało mi się, że widzę jakiś błysk. Utkwiłem w nim wzrok i upewniłem się - tam coś się świeciło!
- Czekaj - rzuciłem i upuściłem wszystko co niosłem.
- A ty co znowu? - zapytał zirytowany Mito.
Podszedłem do przedmiotu, który okazał się tak naprawdę być dźwignią, całą pokrytą dziwnymi znakami i różnymi kamieniami.
Spojrzałem na nią. Pociągnąć, czy lepiej nie?
Pociągnąć.
Tak też uczyniłem.
Gdy tylko to zrobiłem, pojawiła się oślepiająca jasność. Zasłoniłem oczy. Poczułem coś ciężkiego, co pojawiło się przy moim pasku. Kiedy tylko znów mogłem widzieć, spojrzałem co to.
- Co? - usłyszałem zdumiony głos Mita.
Sam także nie posiadałem się ze zdumienia. Przy moim pasku wisiał, w oryginalnej obudowie, mój prezent na dziesiąte urodziny - szkarłatny karambit.
Domyśliłem się, że nie tylko ja, ale także brunet za mną dostał jakiś prezent. Sięgnąłem więc po krótkofalówkę.
- Hej, wy też macie nową-starą broń? - zapytałem.
Przez chwilę panowała cisza, aż w końcu odezwała się Kircia.
- To by tłumaczyło dlaczego mam na plecach kołczan, a obok pojawił się łuk...
Poczułem jakieś szarpnięcie i nagle pojawiłem się w jakimś ciemnym korytarzu. Za mną stał Mito.
- Aha... - mruknąłem. - Ja prowadzę! - zawołałem z wyszczerzem i ruszyłem przed siebie, nie zwracając uwagi na westchnienia bruneta.

#KT To takie coś tu działa?

~<<YoYo>>~
Wszyscy zajęli się oglądaniem obrazów i szukaniu podobieństw między krewnymi z obrazów, a obecnymi tu uczniami akademii. Ten cały harmider zaczął mnie już lekko doprowadzać do szału, bo ile można gadać o tym samym kolorze włosów. Odłączyłam się od gromadki i przechadzałam się po pokoju. Względnie był to idealny kwadrat, panowała tu symetria, jednak jedna rzecz się nie zgadzała.
Największy obraz na przeciwko drzwi, 2 obrazy na tej samej ścianie, po dwóch stronach portretu ojca Fira, Kolejne dwa obrazy na ścianie po lewej, a na ścianie z prawej pustka, tak samo jak po dwóch stronach drzwi. W sumie  portretów. W dodatku na środku pokoju stała sporej wielkości rzeźba, od której odchodziły 4 stoły formując "+" . Z moich kalkulacji wynika, że brakuje 6 obrazów, lub czegoś o tej samej szerokości (3 po prawej, 1 po lewej i 2 na ścianie, w której znajdują się drzwi). 

*Miaaaaaaał*-Usłyszeli wszyscy.
Spojrzałam w stronę głosu, na środku pokoju znajdowała się nie kto inny, a James. Wypełniło mnie szczęście, wrócił, przeżył. Co prawda całe jego futro było ubrudzone to w ziemi, to w zakrzepniętej krwi, ale był tu, Patrzył na mnie ze spokojem, ze szczytu rzeźby na środku pokoju. Nikt oprócz mnie nie mógł zrozumieć o co mu chodzi, lecz ja wiedziałam. Ten kot wydedukował to samo co ja, ale był ode mnie szybszy, bo wiedział już jak wykorzystać tą informację. Powiedział *Brawo Sherlocku*. Podeszłam do niego i przyjrzałam się rzeźbie, był to idealny sześcian. James już chciał mi dać podpowiedź.
-Cicho, ja nie potrzebuje pomocy.-Rzuciłam w stronę kota, który niewinnie spojrzał na wiszący nad jego głową kryształowy żyrandol.

Oparłam się ręką o bok rzeźby i zapadła się.

To jakiś mechanizm. Już wiem, to kod. *1 kliknięcie po lewej, 2 kliknięcia od strony drzwi i 3 kliknięcia po prawej"

*huk*
Centralna część prawej ściany "obróciła się" (jak tajemne przejścia w filmach), a oczom wszystkich, ukazał się strasznie brudny obraz, wielkości tej samej co portret ojca Fiera. Przez kurz płótno było praktycznie całkowicie szare. Podeszłam, żeby przeczytać imię i nazwisko na tabliczce obok obrazu, lecz ta okazała się całkowicie podrapana, nie dało się przeczytać nic. Następnie stanęłam idealnie na wprost obrazu, dmuchnęłam w prawy dolny róg i ujrzałam zarys dłoni, przetarłam miejsce kawałkiem bluzki.
Nie spodziewam się ujrzeć akurat tego, błagam nie, to nie może być prawda.
Wyczyściłam jak najprędzej drugi dolny róg obrazu.
a jednak
-Czemu to musi być akurat to, czemu to musi się zawsze mi zdarzać?- Krzyknęłam.
Wszyscy spojrzeli na moje odkrycie, chyba do końca nie wiedzieli co się przed chwilą stało. Na obrazie można było zobaczyć już w pełni 2 dłonie, po których wewnętrznej stronie znajdowały się oczy, oczywiście wytatuowane.
*Miał, miał, miaaaaaał*(Chyba wiesz co to znaczy.....przykro mi, ale jesteś tu kluczem)
-Boję się.- Wyznałam.
*Miiiał*(Zrób to)
-Odsuńcie się wszyscy, nie chcę was skrzywdzić.
Spojrzałam jeszcze raz na swoje dłonie, te same tatuaże. Prysnęłam je do obrazu niczym do lustra . Nagłe jasne światło było tak intensywne, że prawie mnie oślepiło.

-Moje oczy widzą twą duszę.- Zaczęłam recytować formułkę, przełknęłam ślinę.-Widzę cię! Ku zdziwieniu wszystkich....obraz odpowiedział, głosem niczym zza grobu.
-Moje oczy widzą twą duszę, WIDZĘ CIĘ!

Wszyscy byli przerażeni, lecz ja musiałam kontynuować. Choć wiedziałam jak wyglądam i że część przerażenia wynika pewnie z tego faktu. Moje włosy były w połowie czerwone i sterczały na wszystkie strony, wszystkie tatuaże  były widoczne i wyglądały jakby...ożyły, wydobywało się z nich czerwone światło. Na głowie można było zauważyć również rogi.

-Jako czystej krwi członkini rodu, żądam ukaż wszystkiego, co ukryte.
-Jako czystej krwi członkini rodu, żądasz ukazania wszystkiego, co ukryte.- Głos ucichł na chwilę.- Krew to świętość, pakt to świętość, moja droga, będzie ci ukazane wszystko co ukryte, jednak musisz uważać, bo łatwo przez to stracić życie.-Znów przerwa.-Jak powiedziane tak niech się stanie, będę czekać na twoje wezwanie.
-Jak powiedziane tak niech się stanie, będę czekać na twoje wezwanie.

Światło zniknęło, a ja wyczerpana, znów zemdlałam.
Budząc się ujrzałam 5 nowych drzwi, jedne na ścianie po lewej stronie, dwoje drzwi po prawej, na około obrazu oraz dwoje drzwi po dwóch stronach wejścia.

~~Celestia~~

A więc pięć drzwi, co? Jestem ciekawa, co się za nimi znajduje…Ale nie dowiem się tego, dopóki się nie podzielimy na grupy.

Wyjęłam tablet, powpisywałam nazwiska wszystkich i zaczęło się główkowanie.

Luke nie może być z Mattem, ani z Kirą.

Mito z kolei nie powinien być z Mistle.

Ani Ilied nie mogła być z Fierem.

Fier nie mógł być również z Lukiem, bo by się pozabijali.

A więc…

-Dobra, Luke, ty idziesz z Mito, Mistle z Fierem, Matt, będziesz w parze z Tatsu, a Will z YoYo. Ja idę z Ilied i Kirą. Czy wszystko jest jasne? – zapytałam.

-Czemu nie mogę iść z Kirą?! – oburzył się Luke.

-A ja z Mistle?!

-Już tłumaczę. Gdyby Luke poszedł z Kirą, to by niepotrzebnie siał wokół brawurę, Mito tak samo, ponadto by irytował trochę Mistle, czego dowód niedawno widzieliśmy. Luke nie może również iść z Mattem, bo byłby zbyt rozluźniony w myśl zasadzie: ,,brat mnie obroni” i inne takie. Z Ilied to samo i z tego względu nie może iść z Fierem. Will nie pójdzie z kolei z Tatsu, bo prędzej ona by go zastraszyła i doprowadziła do zawału, zanim pojawią się jakieś dziwne rzeczy. Sorka Will…

-Spoko ^^.

Może innym zdaje się myśleć, że się rządzę, ale…Po prostu jak będą takie grupy a nie inne, to są większe szanse…Jakiekolwiek. Na cokolwiek. Wiem, co mówię. Znam się trochę na tym, gdyż sama takie coś przeżywałam.

No, a poza tym, jak będą się do mnie zrażać, to będę miała święty spokój przez dłuuugi czas.

CO mnie, mimo wszystko, niezmiernie cieszy.

I znowu pobawisz się psychiką innych…

Zmarszczyłam brwi. Rozejrzałam się dookoła, lecz nikt tego nie powiedział. Najwidoczniej tylko sobie to wyobraziłam.

>>*Luke*<<
Westchnąłem. Celestia coraz bardziej wkurzała mnie swoim rządzeniem się. Mogłaby razy, dla odmiany, pobyć tak trochę... Miła? A może to dla niej za dużo? Kurde, każdy ma problemy, ale bycie silnym to nie obarczanie nimi innych i nie wyładowywanie na nich emocji.
Dobra, niech jej będzie. Ale jeśli myśli, że z Mitem się dogadam... Ha. Będzie zabawnie.
- Jak tam, Mito? - zapytałem, uwieszając się na nim. - Gotowy na przygodę? - wyszczerzyłem się.
Chłopak tylko posłał mi mordercze spojrzenie i chciał mnie zrzucić, ale Przyspieszyłem i uprzedziłem go.
- Już nie mogę się doczekać! - Przyspieszyłem i znalazłem się przed pierwszymi drzwiami. - Energia aż mnie rozpiera! Idziesz, przyjacielu?
Nie czekając na pozwolenie, otworzyłem drzwi i przekroczyłem próg.
Moim oczom ukazał się długi korytarz, z którego odchodziła całkiem spora liczba odnóg.
Odwróciłem się i, tak jak się spodziewałem, drzwi nie było.
Westchnąłem. Zacząłem gwizdać melodyjkę, czekając. Mito, co ty tam jeszcze robisz? Ile można?
Nagle w miejscu drzwi pojawiło się światło i wyszedł z niego wyżej wymieniony.
- Łap.
Rzucił mi krótkofalówkę.
- To takie coś tu działa? - zapytałem.
- Sprawdź.

~~*Kira*~~
Złapałam krótkofalówkę, którą rzucił mi Matt. Spojrzałam na niego zaskoczona.
- Po jednej na parę. Wy jesteście w trójkę, więc macie dwie - oznajmił.
Zaskoczyło mnie to, ale nie protestowałam.
Gdy Celestia i Matt skończyli rozdawać wszystkim krótkofalówki, Mito pożegnał się z Mistle i Tatsu, po czym otworzył drzwi i przeszedł na drugą stronę.

♦♥♦Ilied♦♥♦

Dostałam krótkofalówkę. Nie miałam bladego pojęcia jak to obsługiwać.
- Kira jak to działa? - spytałam szatynkę, bo Cels wolałam zostawić w spokoju. Niepokoiła mnie ostatnio.
- To naciskasz i mówisz. - Kira uśmiechnęła się.
Kila osób już przeszło przez drzwi. Między innymi Mito i Luke. Moją uwagę jednak przykuł smoczy język. Ku mojemu zawodowi, to tylko Fier zapomniał, że inni go nie zrozumieją. I tak się przysłuchiwałam ich rozmowie. W pewnym momencie smok wspomniał coś o smoczym księciu, jak tylko połapał się co powiedział to zmienił temat. Zaczęło mnie to zastanawiać. Chłopak owszem, miał tajemnice, ale nigdy się poważnie nad tym faktem nie zastanawiałam. Coś mi się wydaje, że musi to być coś sporego, że od razu zmienia temat. Smoczy książę... To by tłumaczyło tą dziwną aurę, którą kiedyś wyczułam i to, czemu się tak ostatnio wkurzył na Luka.
- Dziewczyny idziemy. - Z rozmyślań wyrwał mnie głos Celesti. Jej ton nie był z byt miły. Razem z Kirą przeszłam przez jedne z drzwi, Cels była zaraz za nami.

Trafiłyśmy do jakiegoś dziwnego, kwadratowego pomieszczenia. Wglądało mi jak jedno z szpitalnych/laboratoryjnych pomieszczeń. Coś podobnego widziałam w wspomnieniach Fiera. Chłopak w takim pustym, białym pokoju spędził trochę czasu. Nie znam szczegółów, bo nie było to wesołe wspomnienie. Tylko, że te pomieszczenie różniło się nieco od tamtego z wspomnień Fiera. Tu na środku , na podwyższeniu leżała piłka do kosza i na trzech ścianach owe kosze wisiały. Na każdej po jednym. Zdziwił mnie brak kolejnych drzwi. Ewidentnie ich tu brakowało.

Szafka, załamka, głosy w głowie, czyli jeden wielki miszmasz

>>*Luke*<<
- Mogę o coś zapytać? - rzuciłem.
Wywód Celestii był długi, więc czułem wewnętrzną potrzebę zadania pytania. Tak po prostu cisnęło mi się na usta.
- Nie - odparła dziewczyna.
I na tym się skończyły moje wewnętrzne potrzeby.
Zrezygnowany włożyłem okulary. Tablet Celestii kojarzył mi się trochę z Five Nights at Freddy's. Horrorek słaby, ale teorie spiskowe jakże intrygujące.
Dziewczyna wcisnęła jakiś guzik i po środku pokoju pojawił się wielki hologram ukazujący wszystkie korytarze i przechadzające się nimi osoby.
- Niezły sposób unikania personelu - skomentowała Mistle.
- Normalnie jak Mapa Huncwotów - dodała Kira i wyciągnęła przed siebie rękę, udając że trzyma w niej różdżkę. - Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego!

Zaśmiałem się. Cała Kira. Nawiązanie z książki.

**Fier**
Dobra... Sądziłem, że jestem bardziej rozeznany z technologicznymi nowinkami, jednak Celestia wyciągając kolejny tablet udowodniła mi, że jest inaczej. Z reguły interesują mnie wszelkie nowości i zasypał bym dziewczynę gradem pytań, ale tym razem była to ostatnia rzecz na jaką miałem ochotę. Wcale nie miał wpływu na ten fakt wkurw Celestii. Sam byłem równocześnie zestresowany, sfrustrowany, wystraszony i jeszcze parę innych. Jeszcze trochę i moja psychika całkiem siądzie. W uspokojeniu wcale nie pomagała obecność Luka, a raczej obecność wszystkich. Najzwyczajniej w tej chwili chciałem pobyć sam, musiałem. Jak zwykle musiałem wygadać coś co powinno pozostać tajemnicą...
Cały czas próbowałem się uspokoić, ale za nic to mi nie wychodziło. Jeszcze Kira dostała głupawki. W końcu nie wytrzymałem i  zrobiłem najbardziej fazową rzecz jaką można było zrobić. Mianowicie zerwałem się i szybko zamknąłem się w szafie rzucając po drodze:
- Dajcie znać jak coś zacznie się dziać.

~~*Kira*~~
- Fier! Wynocha z mojej szafy! - krzyknęłam.
- Tam nie ma Narnii! - dodała YoYo.
- Nigdzie się stąd nie ruszam - odparł smok przez drzwi.
Luke zachichotał, więc posłałam mu mordercze spojrzenie.
- Pomóż mi, a nie się śmiejesz! - rzuciłam.
Blondyn spojrzał na mnie zaskoczony, po czym przeniósł wzrok na szafę. Potem znów na mnie i na szafę. Walnęłam facepalma. Celestia z kolei waliła głową w ścianę. Matt wyglądał, jakby dopiero się obudził i kompletnie nie ogarniał co się wokół niego dzieje, a Yo kompletnie nie zwracała uwagi na otoczenie.
- A co on ci tam przeszkadza? - zapytał w końcu Luke.
- No to moja PRYWATNA szafa - odparłam. - Z PRYWATNYMI rzeczami. Nie kryjówka dla chorych psychicznie.
- Ach. To wiele zmienia - dodała YoYo. - Fier, powinieneś stamtąd wyjść.
- Nie sądzę! - usłyszeliśmy stłumiony przez drzwi głos chłopaka.
Westchnęłam i podeszłam do drzwi. Złapałam za klamkę i pociągnęłam. Szafa stanęła otworem i wyleciał z niej smok i przeturlał się kawałek po podłodze.
- Za co to było? - zapytał.
- Za chęć do życia i miłość do ojczyzny - odpowiedziałam, zamykając drzwi. - No. To już wszyscy ogarnięci?

**Fier**
- Nie- mruknąłem zajmując miejsce w jakimś koncie możliwie jak najdalej od reszty. Wziąłem MP3 i włączyłem sobie muzykę, ponownie próbując się odciąć od rzeczywistości. Jednak pozostałym nie przyszło na myśl "dajmy Fierowi święty spokój" i dalej próbowali zwrócić na siebie moją uwagę. Ostatecznie Celestia wetknęła im przed nos tablet ze zdaniem:,,Wyluzuj, nikomu nie powiem o twojej tajemnicy i weź się ogarnij, bo zginiesz zanim w ogóle cała sprawa się porządnie rozkręci". Spojrzałem na nią mrużąc oczy po czym odpisałem: "Nie dam rady jak nie dacie mi pobyć samemu". Jak tylko dziewczyna zabrała tablet by odczytać wiadomość, zamknąłem się pod kopułą ze zmaterializowanego cienia. Zaklęcie przystosowałem tak, że utrzyma się bez wpływania na nią i zniknie dopiero jak będę tego chciał.

~~Celestia~~
Kiedy Fier kulturalnie nas olał, przyłożyłam dłoń do czoła czując, że mam gorączkę. I miałam rację.
Chwila…
Czy ja też zkretynieję, jak będę za długo z nimi przebywać?!
Ja tego nie zniosę! Wolę popełnić seppuku!
Podeszłam do okna i usiadłam na parapecie. Kira ma ładny widok – tyle że wszystko przykrywa teraz śnieg, więc nie ma czego za bardzo podziwiać =.=
Poczułam wibrację w kieszeni. Wyjęłam telefon i spojrzałam na ekran – SMS od Shadowa.
,,Moja droga kiciu!’’
Ja go za to kiedyś normalnie zabiję…
,,Dawnośmy się nie widzieli~! Kiedy w końcu przyjdziesz do klubu, ludzie się stęsknili za strzelankami!”
Chyba raczej ty za łatwą sensacją.
,,A tak serio, ostatnio podejrzanie cicho jest w podziemiu. Chodzą plotki, że niby jakiś gość próbuje ,,zapolować” na osoby twojego pokroju. Wiesz, o co mi chodzi. To na razie tylko plotki, ale obawiam się, że okażą się prawdą.
Shadow”
Hmmm… Najwidoczniej komuś się zachciało podboju świata. Trzeba będzie się przyjrzeć tej sprawie bliżej.

~<<YoYo>>~
Podeszłam do czarnej kopuły. Kira chwiała mnie zatrzymać, ale była za wolna, wyciągnęłam rękę w stronę kopuły i.....zapukałam.
*Puk*,*Puk*
-Ale śmieszne, chociaż to cień to wydaje dźwięk i jest twardy, jednak w tej postaci nie jest podobny do żadnego materiału, który znam.
Obróciłam cię i ujrzałam najpiękniejszego grupowego facepalma w życiu.
Zacznę je kolekcjonować, nie wiem jeszcze jak, ale zacznę.
-No co? Was to nigdy nie ciekawiło?
Wszyscy jednomyślnie pokręcili głowami.
-Wyciągnąć go?- Zapytałam.
Kira przytaknęła. Zaczęłam pukać w kopułę najmocniej i najszybciej jak potrafiłam. Trwało to może z 10 min, chyba Fier wreszcie zrozumiał, że się nie poddam, bo sprawił, że otaczające go czarne jajko zniknęło. Odprowadziłam chłopaka grzecznie na miejsce i zanim zdążył cokolwiek zrobić wyjęłam linę z torebki.
-Luke, mógłbyś?- Grzecznie poprosiłam.
Od początku tego spotkania nie widziałam takiego szczęścia na twarzy naszego strusia pędziwiatra.
-Skąd...ty.....to....tam....jak?- Wydusiła wyraźnie zaskoczona Celestia.
-Przezorny zawsze ubezpieczony.-*Uśmiech nr.5*

**Fier**
- Dobra, zrozumiałem aluzję- powiedziałem jak tylko zobaczyłem linę. No, ale Luke i te jego przyspieszanie. Nie zdążyłem mrugnąć, a byłem związany.
- Zadowolony?- spytałem nieco sarkastycznie zasieczonego chłopaka.
- Tak.
Już dawno pozostałe emocje zastąpiło jedno wielkie niezadowolenie i chęć wybebeszania (tu chodzi wyłącznie o Luka), ale postanowiłem się skupić na mojej ulubionej rozrywce. Mianowicie: udawaniu ojca.
- Nie zapominaj, że sam się o to prosiłeś Fier- powiedziała Kira.
Zignorowałem jej wypowiedź i zapytałem ze stoickim spokojem lekko się przy tym uśmiechając.
- Rozwiążecie mnie dziewczęta?- na twarzach moich rozmówczyń pojawiło się jedno wielkie WTF!
- Najwyraźniej nie zrozumiałeś aluzji- odezwała się nadal podirytowana Celestia.
- Ależ zapewniam cię, iż pojąłem, że bardzo wam nie przypadły do gustu moje próby odizolowania się, za które szczerze was w tej chwili przepraszam.
- Człowieku coś ty jarał?- spytał Luke wyraźnie zastanawiając się czy nie uciekać wcześniej zamykając mnie w psychiatryku. Przestałem udawać.
- Kto jak kto, ale ty powinieneś zauważyć jak tu strasznie nudno. Sory, ale nawet Matt zasnął.- powiedziałem wskazując na chłopaka, który spał oparty o ścianę. Najwyraźniej musiał wyłączyć się dużo wcześniej.
- Człowiek inteligentny nigdy się nie nudzi, Fier- powiedziała Mistle.
- A ty myślisz, że po co udaję ojca?- rozciągnąłem się.
- Zaraz! Jak... ty...- Kira spojrzała na mnie zaskoczona.
- Głupia lina nie sprawi, że nie będę w stanie używać mocy.- odparłem chociaż sam nie miałem bladego pojęcia czyja moc mnie uwolniła. Do mnie na pewno nie należała.
- To moja sprawka- usłyszałem w głowie znajomy smoczy głos- Tak w ogóle jesteś idiotą synu i ja ci dam mnie przedrzeźniać!
- Hai, hai, dragon king sama!- odpowiedziałem mu myślą. Na głowie ojca w tym momencie pojawiła się pewnie charakterystyczna kropelka.
- Na serio ty...
- Wybacz, mam dobry humor i nawet ty mi go nie spierstalisz- powiedziałem z wyraźną wrogością i ignorując zaskoczenie smoka zwróciłem się do blondyna.
- Hej Luke chcesz zagrać w grę? Nazywa się "Wkurz Smoczego Króla".

~~Celestia~~
-Wolałabym, żebyście jednak tego nie robili. – powiedziałam, zamykając oczy i opierając głowę o ścianę. – Wolałabym nie mieć przerąbane u Króla Smoków. Nic nigdy z królami nie wiadomo. Taki Kaligula na przykład. Udawał proroka i zapowiadał klęskę głodu, po czym zamykał spichlerze. Albo Henryk Walezy, pierwszy elekcyjny król Polski, kiedy jeszcze przebywał we Francji, to zdarzało mu się palić katolickie książki w ciuchach kardynałów. A w końcu obaj byli tylko ludźmi. Wolałabym nie widzieć wkurzonego Króla Smoków.
Czułam wzrok innych ma sobie. No pięknie…
-Nie Luke, nie możesz.
-Hej, no weź!
-Nie.
Założyłam słuchawki i puściłam muzykę. Mam serdecznie dość całego towarzystwa. Puściłam pierwszą lepszą piosenkę i już nie reagowałam na żadne zaczepki. Mam nadzieję, że ta sprawa szybko się rozwiąże, bo nie mogę się doczekać, aż znowu będę sama.

Życie księcia smoków usłane różami to to nie jest.

~~Celestia~~

Roboty już ustawiły kamerki w rogach gabinetu dyrektorki, której aktualnie nie było w pomieszczeniu. Mito i Tatsu wsunęli ciasteczka na biurko dyrektorki. Wiem, że to był marny pomysł, lecz gdzieś wyszperałam, że Gertrude, jak i reszta personelu, jest maniaczką wszelkich wyrobów cukierniczych, więc szansa, że ,,Plan A” się uda cały czas rośnie. Miałam przy sobie czarną torbę. Mito spytał się o nią, lecz nie odpowiedziałam. Jej zawartość przyda się, kiedy już wrócimy do naszej ,,bazy’’. Chwilę później chłopaki szybko wyszli z pokoju i razem poszliśmy do pokoju Kiry, który stał się naszym małym centrum dowodzenia, bo sporo osób tam obecnie przebywa - Luke, który już nie śpi, YoYo, Mistle która dotrzymuje towarzystwa Kirze i sama właścicielka pokoju. Matt też tam był, żeby pilnować brata.

Ta ostatnia akcja z YoYo ciągle chodzi mi po głowie. Zresztą nic dziwnego. Zaczęło się od tego, że zdziwiłam się, kiedy zauważyłam, że mój pająk wszedł do pokoju YoYo, muszę chyba wymienić parę przewodów i matrycę, bo chyba Arachne pomyliła komendy. Szybko pobiegłam do pokoju wrzeszczącej teraz na cały regulator dziewczyny, wiedziałam, że ma arachnofobię. Weszłam do jej pokoju. Zdziwiłam się na widok drzew i całej reszty zieleni oraz rysunkami walającymi się wszędzie. Sama YoYo była otoczona dziwną barierą, przez którą nie mogłam przejść, a na całym ciele miała coś jakby tatuaże. Po chwili zjawiła się Kira, która zamknęła jakąś księgę. Byłam lekko zdziwiona.

-Są rzeczy, o których lepiej nie wiedzieć.-powiedziała do mnie.

I tak bym się nie spytała. Jeżeli YoYo będzie chciała mi o czymś powiedzieć, to to zrobi. Wychodzę z założenia, że nie warto naciskać na ludzi, jeżeli chcesz się czegokolwiek dowiedzieć.

Po chwili YoYo zemdlała, a bariera przestała zagradzać mi drogę. Podeszłam szybko do dziewczyny i sprawdziłam puls. Był równy. Sprawdziłam również oddech, nie było większych problemów.

-Tylko zemdlała, prawdopodobnie ze zmęczenia.

-Skąd wiesz?-spytała Kira.

-Kiedy byłam mała tata uczył mnie podstaw pierwszej pomocy, przynajmniej dopóki się nie okazało, że mam jakieś ,,dziwne” według niego umiejętności. Sporo się nauczyłam, a potem jeszcze więcej o tym czytałam i nawet zrobiłam licencję na ratownika.-odpowiedziałam.

-Przyda nam się jakaś osoba ratująca zdrowie innym.-powiedziała Kira-Wolimy nie wchodzić pielęgniarce w drogę. Podobno jest bardzo niebezpieczna dla naszego zdrowia, z tego co mówił Fier.

-Dobrze wiedzieć.-powiedziałam i wzięłam YoYo na ręce, po czym wyszłyśmy z Kirą z jej pokoju i przeniosłyśmy ją do pokoju jasnowłosej.

**Fier**

- I jak wam idzie?- spytałem wchodząc do pokoju Kiry.  Dziewczyny zrobiły wielkie oczy widząc mnie bez koszulki. Nie miałem jej  bo byłem gotowy by w każdej chwili wbić do "Komnaty Tajemnic". Koszulka  miała to do tego, że nie chciałem jej rozedrzeć gdybym potrzebował  skrzydeł w miejscu gdzie było by zbyt mało przestrzeni na zamianę w  smoka. W razie co w torbie miałem bluzę. Grunt to być gotowym na  wszystko.

- Na co ci to futro na plecach?- zapytał Luke.

- Bo matka natura tak chciała- pokazałem mu język.

-  Echem... Ustawiłam już kamery w pokoju dyrektorki, a chłopacy zastawili  przynętę i czekamy.- Celestia nie dopuściła do kłótni odpowiadając na  moje wcześniejsze pytanie.

- Em... Fier, możesz się ubrać?- spytała grzecznie nieco zmieszana Mistle. Wzruszyłem ramionami i spełniłem prośbę.

-  Nasze telepatki gdzie się czają?- zapytałem siadając obok Matta, który  najwyraźniej się trochę wyłączył, bo jak tylko mnie zobaczył szybko  zerknął na brata.

- Ilied i Will ukrywają się w pobliżu "pułapki".

~~Celesta~~
-Tak więc pozostaje nam tylko czekać. - powiedziałam i stanęłam pod ścianą.
Wyjęłam tableta, po czym posprawdzałam obraz z kamer wszystkich pająków. Prace nad mapą szły coraz lepiej i coraz więcej miejsc jest widać. Cieszy mnie to, bo później nie będę się gubić w tej wielkiej Akademii i będę wiedziała, gdzie co jest. No i jest jeszcze jedna sprawa.
Dzięki tej mapie będę znała wszystkie wyjścia z Akademii.
Nie to, że jest mi tu źle czy coś, tylko że potrzebuję czasem gdzieś wyjść niepostrzeżenie, żeby nie wzbudzać jakiejś sensacji.
Po chwili Fier usiadł obok mnie i spojrzał na mój sprzęt przez ramię.
-Ale ta mapa jest spoko. Dasz mi potem jeden egzemplarz? Miło byłoby poznać zakątki Akademii.

>>*Luke*<<
Po nocy spędzonej w Paryżu byłem z lekka zmęczony. Mimo to, opłacało się. Co prawda, po Kirze bardziej było widać wyczerpanie - była blada, przez co cienie pod jej oczami stały się bardziej widoczne. W każdym razie robiła co mogła, żeby zachowywać się normalnie.
Złapałem zdziwione spojrzenie Matta. Od jakiegoś czasu często się zamyślał. W sumie on zawsze się tak zachowywał, ale teraz, gdy znaleźliśmy się w AN, jego zachowanie wydawało mi się dziwniejsze.
Przeciągnąłem się.
- Właściwie to kiedy my zaczynamy tę akcję? - zapytałem.
Nikt jednak nie zwrócił na mnie uwagi. Westchnąłem zrezygnowany i zacząłem przysłuchiwać się rozmowie Fiera i Celestii.
- Mnie też załatwisz tę mapę? - zapytałem.

**Fier**

- Kto pierwszy ten lepszy, spadaj!- pokazałem Lukowi język.

- Chłopaki...

- Bardzo śmieszne. To ty nie dostaniesz mapy- blondyn dopadł do mnie przerywając tym samym Mistle.

- A właśnie, że ty- zaczęliśmy się siłować czołami ignorując pozostałych.

- Zobaczymy- Luke chciał przyspieszyć, ale wcześniej obwinąłem mu cień wokół nóg więc po prostu się przewrócił.

- Już się poddajesz?- zapytałem z szyderczym uśmiechem.

-  Ogarnijcie się debile!- ryknęła na nas Celestia. Wokół dziewczyny  wyczułem mrok. Spłoszony się cofnąłem, równocześnie w mojej głowie  pojawiła się myśl: "durna baba" i towarzysząca jej wściekłość. To  jeszcze bardziej zbiło mnie z tropu. Odruchowo spojrzałem na nadgarstek  wokół, którego, na szczęście nie obwijał się czarny smok. Oznaka najgorszego.

- To on się rządzi!- oburzył się Luke.

- Nie rządzę się!

- Zachowujesz się jak jakiś durny książę!

- NIE MASZ BLADEGO POJĘCIACH O KSIĄŻĘTACH!- wydarłem się na niego i wyszedłem trzaskając przy tym drzwiami.

~~Celestia~~

Czy otaczają mnie kretyni? Westchnęłam, uspokajając się na chwilę.

-Pójdę po niego i zrobię mu coś złego, aczkolwiek nietrwałego. Niech no ja tylko go dopadnę...-powiedziałam, zawiązałam włosy na karku, puszczając dwa pasemka luzem i wyszłam z pokoju.

Wyjęłam tableta i spojrzałam na obrazy z kamer Arachne. Fier szedł wzdłuż korytarza, waląc przy tym pięściami w ściany. Uśmiechnęłam się i poczułam, jak rośnie mi żyłka na czole. 

Schowałam tablet i poszłam w stronę, w którą skierował się Fier.

I rzeczywiście, pięć minut później go znalazłam. Właśnie miał walnąć po raz kolejny w ścianę, ale chwyciłam go za nadgarstek i przerzuciłam przez ramię.

-Nie wyżywaj się na tej biednej ścianie, skoro ci nic nie zrobiła.-powiedziałam, otrzepując niepotrzebnie ręce. Podałam mu rękę,żeby szybciej wstał.

Zaczął coś tam ryczeć i wyć, a kiedy skończył, po prostu zapytałam:

-A może po naszemu? Po smoczemu nie bardzo mówię.

Założył ręce na torsie i się naburmuszył zupełnie.

-Kurwa mać, jestem tym całym księciem smoków i wszyscy muszą się tego czepiać...-powiedział.

-A co mnie obchodzi,kim ty jesteś?!-krzyknęłam na niego, a Fier spojrzał zdziwiony na mnie.-Możesz sobie być tym całym pieprzonym księciem czy nawet cesarzem, ale jak mnie wkurzysz, to cię i tak zrzucę z dachu lub cokolwiek innego, niezbyt miłego, zrobię. Ludzi oceniam nie po tym,kim są, tylko po ich czynach.-powiedziałam i pociągnęłam go za rękaw, kierując się z powrotem do pokoju Kiry.-I spróbuj mi się wyrwać,a najpierw pozbawię cię przytomności, później zwiążę i zaciągnę cię tam, czy to jasne?

Już się nie próbował buntować czy coś i poszedł grzecznie za mną ze zwieszoną głową. Nadal trzymałam go za rękaw, żeby mieć pewność, że na pewno za mną idzie.

I idąc w ten sposób wróciliśmy znowu do naszej ,,bazy głównej".

>>*Luke*<<
Poczułem czyjąś rękę na moim ramieniu. Odwróciłem się i zobaczyłem Kirę.
- Już? - zapytała.
Wziąłem głęboki oddech, starając się pozbyć złości.
- Już - odparłem.
Szatynka uśmiechnęła się i znów zajęła miejsce obok Mistle. Westchnąłem. Usiadłem na dużej poduszce pod ścianą i zacząłem przypatrywać się, jak Matt bawi się kulkami z metalu.
- Nudno mi...
- Nikt nie każe ci tu siedzieć - mruknęła brunetka.
Pomyślałem o wściekłej Celestii, ciągnącej mnie tu z powrotem za ucho. Chyba jednak wolałem zostać...
Nagle drzwi się otworzyły i stanęła w nich wyżej wymieniona, ciągnąc za nadgarstek wściekłego smoka. Zachichotałem. Wrócił mi dobry humor.
- Ojoju, nasz smoczek się fochnął - stwierdziłem z uśmiechem.
- Luke! - zawołała Kira ostrzegawczym tonem.
- No dobrze, już nie będę - odparłem, unosząc w górę ręce.
Dostrzegłem na twarzy Matta wyraz ulgi i nie zwracałem na niego więcej uwagi.

~~Celestia~~
-Tylko byś spróbował zacząć nową kłótnię, a spotkałaby cię coś bardzo bolesnego...-powiedziałam i uśmiechnęłam się, mrużąc przy tym oczy.
-Dobra...-odpowiedział.-Już nie będę.
-No ja myślę. Ktoś jeszcze ma jakieś obiekcje?
Nikt się nie zgłosił.
-I bardzo dobrze. A teraz możemy spokojnie posiedzieć i poczekać na Ilied i Will?
Wszyscy kiwnęli głową. Chyba nie chcą mnie denerwować bardziej niż to ustawa przewiduje. I bardzo dobrze.
Usiadłam z powrotem pod ścianą i powiedziałam:
-Wszyscy dostaniecie mapę, chyba że mnie czymś wkurzycie, więc lepiej bądźcie grzeczni. A teraz...
Sięgnęłam do mojej torby i wyjęłam coś jakby powiększony tablet. Położyłam go na ziemi, a później podałam każdej osobie w pokoju okulary.
-Dzięki temu będziecie widzieć to,co pokarze się na tym urządzeniu w trójwymiarze.-wskazałam na mój gadżet.-Zobaczymy, czy na pewno nikogo nie ma na korytarzach. Dzięki temu łatwiej będzie się nam poruszać po AN. Ale musimy najpierw zaczekać na dziewczyny.-zakończyłam mój, jakże długi, wywód i zamknęłam oczy. Niech oni mnie o nic nie pytają, proszę...