Linia Syberia-Sahara się nisko kłania, czyli wariatów dom ciąg dalszy nastąpił.

~~Celestia~~
Minęło kilka dni. Nie umiem powiedzieć ile, bo jedyne okno, jakie tu mam, prowadziło na ciemny korytarz. Co jakiś czas przychodzi do mnie ten chłopak, wyciągał z celi, kilka rundek tortur i z powrotem do celi. Za każdym razem byłam tak padnięta, że właściwie mnie wywlekano z tamtego pokoju, a zanim doczłapało się mnie do celi, mdlałam. Raany, tyle dobrego, że jestem potrzebna im żywa, a nie martwa. Co nie zmienia faktu, że wszystko mnie cholernie boli!
Ocho, przyszedł mój oprawca. I znowu od nowa...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
-Ile razy, do cholery jasnej, mam mówić, że możesz się pieprzyć, bo i tak nic nie powiem?!
-Ile tylko zechcesz, kochana. Będziesz tu siedzieć nawet do usranej śmierci, chyba że nam powiesz wszystko, co wiesz. - powiedział bawiąc się przy tym nożem.
Pokręciłam głową. Nic nie powiem. Ot tak, z czystej złośliwości.
Uch, wygląda na to, że przejmuję cechę Shadowa - denerwowanie innych. Niedługo napiszę z tego doktorat, kurde i wyjadę do Radomia leczyć dzieci chore psychicznie.
.
..
...
Dobra, aż tak zdesperowana nie jestem.
Gościu szarpnął mnie za włosy, przybliżył miskę i zaczął mnie podtapiać. Właściwie to robi mi przysługę, w końcu nie będę taka brudna na twarzy, a zimna woda trochę mnie otrzeźwiła i lepiej się czułam.
Odkąd tutaj trafiłam, mam gorączkę, bóle serca i mięśni, trudności z oddychaniem, do tego po raz kolejny gardło mi się ściera. Zajebiście, po prostu zajebiście.

$$Master$$
Alleluja! Matt naprawił to urządzenie! Wracamy do domu!
Luke otworzył portal i poszedł przodem, zaraz za nim Kira z Poro na rękach i Matt. Zamykałem pochód.
Wyskoczyłem z portalu i zamiast zobaczyć znajomy ogród akademicki zobaczyłem...
- SAHARA?! - wydarłem się. - CZYŚ TY ZDURNIAŁ?!
Kira cofnęła się o krok, zaskoczona wybuchem, a Poro wtuliło się w jej włosy. Matt gapił się na Luke'a z mieszaniną politowania, rezygnacji i irytacji.
- Znowu żeś to rozwalił... - stwierdził, wyrywając blondynowi pudełko. - Będę musiał to naprawić.
Wciąż mierzyłem Luke'a wściekłym spojrzeniem.
- To nie moja wina! - bronił się chłopak. - Ten teleport sam tak zdecydował!
- Jasne, a ja jestem Roszpunka.
- Chłopaki, nie czas na kłótnie - wkroczyła Kira. - Lepiej poszukajmy jakiegoś miejsca, żeby się schować przed słońcem. A jeśli będziemy musieli tu nocować, to przydałoby się przynajmniej jakieś ognisko, jeśli nie chcemy zamarznąć.
Miała rację, musiałem jej to przyznać.

~*~Kira~*~
Po dość krótkim czasie spędzonym na pustyni, zaczęła mnie boleć głowa. Co chwilę miałam mroczki przed oczami i praktycznie ledwo szłam. Nie ja jedyna. Z nas wszystkich to jakoś radził sobie tylko Master. Dzielnie niósł poro i pomagał nam znajdować drogę, o ile tak można nazwać zmierzanie w tym samym kierunku i staranie się nie zacząć robić kółek.
Matt cały czas próbował naprawić teleport, ale szło mu to coraz gorzej.
W miarę jak zbliżało się południe, robiło się coraz gorzej. Szybko traciliśmy siły, byliśmy spragnieni i głodni, a schronienia nigdzie nie było widać.
Po pewnym czasie straciłam całkowicie poczucie czasu. Zresztą, praktycznie nikt oprócz Mastera nie zwracał na nic uwagi. Gdyby nie ninja, to marnie byśmy skończyli...
Nagle usłyszałam głos Mastera.
- Patrzcie!
Przed nami rozciągał się ogromny klif, rzucający ogromny cień. Ruszyliśmy w jego stronę. Wszyscy mieli już dość słońca.

~~Celestia~~
Znowu ten gość tu mi przylazł. Jakby spokoju nie mógł sobie dać, skoro i tak nic ze mnie nie wydobędzie...
-Jestem ciekaw...Jakbyś zareagowała, gdybym to ja zabił twojego chłopaka...-powiedział cicho, pewnie myśląc, że nic nie słyszę.
-Niby którego mojego chłopaka, jak to sam ująłeś? - zapytałam drwiąco.
-Shiki. - odpowiedział, zanim przemyślał całą sprawę.
Co za cham. Zatłukę go.
Nagły skok adrenaliny i przestałam czuć ból, a jedynie nieposkromioną złość i nagły przypływ siły.
Shiki był bratem bliźniakiem Tenshi'ego. Zawsze go lubiłam. A może nawet kochałam...? Był zabawny, bardziej ogarnięty od swojego brata, uroczy, miły, a jednak często sarkastyczny i wredny. Wiele razy uratował mi tyłek, a ja jego. To on znalazł mnie po tym, jak zostałam wywalona z domu na całą noc, kiedy ojciec się upił. I najwidoczniej w końcu znalazłam jego mordercę...
Wściekłość to duże niedopowiedzenie. Jednak za dużo ostatnimi czasy przeklinam, więc pominę bardziej odpowiednie słowo.
Jakimś cudem do obu dłoni pojawiły się moje sztylety. Kruk i wąż. Symbole śmierci i sprytu. Jasny gwint, kiedy ja, kurde bele, zaczęłam filozofować?! Czy jakkolwiek się to wymawia. Whatever!
Jakim cudem, tego nie wiem, ale przecięłam kajdanki i rzuciłam nożami w tego gościa. Jedno ostrze utknęło w sercu, drugie - pod pachą, przecinając jedną z żył. Jak krew trysnęła, to poleciała aż na mnie, mocno brudząc moje i tak zakrwawione resztki szmat, bo ubraniem tego nazwać już nie mogę.
Wzięłam sztylety i szybko przeszukałam trupa i zabrałam pęk kluczy. Wyszłam z pokoju.
I tutaj zaczął się mój problem - którędy, do jasnej cholery, ja mam niby stąd wyjść?!

$$Master$$
Tak! Nareszcie!
Przysięgam, nie wytrzymałbym dłużej z taką ekipą. Przyjaciele przyjaciółmi, ale co za dużo to nie zdrowo.
Matt nacisnął magiczny guziczek (oczywiście nie dał tego zrobić Luke'owi, znowu by coś zje... zepsuł. Wszyscy wskoczyliśmy do portalu. Zacisnąłem powieki, czekając aż znów stanę na twardym gruncie. Gdy poczułem ziemię pod nogami, powoli uchyliłem jedno oko.
Alleluja! Akademia!
Otworzyłem drugie oko i rozejrzałem się wokół na dobre. Akademia, a dokładniej pokój Kiry, w którym stała YoYo.

~~Celestia~~
Dobra. Zaczęłam chodzić korytarzami i zaglądałam do każdego pokoju. Jakim cudem do tej pory na nikogo nie trafiłam - nie wiem.
I tak się błąkałam, aż nie trafiłam do pokoju monitorowego.
No! Teraz mogę jakoś plan ucieczki opracować!
Podeszłam do monitorów i zaczęłam się uważnie im przyglądać, a po pięciu minutach już wiedziałam, gdzie co i jak.
Zanim wyszła, spojrzałam jeszcze na szafkę stojącą tuż obok komputera. A co mi tam.
Podeszłam do szafki i znalazłam w niej płyty. Każda była jakoś podpisana. ,,Przesłuchania", ,,Sprawy biznesowe" i tak dalej. Zabrałam wszystkie. Przynajmniej dowiem się czegoś o moim oprawcy. Co tam, że już nie żyje.
W normalnych okolicznościach pewnie byłabym przerażona faktem, że kogoś zabiłam, ale teraz to takowe okoliczności nie występują. Wyszłam z budynku.
Znacie moje szczęście, prawda?
Akurat rozległ się alarm.

~*~Kira~*~
Opowiadanie Yo co się stało trochę mi zajęło, ale było... Zabawnie.
Polubiła poro tak samo jak ja. Dość szybko osiągnięto porozumienie odnośnie jego imienia - Fuffens. Jednak nasze ochy i achy nad tym słodziakiem przerwał Matt, przypominając nam po co my właściwie polecieliśmy na Saharę! Znaczy, po co w ogóle uruchamialiśmy teleport, ta pustynia i Syberia to takie trochę faile były.
- No, więc jaki jest plan? - zapytał Master. - Tylko, błagam, niech nikt nie używa teleportów.
Chwila ciszy.
- Więc zacznijmy od wyjścia z budynku! - stwierdził z wyszczerzem Luke. - Myślę, że to będzie dobry początek.
Z racji na to, że nie mieliśmy lepszego pomysłu, po prostu wyszliśmy na zewnątrz.

~~Celestia~~
Tiaa. Moje szczęście tak bardzo.
Zaczęłam się rozglądać i w przypływie łaski z niebios znalazłam motor. Wspaniale, wiem jak zapalić i jak włączyć, ruszyć też umiem. Gorzej, że sztuka hamowania pozostawia wiele do życzenia. Ale hamulce teraz i tak nie będą przydatne.
Podeszłam. Wsiadłam. I uznałam, że włosy będą mi przeszkadzać jak cholera.
No trudno się mówi. Ale nie ma tutaj żadnego kasku, więc cały widok włosy będą mi przesłaniać.
Wyjęłam sztylet i szybkim ruchem ścięłam je dość mocno. No, trochę lepiej.
Kluczy nie ma w stacyjce. No to trzeba radzić sobie po staremu.
Odpalamy kabelkami.
Jak już to zrobiłam, dałam gaz do dechy.
O, światło reflektorów padło na mnie. Hah, jestem sławna! Odjeżdżam z wielkimi honorami!
Nawet pościg za mną dali~!
Dobra, w lewo, w prawo...Może ich zgubię...Znowu kilkukrotnie skręciłam. Boże, trzymają się jak rzep do psiego ogona!
Zmiana taktyki. Zaczęłam jechać prosto na ścianę. Nie będę skręcać. Dobrze, że dach jest nisko.
Stanęłam na siodełku i zaledwie trzy metry przed ścianą skoczyłam i turlałam się na dach. Jasny gwint, jak boli! Mało brakowało, a bym krzyknęła z bólu, ale powstrzymałam się resztami mojej silnej woli, jaka mi jeszcze pozostała.
Położyłam się płasko i spojrzałam na mój komitet gończy. Nic nie słyszałam, ale po chwili odjechali. Przynajmniej za mną idiotów wysłali, bo powinni najpierw sprawdzić, czy nie ma nigdzie moich palących się zwłok...
Dobra, chyba przestanę marudzić na moje szczęście.
Westchnęłam i otworzyłam teleport, kiedy tylko byłam pewna, że nikt mnie nie zobaczy i przeszłam przez niego. Krew zaczęła płynąć jeszcze mocniej.
Robiłam się senna. Tak bardzo chce mi się spać...
Otworzyłam drzwi do Akademii i podparłam się ściany. O matko, sprzątaczka będzie miała niezły problem z domyciem tej plamy, którą właśnie zostawiłam na podłodze...
Przede mną stanął Matt. A kiedy on tutaj wyrósł?! Kolejny ninja się znalazł?!
Byłam już tak zmęczona tym wszystkim, że upadłam. A raczej bym tak zrobiła, gdyby Matt mnie nie przytrzymał.
-Celestia, co się stało?
Tak bardzo chce mi się spać...
-Cele...
-Cel...
Nic już nie słyszę...Chcę tylko spać...
Zamknęłam oczy i odpłynęłam w przyjemną ciemność.

Czyżbym w końcu trafiła do domu wariatów?

~~Celestia~~
Weszłam do pokoju i od razu skierowałam do łazienki. Wyjęłam z szafki kilka jasnych pasemek i wpięłam je we włosy, związałam w wysoką kitkę, po czym wyjęłam soczewki i je również założyłam. Wyszłam z łazienki i odłożyłam okulary na biurko, po czym podeszłam do szafy i wyjęłam krótkie czarne spodenki, białą bluzkę na krótki rękaw i po chwili zastanowienia także lekką czarną kurtkę sięgającą mi do połowy talii(nie ma to jak brak pomysłu opisu-dop.aut.). Wrzuciłam portfel do kieszeni i wyszłam z pokoju.
Po drodze na nikogo się nie natknęłam, co było mi nawet na rękę. Przynajmniej nie mam teraz odpytki z mojej rozmowy telefonicznej. Wyszłam z Akademii i kiedy przechodziłam przez portal poczułam, że ktoś mnie obserwuje, ale było już za późno - zostałam wchłonięta przez wir.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
-Luna!
Po chwili coś, a może raczej ktoś, zwalił mnie z nóg. Po burzy czerwonych włosów rozpoznałam, że była to Itani.
-Zarąbiście ciebie znowu zobaczyć, moja droga! - zawołała. - I wreszcie Tenshi będzie miał kogo przytulić.
Parsknęłam z rozbawieniem. Odkąd pamiętam ten chłopak kochał po prostu przytulać się do każdej dziewczyny, nie ważne, czy wolna czy zajęta. Tenshi powiedział, że to wszystko przez to, że nigdy nie miał siostry, więc na zmianę przytula się do mnie lub do Itani. Ewentualnie do swojej obecnej dziewczyny.
Itani odsunęła się, tylko po to, żeby teraz właśnie Tenshi mnie zabił w swoim uścisku.
O ile Itani była delikatna i drobna (a i tak jest śmiertelnie niebezpieczna), to Tenshi był wysoki, umięśniony i ładnie opalony. Fioletowe włosy miał związane w kitkę, a magentowe oczy wpatrywały się we mnie uważnie.
-Miło cię znowu zobaczyć, Luna. W końcu możemy się o coś założyć!
Zaśmiałam się i pokiwałam głową.
-O co tym razem?
-Hmm...Kto więcej wypije najgorszego drinka Shadowa?
-Nie, to już było. - odpowiedziałam. - A tak w ogóle to gdzie ten denerwujący osobnik jest?
-Nadal jest związany na krześle. - wyszczerzyła się Itani.
Pokręciłam głową, a czerwonowłosa wskazała Shadowa.
Ma tylko jedną zaletę. Jest przystojny.
Delikatne rysy twarzy, czarne oczy i półdługie blond włosy. Dziewczyny się za nim uganiają, i z tego, co zauważyłam, nie tylko one.
Może przesadzam z tym, że to jego jedyna zaleta, ale na dłuższą metę tak to wygląda. Denerwuje wszystkich dookoła, robi głupie żarty, brak mu instynktu samozachowawczego, zachowuje się jak dziecko. Ale z drugiej strony to właśnie Shadow - jeżeli będzie zachowywał się inaczej, trzeba zacząć podejrzewać o jakąś podmianę. Jemu inna osobowość po prostu nie pasuje.
Właśnie blondyn siedział zakneblowany i związany na krześle. Uśmiechnęłam się wrednie i wyjęłam aparat.
-Będzie kiedyś z tego niezły szantaż. A myślał, że nigdy nie da się związać!
Reszta się zaśmiała, tylko Shadow wyglądał na wielce oburzonego stwierdzeniem. Rany, jak ja za nimi tęskniłam...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wyszłam z klubu, machając wszystkim na pożegnanie. To był zdecydowanie męczący dzień.
Było już ciemno, kiedy szłam główną ulicą. Przechodząc koło wąskiej uliczki usłyszałam pojękiwania. I śmiech. Zmarszczyłam brwi i po cichu weszłam do zaułka.
Dwóch facetów właśnie znęcało się nad trzecim gościem. Biedak był cały we krwi. Wściekłam się.
No jak tak można słabszego atakować!
Podeszłam do nich od tyłu, po czym podcięłam jednemu nogi, a drugiego zdzieliłam pięścią przez łeb. Leżącego kopnęłam odpowiednio w skroń, po chwili drugiego też pozbawiłam przytomności. Podeszłam do tamtego gościa i spytałam:
-Nic ci nie jest?
Podałam mu rękę, ten ją przyjął i uśmiechnął się nieco przerażająco.
-O tak, teraz tak...
I po chwili poczułam mocne uderzenie w głowę. Przed oczami mi pociemniało, ale zdążyłam jeszcze usłyszeć, jak tamten gościu mówił:
-No to zobaczymy, co ta lala nam powie o swoich znajomych z mocami...

~*~Kira~*~
Gdy Celestia nie pojawiła się drugi dzień z rzędu, postanowiliśmy jej poszukać. Master widział jak wchodziła do jakiegoś portalu, ale nie wiedział dokąd on prowadził. Zresztą, nie mieliśmy pojęcia jak jej szukać.
Na szczęście, Master postanowił nas oświecić. Mam nadzieję, że rozumiecie, że to "szczęście" wcale takie szczęśliwe nie było.
Ninja zwinął skądś teleport i zabrał ze sobą mnie, Luke'a i Matta. Mieliśmy iść do miasta, szukać Celestii.
Niestety, zamiast do miasta trafiliśmy na... Syberię? Islandię? Nie byłam pewna. Wiedziałam tylko jedno - jeśli skądś nie wytrzasnę czegoś cieplejszego niż moja koszulka z krótkim rękawem, to zaraz zamarznę. Śnieg do kolan, a my ubrani na lato...
- Ups... - mruknął Master. - Chyba coś nie pykło.
- Ch-chyba? - zapytałam, cała się trzęsąc.
Bracia, ubrani podobnie do mnie, wyglądali na delikatnie mówiąc niezadowolonych.

$$Master$$
Spojrzałem na przemarzniętą Kirę. Jako jedyna miała na sobie krótki rękaw. Cała się trzęsła. Przeniosłem wzrok na braci, którzy, gdyby mogli, pewnie by mnie teraz dusili. Na szczęście, obecność Kiry ich od tego powstrzymała.
- Nie chciałem? - rzuciłem.
Wszystkim było już BARDZO zimno, a my zamiast się ruszyć, staliśmy na środku jakiegoś zaśnieżonego pola.
Zdjąłem kurtkę i zarzuciłem ją na Kirę.
- A teraz idziemy na południe! - zarządziłem.
- Dlaczego akurat tam? - zapytał Matt.
- Bo na południu jest ciepło.
W tym momencie chyba naprawdę było im ciężko powstrzymać się przed zabiciem mnie.
~~*~~
Po Jakichś trzydziestu minutach znalazłem jaskinię, w której się schroniliśmy. Bracia rozpalili ognisko i skupili się na ogrzewaniu siebie nawzajem i Kiry.
Gdy wszystkim było już na tyle ciepło na ile to możliwe, postanowiłem sprawdzić co się kryje w głębi jaskini (tak, wiem, genialny plan, zwłaszcza że siedzieliśmy w niej już jakiś czas).
Kira chciała mi towarzyszyć. Nie obchodziło mnie dlaczego. Zgodziłem się, głównie po to żeby wkurzyć Luke'a, chociaż topór wojenny już zakopaliśmy.
Szliśmy rozmawiając o planach na wydostanie się z tej śnieżnej pustyni. Nic nie przychodziło mi do głowy, ale Kira za żadne skarby nie chciała przyznać, że jej też.
W pewnym momencie gdzieś nad nami rozległ się pisk i nagle z sufitu coś spadło. Prosto w ręce szatynki.
W pierwszym odruchu chciałem to coś strząsnąć, ale uprzedził mnie pisk Kiry.
- Jaki słodziak!
No, takiej to jej jeszcze nie słyszałem.
Podszedłem do niej i przyjrzałem się stworzonu na jej rękach. Była to okrągła, biała kupka kłaków z dużymi oczami i językiem wysuniętym z uchylonego pyszczka. Bez problemu mieścił się na rękach dziewczyny.
Kira podrapała go za długim, miękkim uchem, a on w odpowiedzi zamruczał i oblizał jej twarz.
- Właśnie znalazłaś legendarnego Poro - rzuciłem, przypominając sobie nazwę stworka. - Podono świetni z nich obrońcy. Chociaż nie potrafię sobie wyobrazić tego tutaj w roli psa obronnego...
Nie byłem pewny czy dziewczyna usłyszała moje słowa, całkowicie pochłonięta nowym przyjacielem.
- Master, możemy go zatrzymać?
Spojrzałem na nią jak na wariatkę. Po co jej to? Już miałem powiedzieć "nie", gdy zobaczyłem wyraz jej twarzy. Takiej minki nie powstydziłby się nawet Puszek ze Shreka.
- Yyy... - nie byłem w stanie odmówić. - Zapytaj Matta.
Strzeliłem mentalnego facepalma, ale może chociaż brunet będzie w stanie jej przemówić do rozumu.

>>*Luke*<<
- Matt! - krzyk Kiry rozległ się echem po jaskini.
Dziewczyna podbiegła do ogniska, niosąc na rękach coś białego.
- Co... - zaczął, ale przeszkodziło mu kolejne pytanie.
- Możemy go zatrzymać?
W tym momencie zorientowałem się, że to co niosła, to było jakieś zwierzątko.
Tylko nie to.
Nie, nie, nie, nie, nie.
Matt na pewno się na to nie zgodzi. Znam go dobrze.
Spojrzałem an nich i dostrzegłem na twarzy Matta dziwny wyraz, jakby... Niezdecydowanie?
- Ugh... Mi to obojętne - rzucił w końcu.
Posłałem mu mordercze spojrzenie. Odpowiedział mi przepraszającym.
- Luke! - usłyszałem.
Och, nie. To koniec.
- Mogę go zatrzymać?
Jeśli powiem że tak, to będę musiał jej z nim pomagać. Zresztą, na co jej zwierzątko? A jeśli się nie zgodzę...
Przełknąłem ślinę. Zwierzątko zamruczało, gdy szatynka podrapała je za uchem.
- Zobacz jaki słodziak! - dodała.
Spojrzałem na Kirę. Miała BARDZO proszącą minkę. Miała minkę, której nie potrafiłem powiedzieć nie, nie bojąc się o konsekwencje.
Przełknąłem ślinę. To była prawdopodobnie najważniejsza decyzja w moim życiu.
- Ja... - zacząłem, a ona, jeśli to możliwe, zrobiła się jeszcze bardziej prosząca. - Dobrze.
Widziałem tego facepalma Mastera i rozbawiony uśmiech Matta. Jednak nie zwróciłem na to uwagi. Pochłonęła ją przytulona do mnie szatynka. I stworek, którego ani na moment nie wypuszczała z rąk.
Tak. To będzie niewątpliwie ciężki czas.

~~Celestia~~
Obudziłam się. I to jest jedyna dobra dla mnie wiadomość. Reszta jest gorsza.
Było mi niemiłosiernie zimno, a ponadto ręce miałam skute w kajdany. Tyle dobrego, że ubrania miałam jeszcze w miarę całe...Ale co z tego, skoro ubrałam się jak na lato? Ech...
Rozejrzałam się po moim więzieniu. Było, o ironio, pomalowane na zielono. Zero mebli. Jedynie co tu było to przejrzyste okno prowadzące na korytarz oraz ciemne drzwi. No i oczywiście ja i moje kajdany. Ze ścian spływała woda. Mieli tu kiepską wentylację...Czyżbym w końcu trafiła do domu wariatów? Chyba nie, nie mam pięknego i modnego białego ubrania z drapowaniami, potocznie zwane i znane jako kaftan bezpieczeństwa...
Nagle usłyszałam szczęk kluczy i po chwili ktoś wszedł do mojej celi.
Przede mną stanął dość niski młody mężczyzna o długich białych włosach i intensywnie zielonych oczach. Jego ubrania miały ciemny kolor. W ręku trzymał klucze, którymi aktualnie się bawił.
Podszedł do mnie i odpiął łańcuchy u góry, dzięki czemu w ten sposób nie musiał mnie rozkuwać. Cholera.
-No, lala, wreszcie się obudziłaś. Zobaczymy, co takiego nam powiesz o swoich ziomkach.
-A skąd ta myśl, że cokolwiek powiem? - zapytałam chłodno.
-Och, nie martw się, już o to zadbamy...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Kolejne uderzenie. Boli, cholera. Ale nie krzyczałam. Nikogo nie wydam.
-Zacznij w końcu mówić! Ilu was jest?! Gdzie mieszkacie?!
Trzymałam buzię na kłódkę. Nic nie powiem.
Wyjął nóż. Zaczął rozcinać mi skórę na przedramionach. Nie krzyczałam, ale poczułam łzy na policzkach. Nie złamią mnie, nie zrobią tego.
-Masz ostatnią szansę, zanim zrobię ci coś gorszego...
Oplułam go.
-Nic ci nie powiem!
-Cóż, zanim cię odeślemy...
Wyjął jakąś puszkę. Otworzył ją i wysypał zawartość na moje rany. Cholera. Sól.
-Haaaa! Jasna cholera!
Łzy zaczęły spływać z nową siłą. Gwałtownie szarpnięto za łańcuchy i zostałam wręcz wywleczona z pokoju.
Nie złamią mnie. Nie złamią.

$$Master$$
Matt zajęty był naprawianiem teleportu, któremu przegrzały się jakieś kabelki czy coś (upuszczenie go w śnieg nie pomogło). Nie mogliśmy wrócić do Akademii, dopóki urządzenie nie działało.
W międzyczasie założyłem się z Lukiem o to, komu uda się oderwać uwagę Kiry od poro na więcej niż 5 minut. Chcieliśmy się jakoś rozerwać. Niestety, nie szło nam zbyt dobrze. "Słodziak" ciągle przewracał się na plecy, żądając drapania po brzuszku albo lizał ją, dając o sobie znać.
Westchnąłem.
- Luke, chyba musimy połączyć siły - mruknąłem. - Inaczej ona nigdy nawet na nas nie spojrzy.
- Chyba masz rację.
Zrezygnowani, usiedliśmy przy ognisku.
- Hej, Kira, jak go nazwiesz? - zapytałem, chcąc przełamać ciszę.
- Nie wiem. Weźmy go do Akademii i wtedy pomyślimy. Może na coś wpadnę po drodze.
To samo pytanie padło też godzinę temu. I dwie godziny temu. I trzy...
- Matt, jak ci idzie? - rzuciłem.
- Nie najgorzej. Skończę za jakieś dziesięć minut.
Pierwsza dobra wiadomość! Nareszcie!

Czego to nie uczą w tych szkołach dla ninja!

>>*Luke*<<
- Kirciaaaa... - szedłem za dziewczyną. - Nie idziesz znowu do miasta!
- A to niby czemu? - zdziwiła się.
Przyspieszyłem i stanąłem przed nią. Szatynka wpadła na mnie. Chciała się cofnąć, ale przytrzymałem ją, zmuszając, by spojrzała mi w oczy.
- Bo ostatnio mało nie zginęłaś - powiedziałem poważnie.
Kircia już otwierała usta, żeby coś powiedzieć, gdy przerwał nam krzyk.
- O! Tu jesteście! Szukałem was!
Niechętnie odsunąłem się od dziewczyny i posłałem chłopakowi mordercze spojrzenie.
- Co tam u was? - zapytał Master.
- Wszystko w jak najlepszym porządku... Możesz już iść - mruknąłem na tyle cicho, żeby mnie nie usłyszał. Denerwowało mnie jego zachowanie w stosunku do Kiry.
- Nie mam co robić - stwierdziła za to szatynka. - Nie mam co czytać, nie mam co ze sobą zrobić.
Zachichotałem. Kira, mimo że lubiła czytać, nigdy nie przeznaczała na to całego swojego czasu.
- W takim razie musimy pójść do... - oznajmił ninja - Biblioteki!
- To my tu takie coś mamy? - zapytałem zdezorientowany.
Kircia strzeliła facepalma.
- Jasne że tak - oznajmiła. - Tylko że pilnuje jej Gorgona. raczej nie mam szans tam wejść i nie zamienić się w kamień. No, niby noszą te czapki, ale coś jej nie ufam...
- Czy ktokolwiek ufa tutaj personelowi? - zapytał Master.
- Raczej nie - odparłem szybko. - I galaretce też nie. Ona tylko wydaje się być nieszkodliwa.
- Możemy kiedyś na nią zapolować - zaproponowała z uśmiechem Kira.
- Aha... - mruknął chłopak, a ja zachichotałem. - Wiecie co jest najważniejsze w przeprowadzeniu po ninjowemu akcji takich jak włamanie do biblioteki?
- Nie wiem, ale pewnie zaraz nam wyjaśnisz - rzuciłem.
- Przebranie! - oznajmił dumnie i mógłbym przysiąc, że za tą maską pojawił się szeroki uśmiech.

$$Master$$

- Jestem pewien że masz tu coś odpowiedniego – mruknąłem, przeszukując szafę Kiry.

- Przypomnij mi jeszcze raz, kiedy się zgodziłam, żebyś mi grzebał w szafie? – zapytała, unosząc jedną brew.

Posłałem jej mój promienny uśmiech, którego nie mogła zobaczyć przez maskę, ale mogła się domyślić, po oczach.

- Kiedy zgodziłaś się na mój plan – rzuciłem. – Aha!

Rzuciłem na parę siedzącą na łóżku czarne rurki dziewczyny i koszulkę, z której zrobię jej maskę.

- Masz jakąś czarną bluzę? – zapytałem.

- Nie bardzo – odparła.

- To idź przebrać spodnie – mruknąłem.

***

Gdy Kira została zaopatrzona w bluzę z kapturem Luke’a, a chłopak miał już na sobie swój komplet ciuchów, pomogłem dziewczynie związać włosy. Na szczęście, miałem styczność z długimi włosami i potrafiłem zapleść warkocz. Czego to nie uczą w tych szkołach dla ninja! Następnie założyłem im maski.

Słuchajcie. Plan jest taki…

***

- Cześć, Celes – mruknąłem, gdy tylko dziewczyna otworzyła drzwi. Mógłbym przysiąc, że gdzieś w tle widziałem piorun. – Promiennie dziś wyglądasz.

- Czego chcesz? – zapytała podejrzliwie.

- Więc tak… - oznajmiłem, wyciągając z kieszeni listę. – 14 przenośnych kamer, 4 twoje niesamowite krótkofalówki 2.0, 1 lub 2 tablety, oczywiście z obrazem z tych kamer, jakiegoś robota, który szybko biega i jest silny i uniesie książki… Właściwie to kilka robotów i nie pogniewam się jeśli dorzucisz jeszcze jakiegoś robota na przynętę i dodatkowe kamery. A, no i ciebie – wyszczerzyłem się do niej.

W tamtej chwili mógłbym przysiąc, że zaraz zatrzaśnie mi drzwi przed nosem.

~~Celestia~~

Wiem, co myśli. Ale nie dam mu tej satysfakcji.

Zobaczyłam z tyłu Luke’a i Kirę, ubranych na czarno. Chyba wiem, w co muszę się ubrać…

Uśmiechnęłam się lekko i powiedziałam:

-Wchodzę w to. Ale masz mi nie grzebać w szafach, sama wszystko wezmę. Wejdziecie? – zapytałam, a Master wyglądał tak, jakby mu właśnie szczęka z zaskoczenia opadła. Popatrzyłam na niego rozbawiona.

Wpuściłam ich, a sama zaczęłam grzebać w szafie. Czarne spodnie, czarny podkoszulek i czarna bluza z głębokim kapturem. Master podchodził do mnie z zamiarem zrobienia maski pewnie.

-Później, teraz sprzęt. - powiedziałam i podeszłam do kolejnej szafki przeznaczoną na moje zabawki. Otworzyłam ją i powoli wyjmowałam i kładłam na łóżko wszystkie potrzebne rzeczy.

-Czy ty tu nie masz czasem kilku bomb? - zapytał Luke.

-Bomby, pistolety, paralizatory, roboty, gazy bojowe i cała reszta...Dobra, to będzie wszystko. Eve, idziesz z nami.

Robot wyszedł ze swojego stałego miejsca przy oknie.

-Ona jest wystarczająco silna, Master, uniesie wagę 200 kilo. Co do przynęty...Dajcie mi chwilę, szybko zrobię.

Podeszłam do biurka, wyjęłam kilka narzędzi i potrzebnych materiałów. Popatrzyłam na nie chwilę i uznałam, że dobre będą w miarę duży robot, najlepiej denerwujący i szybko biegający. Jeżeli się rozwalą, to trudno.

Padło na małpę.

-Hmmm...Dajcie mi 10 minut.

I wzięłam się do roboty, nie słuchając nikogo.

Eve puściła w tle muzykę, dzięki czemu umilało mi to pracę, a reszta chyba się nieco rozluźniła.

-Dobra, już. - powiedziałam. - Nawet wgrałam wkurzające, żeby nie powiedzieć wkurwiające, oprogramowanie. Napisałam je kiedyś po kolejnej akcji mojego znajomego. On we wkurzaniu innych ma profesurę napisaną. Luke, nie tykaj tego! - krzyknęłam. - Ta bomba może wysadzić kawał Akademii, jeżeli ją gwałtowniej potrząśniesz!

Chłopak spojrzał na bombę i ją odłożył na miejsce.

-To delikatny sprzęt, człowieku...-pokręciłam głową. - No to jak, idziemy?

>>*Luke*<<
Przyspieszyłem i zwinąłem Celes trzy bomby. Mogą się przydać. Poza tym i tak nikt nie widział. Celestia pewnie się zorientuje, ale co tam.
Dziewczyna szybko się przebrała. Master dał jej znak i, gdy podeszła, zrobił maskę, a następnie wytłumaczył gdzie co rozstawić, kiedy uruchomić przynętę i pozostałe szczegóły. Zaskoczyła mnie dokładność planu wymyślonego w kilka sekund. Wydawał się całkiem profesjonalny. Jednego mi tylko brakowało w jego planie. Pójścia na żywioł.

***

Szczerze mówiąc, moim marzeniem nigdy nie było czołganie się wentylacją nad bibliotekę. Kirci najwyraźniej też nie. Było tu dość ciemno, co wywoływało u niej strach, na który nie byłem w stanie nic poradzić. Pewnie w tej chwili zazdrościła Celestii, która siedziała sobie wygodnie w jej pokoju (który już chyba na zawsze zostanie naszą bazą wypadową) i nadzorowała wszystko z kamer. Specjalne krótkofalówki 2.0, które dziewczyna stworzyła, mieliśmy przymocowane do uszu. Raz na jakiś czas ktoś się odzywał.
- Master - usłyszałem w słuchawce - teraz w lewo i będziecie już prawie na miejscu. Gdzieś w połowie korytarza powinna być kratka.
Jako że ninja szedł pierwszy, to do niego kierowane były wszystkie wskazówki.
Pomoc dziewczyny okazała się niezastąpiona, Kircia widocznie odetchnęła z ulgą, widząc światło wpadające przez otwór. Master przesunął się na drugą stronę i, nie mam pojęcia jakim cudem, obrócił się o 180 stopni, leżąc (bo cały czas się czołgaliśmy) twarzą twarz z Kirą. Ja byłem kawałek z tyłu.
- Celes, jesteśmy gotowi - powiedział.
Nagle usłyszeliśmy huk. Potem jakieś dziwne dźwięki, aż w końcu krzyk Meduzy i jej głośne kroki w korytarzu.
- Czysto.
Ninja jednym szybkim ruchem wyrzucił kratkę i wyskoczył z otworu. Po drodze na ziemię oczywiście musiał zrobić salto. Po prostu musiał się popisać. Zaraz za nim skoczyła Kircia. Ona użyła swoich mocy i zgrabnie wyhamowała przed samą ziemią. Gdy przyszła kolej na mnie, po prostu Przyspieszyłem i pojawiłem się za nimi.
- Do dzieła! - zawołałem.
Gdzieś pojawił się robot Celestii, który miał nosić wszystkie tomy. Przyspieszyłem i w czasie, gdy Kircia i Master obeszli jeden regał, ja zająłem się resztą. Nie całkiem według planu, ale było skuteczne.
Tym sposobem zwinęliśmy z biblioteki około dwustu książek fantastycznych. Jedyny problem stanowiło wyjście z pomieszczenia - nie licząc wentylacji, do której nie mieliśmy szans sięgnąć, było tylko jedno. To właśnie w nim zniknęła Meduza.
- Pospieszcie się. Ona wraca - oznajmił głos w słuchawce.
- Biegiem - oznajmił Master.
Złapał Kirę za rękę i pociągnął w stronę wyjścia. Odrobinkę mnie to wkurzyło.
Przyspieszyłem. Czas jakby stanął w miejscu. Wziąłem Kirę na ręce i przebiegłem do jej pokoju. Postawiłem ją na ziemi.
Gdy czas znów płynął normalnie, szatynka z rozpędu na mnie wpadła. Potem, zaskoczona, rozejrzała się po swoim pokoju.
Nachyliłem się nad nią.
- Zaraz wracam - szepnąłem i cmoknąłem ją w policzek.
W podobny sposób pomogłem robotowi Celestii. Tak samo jak Masterowi, po prostu pozwoliłem poruszać się w czasie z moją prędkością.
W ciągu sekund byliśmy w naszej bazie wypadowej.

~~Celestia~~

Usiadłam przed laptopem w pokoju Kiry. Wszystkie kamery ustawiły Arachne, a małpa była na miejscu.

,,Połamałam” sobie palce i wzięłam się do roboty.

-Dobra, którędy macie zamiar wejść?

-Wentylacją. – odpowiedział Master.

Czego ci ninja nie wymyślą…Łatwiej już byłoby chociażby oknem, ale skoro chcą wentylacją…

-Spoko. Jest jedno wejście do niej tuż obok biblioteki, po prawej jakieś 10 metrów od drzwi.

Dostałam sygnał od Eve, że już jest na miejscu. Ona weszła oknem, które było otwarte. Najwidoczniej Meduza lubi świeże powietrze.

-Celes, jesteśmy. – przekazał Master.

-Jak już wejdziecie, to musicie skręcić dwa razy w lewo.

-Jasne.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-No more I’m taking this hatred from you. You make me feel dead when I’m talking to you… - nuciłam przy wyłączonym mikrofonie.

-Celes, jesteśmy gotowi. – powiedział Master, a ja wydałam komendę małpie.

Robot najpierw przebiegł przed Meduzą, pomachał jej i zaczął tańczyć, po czym wstał, pokazał środkowe palce i wykrzyczała głosem Shadowa:

-Nie złapiesz mnie, madafaka!

Ledwo się powstrzymałam przed śmiechem. Jednak po całej akcji będę musiała wywalić z robota to oprogramowanie, bo inaczej będzie wszystkich wkurzać.

Przez kamerę widziałam, że Meduza zaczęła wściekła gonić małpę. Włączyłam mikrofon i powiedziałam:

-Czysto.

I wszyscy po kolei wskakiwali do biblioteki.

Tak w ogóle muszę powiedzieć Luke’owi, jakie będą konsekwencje, jeżeli zdetonuje te bomby tam, gdzie nie trzeba. I nie zwieje mi nawet na drugi koniec świata, bo i tak go znajdę.

Wzięli, co trzeba i już mieli wychodzić…

-Wiejcie, ona wraca! – powiedziałam.

Luke natychmiast pojął sytuację i przeniósł Kirę do mnie, pocałował ją w policzek, zawrócił, przyprowadził robota, a na koniec Mastera.

-Dzięki za pomoc, Celes. – powiedział z wyszczerzem Master. Tak, na pewno się szczerzył, widać to było pomimo maski.

-Tak, tak, dozgonna wdzięczność i tak dalej…-powiedziałam znudzona. – Kira, jak już coś przeczytasz, to pożyczysz mi kilka? Książki fantasy rządzą. – powiedziałam i lekko się uśmiechnęłam.

-Nie, kolejna. – jęknął Luke.

-Jasne. – odpowiedziała Kira.

-Luke, możemy porozmawiać? W cztery oczy. – od razu zastrzegłam.

-Taa…-powiedział i wyszliśmy na korytarz.

-Słuchaj, możesz zatrzymać te bomby…-zaczęłam.

-Naprawdę?

-Nie przerywaj mi! Tak, naprawdę, ale jeżeli je zdetonujesz nie tam, gdzie trzeba, to cię znajdę i dogłębnie wyjaśnię, dlaczego nie powinieneś tego robić, jasne? – powiedziałam chłodno.

-Rozumiem…

-Cieszę się z tego. – powiedziałam i wróciłam do pokoju Kiry. – Zabieram laptopa i Eve i już mnie nie ma.

~*~Kira~*~
Po kilku godzinach układania książek w wieże na podłodze, a następnie budowania z nich fortu, chłopacy w końcu stwierdzili, że ich czas nadszedł i muszą iść spać. Jako że była to pierwsza w nocy, to obudzili po drodze Mistle, która nie omieszkała im wytknąć ich indolencji intelektualnej i z trzaskiem zamknąć drzwi. Jeszcze przez jakiś czas słychać było na korytarzu hałasy, ale byłam spokojna, bo stosunki chłopaków znacznie się ociepliły podczas budowy. Ja sama miałam ochotę jeszcze poczytać, ale nie miałam już siły, więc po prostu odłożyłam książki na miejsce. Przez chwilę przysłuchiwałam się hałasom, aż w końcu zdecydowałam się położyć spać. Gdy już miałam wskoczyć pod kołdrę, usłyszałam pukanie do drzwi. Zdziwiło mnie kto mógłby tu przyjść o takiej porze, ale w sumie od kiedy mój pokój stał się "bazą wypadową" takie rzeczy miały miejsce częściej. Rozmyślania przerwało mi kolejne, bardziej natarczywe pukanie. Tym razem po prostu podeszłam do drzwi i je otworzyłam.
W pierwszej chwili nie wiedziałam, co widzę. Dopiero gdy moje ciało przeszyło zimno i cała zesztywniałam, zrozumiałam. Uniosłam ręce przed twarz, próbując zasłonić widok, ale było za późno. Blask, który pojawił się przed moimi oczami był niczym innym, jak tylko...
Nie zdążyłam dokończyć myśli, zanim nie straciłam zdolności myślenia.

#KT Lustro

~~*Kira*~~
Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wzdłuż ściany biegły rzędu luster, wszystkie wyższe i szersze niż ktokolwiek z nas. Były w czarnych bogato zdobionych ramach. Jak w transie wszyscy ruszyli w ich stronę. Jedno z luster zdawało się mnie wołać, po prostu czułam, że mam do niego podejść. Tak też zrobiłam.
Gdy tylko znalazłam się naprzeciwko, moje odbicie także się pojawiło. Co w tym wszystkim najzabawniejsze, to byłam ja, ale nie ja. Bardzo konkretne określenie, ale ciężko je zastąpić czymkolwiek innym ze względu na to, jak dobrze oddaje sytuację.
Dziewczyna w lustrze miała niebieskie włosy upięte w wysoki kucyk. Jej oczy wydawały się emitować czerwone światło. Miała ostry makijaż, którego ja nigdy bym sobie nie zrobiła - po pierwsze nie nosiłam makijażu, po drugie był zbyt mocny. Oprócz tego jej skóra była dużo bledsza niż moja, co jeszcze bardziej podkreślało jak bardzo jest umalowana. Miała na sobie krótkie spodenki i koszulkę, a oprócz tego pas, do którego przypięte były krótkie miecze. Nie były one proste. Wzdłuż ostrzy i wewnątrz znajdował się skomplikowany wzór. Rękojeść była ciemnoszara, a ostrza lśniły bielą. Wszystkie ubrania dziewczyny były czarne.
Ale najbardziej przerażający był uśmiech.
Gdy tylko mnie zobaczyła, uśmiechnęła się od ucha do ucha. Dosłownie. Jeśli widzieliście kiedyś film "Alicja w Krainie Czarów" z Johnnym Deppem i pamiętacie jak wygląda kot z Cheshire to zrozumiecie co mam na myśli.
Dziewczyna stała na tle jakiegoś starego, opuszczonego biura, które wydawało mi się dziwnie znajome. Byłam pewna, że nie ma go nigdzie w Akademii...
- Cześć - powiedziała i, o ile to możliwe, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. - Tęskniłaś?
Nagle doznałam olśnienia. Dawno temu, zanim trafiłam do Akademii, wpadłam, w jak to mówią rodzice, złe towarzystwo. Oprócz tego, że nauczyłam się strzelać z łuku, broni palnej i walczyć moimi krótkimi mieczami, nie przyniosło mi to zbyt wiele dobrego. Raczej złe cechy i nawyki. Ale zanim się stamtąd zabrałam, co zajęło mi trochę, ze względu na próby unikania ciotki, która w tamtym czasie się mną opiekowała, poznałam pewną dziewczynę, która postanowiła zostać moją mentorką. Gdy patrzę na to z perspektywy czasu, widzę, że nie była ona najlepszym wzorem do naśladowania, ale wtedy wydawała mi się idealna. Miała długie włosy, zawsze pofarbowane na niebiesko i uwielbiała czarny kolor. Namówiła mnie nawet, żebym zaczęła ubierać się podobnie.
- Dawno cię nie widziałam - odparłam.
- Wiem że tęskniłaś - rzuciła tamta, przybliżając się do tafli.
- Szczerze, to miałam nadzieję, że potrwa to dłużej.
Dziewczyna nadęła policzki i odsunęła się.
- Dobra, dobra, a teraz rób miejsce! Mam zamiar tam wrócić! - zawołała. - Było mi u ciebie całkiem wygodnie...
- Wybacz, ale lubię moje ciało. Nie zamierzam się stąd ruszać - oświadczyłam, krzyżując ręce na piersi.
Dziewczyna zmrużyła oczy.
- Twoje są martwe w środku, wiesz? - zapytała. Odpowiedziałam jej zaskoczonym spojrzeniem. - Oczy. Wypaliłaś się już. Więc zrób mi miejsce, żebym mogła na nowo rozpalić w nas ogień!
Te słowa mnie zaskoczyły.
- Niestety, nie przepadam za tym samym co ty - mruknęłam.
- Oj, weź przestań! Jesteśmy takie same! Lubimy to samo! Tylko ja jestem ta odważniejsza - przyjrzała mi się krytycznym okiem. - I ładniejsza.
- Nie masz prawa mówić, że jesteśmy takie same. Nie masz w sobie nic z człowieka!
- Robiłaś co mogłaś, żeby się przede mną ukryć, ale teraz widzisz nas w całej okazałości! - zawołała tamta.
- Możesz robić co chcesz, ale nigdy nie będę taka jak ty!
- Nie musisz - rzuciło moje odbicie. - Zawsze byłaś.
***
- Nie możesz opierać mi się całą wieczność!
- Nie będę marionetką w twojej grze! Jesteś przeszłością! Nie ma dla ciebie miejsca w przyszłości!
- Wyjdę tam, choćbym miała cię związać! Będziesz gdzieś tam, głęboko, w kostiumie ze swojego ciała, który ja założę!
- Mów co chcesz, ale dzisiaj to ja stąd wyjdę!
***
Zbliżyłam się o krok do lustra.
- Nie zrobisz mi tego! Nie odważysz się! - krzyknęła tamta.
Postąpiłam o krok do przodu.
- Założysz się?
Dziewczyna sięgnęła do paska i wyciągnęła stamtąd pistolet.
- Jeszcze krok... - zagroziła, mierząc we mnie.
"Ale co może mi zrobić odbicie w lustrze?" pomyślałam.
Nie spodziewałam się, że cokolwiek dopóki w moich uszach nie odbił się huk wystrzału, a mojego brzucha nie przeszyła fala bólu.
- Och...
Jęknęłam i złapałam się za ranę. Widziałam sączącą się z niej krew. Poczułam jak nogi się pode mną uginają i zaczęłam upadać...
- Kira!
Nagle gdzieś obok mnie znalazła się Mistle. Uklękła obok mnie.
- Co się stało? - zapytała.
Spojrzałam na mój brzuch i nagle poczułam się zupełnie inaczej. Cały ból zniknął. Nie było też ani krwi, ani rany.
- Wiem co tu się stało - powiedziała śpiewnie dziewczyna z lustra.
Przymknęłam oczy. Dlaczego tak się dzieje?
- To sprawia, że wariujesz - usłyszałam z lustra.
Dziewczyna siedziała po turecku naprzeciwko mnie i uśmiechała się.
- Nie możesz wymazać swojej przeszłości.
Stałam w naszej starej kryjówce, opuszczonym biurze. Obok mnie stała moja mentorka. Obie miałyśmy w dłoniach pistolety i ukrywałyśmy się za ścianą.
- Gotowa na dobrą zabawę? - zapytała z uśmiechem.
Skinęłam głową i odpowiedziałam jej tym samym. Uśmiech znaczył w naszym języku bardzo dużo. Zbyt dużo, żeby dało się to jakkolwiek wytłumaczyć.
Wychyliłyśmy się zza ściany. Stało tam dwóch chłopaków, którzy mierzyli też w nas. Położyłam palec na spust, gotowa pociągnąć, gdy nagle naszła mnie pewna myśl.
Jeśli to zrobię nie będzie już odwrotu.
Czy ja naprawdę chcę ich zabić?
Nie byłam w stanie strzelić. Usłyszałam kule gdzieś obok mnie, ale czas jakby zwolnił. Patrzyłam na chłopaka, a on na mnie i oboje nagle zrozumieliśmy - nie byliśmy w stanie kogokolwiek zabić. Nie pasowaliśmy tu.
Nagle rozległ się huk i chłopak padł na ziemię. Na ściany prysnęła jego krew. Zaskoczona, upuściłam pistolet.
- Kurde, Kira, coś ty sobie myślała?! - krzyknęła dziewczyna. - Chciałaś żebyśmy zginęły?!
Ale nie byłam w stanie skupić się na tym, co ona mówi. Widziałam tylko krew chłopka, spływającą powoli wzdłuż jednego z plakatów.
"Ta krew... To nie ja... Prawda? To nie ja go zabiłam..."

~*~Mistle~*~
Postać w lustrze wyglądała jakby była na haju.

Czerwone pasemka, wyglądające jakby namalowano je sprayem odcinały się na tle czarnych włosów. Na głowie miała fioletowego fullcapa. W uszach miała kolczyki w kształcie okręgów o średnicy około pięciu centymetrów, do których przyczepiła różnokolorowe pióra. O jej makijażu i reszcie ubrań już nie wspomnę. 

- Cześć Mistle! Chcesz się zabawić? - zapytała z szerokim uśmiechem. Dopiero teraz zauważyłam że na plecach ma zawieszony jakiś dziwny przedmiot. Ale cóż, różnie to bywa z takimi krzywymi lustrami.

- Nie, dzięki.

- Oj, no weź! Nie bądź taka sztywna! Chociaż raz się trochę rozerwij!

Usłyszałam jakiś jęk. Odwróciłam się i zobaczyłam jak szatynka upada na ziemię.

- Kira!

Podbiegłam do niej kompletnie zapominając o lustrze. Uklękłam obok.

- Co się stało? - zapytałam, przyglądając się dziewczynie.

Trochę zdezorientowana rozejrzała się wokół i w końcu znów spojrzała na mnie.

- Nic takiego - mruknęła.

Pomogłam jej wstać i razem odeszłyśmy od luster. 

>>*Luke*<<
W lustrze zobaczyłem... innego siebie. Miałem na sobie kolorowe ubrania, żółtą podkoszulkę i czerwono-pomarańczowe szorty. Na plecach przyczepioną miałem wyrzutnię rakiet. Chłopak za to celował właśnie z AWP do jakichś ludzi w oddali. Cały świat za nim miał dziwne kolory - zielone niebo, różowe drzewa, czerwona trawa, itd.
- Haha! Cześć, mały! Miło cię widzieć! Wręcz wystrzałowo! - postać w lustrze zaśmiała się z własnego żartu. - Kapujesz? - wskazał na snajperkę.
- Niestety -  mruknąłem.
- Hah! - zawołał. - Wiedziałem że się dogadamy! W końcu jesteśmy tacy sami! To to ja a ja to ty!
- Czyli ja to ja? - zapytałem.
- Nie - odparł. - Ja to ja.
- A ty to ty.
- Ja to ja.
- Rozumiem - odparłem. Doskonale wiedziałem, co miał na myśli. - Chociaż nie powiedziałbym, że jesteśmy tacy sami.
Chłopak. Spojrzał na mnie, jakby chciał mnie zabić. Po chwili jednak rozchmurzył się i sięgnął po wyrzutnię rakiet.
- Sprawdźmy - powiedział.
Machnął ręką i obraz zamigotał. Po kilku sekundach, lustro było jakby prawdziwe. Widziałem siebie, widziałem innych, stojących plecami do mnie, zapatrzonych w swoje odbicia. Jednakże, coś było nie tak. W moich dłoniach pojawiła się wyrzutnia rakiet, którą przed chwilą trzymał chłopak. Gdy spojrzałem w dół, okazało się, że ja także ją mam. Luke z lustra uśmiechnął się do mnie, po czym odwrócił się i zaczął mierzyć wyrzutnią w... Kirę.
Po chwili, kompletnie nie kontrolując co robię, powtórzyłem gest chłopaka. Z lustra dobiegł mnie huk. Chciałem krzyczeć i ostrzec szatynkę, ale z mojego gardła nie wydobył się żaden dźwięk, a nie byłem w stanie się poruszyć. Sam nie wiem kiedy, nacisnąłem spust. Zamknąłem oczy. Po chwili dobiegł mnie głośny dźwięk i krzyk Kiry. Otworzyłem oczy i zobaczyłem ją leżącą na ziemi.
- Widzisz? Jesteśmy tacy sami - postać w lustrze znów się uśmiechnęła, po czym zamigotała i zniknęła. Rama została pusta, a ja poczułem, że znów mogę się ruszać.
- Kira! - zawołałem i pobiegłem w jej stronę.

<<Matt>>
- Siemka! - zawołał chłopak z lustra.
Może i był do mnie podobny, ale... Prawie w ogóle. Miał czerwone włosy, a także soczewki, sprawiające, że posiadał złote tęczówki, a zamiast źrenic cienki pasek. Upodabniało to jego oczy do kocich. Miał na sobie żółtą, fluorescencyjną koszulkę i jasne jeansy z czerwonym paskiem. Za nim zatknięta była jakaś broń.
- Ale z ciebie sztywniak, Mattie! - dorzucił. - W ogóle nie wykorzystujesz swojego potencjału! Masz w sobie mnie, a ty tak po prostu mnie ignorujesz! Jak możesz być taki nijaki?
- Szczerze mówiąc, nie przeszkadza mi to w najmniejszym stopniu - rzuciłem.
- Popatrz na siebie! Co ty robisz ze swoim życiem? Nie możesz wiecznie kryć się w cieniu swojego brata! Jego też kiedyś zabraknie! Gdyby zależało to ode mnie, to stałoby się to nawet szybciej niż później...
Posłałem mu mordercze spojrzenie. Mimo że Luke nie był wzorowym bratem, to nie pozwoliłbym go zabić.
- No już, nie udawaj takiego świętego! Dobrze wiesz, że on potrafi być utrapieniem!
- Nie przeczę - odparłem. - Nie zmienia to faktu, że jest moim młodszym bratem i nie ważne co zrobi, zawsze nim będzie i zawszę będę go chronił.
- Durna odpowiedzialność starszego - mruknął chłopak. - Tylko tego nauczyli cię rodzice! Nie masz może ochoty wreszcie się od tego uwolnić? Od wiecznego poczucia obowiązku?
- Nie - stwierdziłem. - Jego ktoś musi pilnować. Równie dobrze to mogę być ja.
Odwróciłem się i zacząłem odchodzić.
- Czekaj! Gdzie idziesz? Znowu kryć się w cieniu braciszka? - zawołał. - Wracaj tu! To nie koniec!
Włożyłem ręce w kieszenie i więcej już go nie słuchałem.

~~Celestia~~

W lustrze zobaczyłam…Siebie. Ale jednocześnie to nie byłam ja. W odbiciu nie miałam grzywki, cera była bardzo blada, oczy były czerwone i dziwnie wesołe, a uśmiech szeroki i psychiczny. Wzdrygnęłam się.

No niby to ja, a jednak nie!

-Co jest, Yumi? - odezwało (?) się odbicie. - Chyba się mnie nie boisz, co~? - uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

-Po prostu uśmiechasz się w taki sposób, że aż można uznać, że jesteś szalona i powinni cię w psychiatryku zamknąć. - powiedziałam, poprawiając okulary.

-No weź~! W końcu jestem częścią twojej duszy! Ranisz mnie.

-Nie kłam.

-Też racja ^^. A teraz powiedz mi: czemu trzymasz z tymi ludźmi. - ostatnie słowo wypowiedziała z obrzydzeniem.

-Daj spokój, to tylko tak na chwilę...

-Ale ty już się do nich w miarę przyzwyczaiłaś! Pewnie udają jak reszta. Pamiętasz? Chociażby ten psycholog. Niby chciał pomóc, a tylko pogorszył sytuację. Prawie do psychiatryka nas wysłał! Zapomniałaś o naszej nienawiści do ludzi? Za to, że nie obchodzi ich nic prócz własnej wygody i nic innego ich nie obchodzi? - Uff, wreszcie zakończyła swoją tyradę, po czym skądś wytrzasnęła kosę i zaczęła nią ciąć niewidzialne osoby. Przyglądałam się temu z politowaniem.

Rozejrzałam się dookoła. Każdy był zajęty swoimi odbiciami, pewnie oni również widzą swoje inne ,,opcje". Fajnie, przynajmniej mnie nie usłyszą.

-Wiesz co? Jednak mam z ludźmi coś wspólnego. Dbam wyłącznie o siebie!

Odwróciłam się od lustra, a po chwili część moich robotów wyszła z kieszeni i zakryły lustro, w pewnym sensie zamykając ,,drugą'' Yumi.

Poczułam dotknięcie na ramieniu. Zrzuciłam brutalnie rękę osobnika, który postanowił mi ją położyć i odwróciłam się. To był Luke.

-Nie dotykaj mnie. - wysyczałam.

Z mojej kieszeni nagle zaczęła lecieć muzyka. Włożyłam rękę i wyjęłam małego ptaka, który poderwał się z mojej dłoni i zaczął krążyć pod sufitem wokół pokoju.

-And I've lost, who I am. And I can't understand, why my heart is so broken...

Wszyscy wlepili spojrzenia w robota. Był moim pierwszym, jaki zbudowałam. Prędzej go zniszczę, niż komuś oddam.

-Who I am...From the start...Take me home, to my heart.

Zaśpiewał, krążąc nad moją głową.

-There's the light, there's the sun...

Robot usiadł na mojej dłoni i przestał ,,śpiewać''.

Schowałam go do kieszeni.

Chciałam już po prostu wrócić do pokoju i zamknąć się tam na cztery spusty, żeby wszyscy dali mi święty spokój.

~<<YoYo>>~
Spojrzałam w lustro, nie zobaczyłam nic niezwykłego, po prostu...ja.
Nie rozumiem...czemu tu stoi zwykłe lustro, podeszłam i oparłam dłonie o jego taflę. Nagle usłyszałam trzask, odgłos tuczonego szkła, a przede mną pojawiła się dziewczyna bardzo podobna do mnie, tyle, że o zielonych oczach i czerwonych włosach, w dłoniach trzymała sztylety.
-BU!- Usłyszałam.
-Co ty tu robisz, przecież nie jesteś mną, więc co robisz w lustrze?
-Hahahaha, ty naprawdę nie jarzysz co?- Powiedziała dziewczyna wyraźnie rozbawiona.- Ty mnie nie znasz, lecz ja znam ciebie, jestem tam, w tobie.- wskazała bronią w moim kierunku.- zazwyczaj siedzą tam próbujesz mnie zwalczać, ale wreszcie jestem wolna.
-Czy to znaczy, że jak teraz odejdę to Ty także znikniesz?
- O nie, nie, nie, nie.- Dziewczyna spoważniałą.- Tak łatwo to nie ma. Ja nigdy nie zniknę, zaakceptuj to.
-Ok, miło było, ale na jakoś tak odechciało mi się na ciebie patrzeć, uściskałabym cię na pożegnanie, ale cóż jesteś w lustrze- Uśmiechnęłam się i obróciłam na pięcie.- Papa!
-To się jeszcze okażę.
Wreszcie poczułam co znaczy "wbić komuś nóż w plecy", a właściwie to sztylet, nie miłe uczucie, a właściwie to straszny ból. Upadłam.
-HAHAHHAHAHAHA!.-Usłyszałam śmiech rodem zakładu zamkniętego.

~~*Kira*~~
Otworzyłam oczy i usiadłam na łóżku. Rozejrzałam się. Znów byłam w moim pokoju. Czy to możliwe że to był tylko sen?
Szybko się przebrałam i wyszłam z pokoju. Kierowałam się w stronę stołówki. Gdy tylko tam trafiłam, zorientowałam się, że pozostali już tam są. Dosiadłam się. Przy stole panowała iście grobowa atmosfera. Nikt się nie odzywał ani nic nie jadł.
- Hej - mruknęłam. - Też śniła wam się...
- Komnata? - dokończył Luke. - Tak.
Westchnęłam. 

#KT Ene due rike fake?

~~Celestia~~
Drzwi jednak nie były zamknięte, ale trochę ciężko się je otwierało. W komnacie było ciemno, więc wyjęłam z kieszeni komórkę i oświetliłam najbliższą ścianę. Ku mojemu zdziwieniu znalazłam...Kontakt! Żarówki w takim miejscu to chyba niecodzienność, chociażby ze względu na to, co było na samym początku, w pierwszej komnacie...Ale co ja będę marudzić, nie ma co wybrzydzać. Nawet to lepiej, dzięki temu nie musimy używać komórek do oświetlania. Włączyłam światło i...
-Ale jaja. - powiedziałam rozbawiona.
Znaleźliśmy się w pokoju, który przypomina trochę ten gabinet ochrony z monitorami i tak dalej. Podeszłam bliżej i włączyłam monitory. Działa!
-Mamy podgląd na całe, że tak to ujmę, podziemia Akademii. - powiedziałam i jestem pewna, że w tym momencie zaświeciły mi się oczy z zafascynowania.
-A tak by the way...Gdzie jest Ilied? - zapytała Kira.
Rozejrzałam się dookoła. Faktycznie, smoczycy nigdzie nie było. Wzruszyłam ramionami.
-Mało osób potrafi wytrzymać moje towarzystwo. - powiedziałam. - Ale nie sądzę, żeby to było powodem braku Ilied.

>>*Luke*<<
- Wooow - mruknąłem, rozglądając się. - Nieźle.
Pełno monitorów, pełna profeska. Podszedłem do jednego ze stołów i zacząłem obserwować podziemia.
Gdy inni zajęli się zastanawianiem, gdzie może być Ilied, ja sprawdzałem po kolei stanowiska.
- Tu są! - krzyknąłem.
Wszyscy jak jeden mąż spojrzeli na mnie zaskoczeni.
- Kto? - zapytała Kira.
- No, pozostali - odparłem. - Z wyjątkiem Fiera.
Tym sposobem wszyscy zaczęli przyglądać się obrazowi. Temat Fiera i Ilied odszedł na dalszy plan, zastąpiony przez ważniejszy - gdzie teraz mamy iść?

~~*Kira*~~
- Powinniśmy jakoś postarać się z nimi spotkać - stwierdziłam. - Może oni wiedzą, co się stało z Fierem i Ilied.
- Tylko którędy mamy iść?
Faktycznie, do tego pokoju prowadziło wiele korytarzy. Nie było gwarancji, że wybierzemy ten właściwy.
- Ymm... Ene due rike fake? - zapytał z uśmiechem Luke.
- Postaram się to jakoś rozszyfrować - oznajmiła Celestia. - Dajcie mi chwilę.
Mito w tym czasie stał gdzieś w tle, najwyraźniej znudzony. Luke tymczasem wyglądał jakby wpadł na jakiś głupi pomysł i zastanawiał się czy dobrym pomysłem jej wprowadzenie go w życie.
- Nawet nic nie próbuj - zgasiłam jego zapał. - Nie mamy czasu na wkurzanie siebie nawzajem.
Blondyn już chciał coś powiedzieć, gdy przerwał mu okrzyk Celestii:
- Mam!
Wskazała palcem jedno z wyjść.
- To tam!
Wszyscy ruszyliśmy w tamtą stronę.

~~Celestia~~
Wyszliśmy drzwiami wskazanymi przeze mnie, za którymi znajdował się zwyczajny korytarz, taki jak w AN Głównym (brzmi to jak nazwa dworca w Toruniu XD), co mnie lekko zdziwiło po tym wszystkim, co się tu działo, ale nie dałam tego po sobie poznać. Postanowiłam po drodze przejrzeć broń, która tak nagle pojawiła się w moich dłoniach stosunkowo niedawno. Były to sztylety, dokładniej sztuk sześć. Każdy z nich miał inaczej przyozdobioną rękojeść - pierwszy miał ,,owinięty'' wokół siebie wąż z czerwonym oczkiem, rękojeść była srebrna, tak samo jak wąż. Drugi z kolei miał kruka z czarnym oczkiem. Rękojeść i zwierzę były białe. Trzeci miał orła z żółtym oczkiem. Całość była czarna. Kolejny sztylet miał z kolei sowę z białym oczkiem, rękojeść i ptak były złote. Następny sztylet posiadał lisa z zielonym oczkiem, czerwień była kolorem tego ostrza. Ostatni ze sztyletów miał na sobie, o dziwo, królika. Żadne z poprzednich zwierząt nie było w końcu roślinożerne, większość była drapieżnikami. Tak czy inaczej, to zwierzę miało granatowe oczko, a reszta była pomarańczowa.
-Co jest, do cholery...-szepnęłam, marszcząc brwi.
Nagle sztylety w mojej dłoni zamieniły się w kolczyki, dokładniej we wkręty. Każdy miał inny kolor i inne oczko.
-Co jest? - zapytał Mito.
-Nic takiego, ale moje sztylety zmieniły się w kolczyki. - odpowiedziałam.
Wszyscy podeszli do mnie i spojrzeli ponad ramieniem.

~~*Kira*~~
Gdy wszyscy skończyli podziwiać kolczyki Celestii, zajęli się własnymi "prezentami".Ja dostałam łuk i kołczan pełen strzał, co całkiem mnie ustawiało, bo potrafiłam się nim posługiwać. Nie widziałam szczególnego pożytku w oglądaniu go dziesięć minut, więc po prostu zmobilizowałam resztę i zmusiłam do dalszej drogi.
W trakcie rozmawialiśmy i porównywaliśmy "prezenty".  Mniej więcej po jakiejś godzinie, chociaż ciężko powiedzieć czy byłam nawet blisko, usłyszeliśmy krzyk:
-Kira!
I tak oto spotkaliśmy pozostałych.
Po jakimś czasie, gdy wszystko zostało już opowiedziane, ruszyliśmy dalej. Dość szybko natrafiliśmy na ogromne drzwi.Wyglądały na ciężkie, ale gdy tylko do nich podeszliśmy, same się otworzyły. Spojrzeliśmy po sobie. Mistle jako pierwsza weszła do środka, ja zaraz za nią.

#KT To tylko ty

♦♥♦Ilied♦♥♦

Poczułam czyjąś dłoń na grzbiecie. Bez mniejszego zastanowienia przytuliłam się do Kiry.
- Ilied wszystko w porządku?
- Nie zbliżaj się do mnie! - syknęłam na podchodzącą Celestie.
- Spokojnie. - Kira próbowała mnie ogarnąć.
- Nie będę spokojna! - fuknęłam.
- Fier, Ilied nam panikuje. Nie wiemy jak ją uspokoić. - Cels mówiła do krótkofalówki.
- Zasłońcie jej czymś oczy. To powinno złagodzić nieco sytuacje. I uważajcie, żeby was przypadkiem nie dziabła.
Zanim zdarzyłam cokolwiek zrobić, otoczyła mnie ciemność. Czułam na twarzy dotyk materiału. Fier miał rajcę uspokoiłam się trochę.

~~Celestia~~

Jestem ciekawa, ilu już ludzi doprowadziłam do tego, że nawet nie chcieli mnie widzieć na oczy.

To, że Ilied jest smokiem nie zmienia postaci rzeczy.

Z kieszeni wyszedł pająk i drasnął mnie w szyję. Mocno, muszę dodać.

Ale dzięki temu przynajmniej otrzeźwiałam z tego mode’a szaleńca. No co ja wam na to poradzę, że czasem tak już mam?!

Kap, kap, kap.

Krew powoli spływała mi z szyi i kapała na podłogę. Kira podeszła do smoczycy i ją przytuliła. Mimo, że nie podchodziłam, to i tak Ilied krzyknęła, że mam się nie zbliżać. Westchnęłam, po czym wyjęłam krótkofalówkę.

-Fier, Ilied nam panikuje, nie wiemy, jak ją uspokoić.

-Zasłońcie jej czymś oczy. To powinno złagodzić nieco sytuacje. I uważajcie, żeby was przypadkiem nie dziabła.

Spojrzałam błagalnie na Kirę, a ta zrozumiała, o co chodzi.

-A tak w ogóle jak to się stało? – dopytywał Fier.

-Włączył mi się tryb szaleńca, to wszystko. – odpowiedziałam, jakby to było coś zwyczajnego.

-Acha…To na razie.

-Pa.

Schowałam krótkofalówkę do kieszeni i rozejrzałam się dookoła.

-Hej, Celestia, krew ci leci…-powiedziała cicho Kira.

Zerknęłam na dziewczynę, po czym szybko dotknęłam szyi. Faktycznie, zapomniałam o tym…Już pół bluzki miałam zakrwawioną.

Wyjęłam z kieszeni gazę i bandaż, po czym opatrzyłam moje nacięcie. Tak właściwie obeszłoby się i bez tego, ale nie chcę innych straszyć bardziej, niż to zamierzone w ogóle było.

Ponownie rozejrzałam się dookoła i zauważyłam, że pojawiły się kolejne drzwi.

Zmarszczyłam brwi, po czym z kieszeni wyjęłam pistolet, powoli do nich podeszłam, po czym, jak nie usłyszałam żadnego dźwięku, kopnęłam je z całej siły tak, że wyleciały z zawiasów.

Lata treningów nie poszły na marne, kurde.

Stanęłam przed drzwiami, mierzyłam pistoletem w przestrzeń. Ale nikogo tam nie było.

Za to wszędzie dookoła było tak zielono, że bardziej chyba być nie mogło.

Żywopłot po lewo, żywopłot po prawo, przede mną…

-Wygląda na to, że trafiłyśmy do labiryntu…-powiedziałam, po czym wypuściłam pająki i przeszłam przez drzwi, nadal trzymając broń w pogotowiu.

~*~Kira~*~
Podeszłam do drzwi i spojrzałam na Ilied.
- Idziesz? - zapytałam.
- Będę zaraz za tobą - odparła.
Skinęłam głową i podążyłam za Celestią, która, poruszając się w iście żółwim tempie, sprawdzała wszystkie zakamarki, jakby zaraz coś miało z nich wyskoczyć.
Gdy dokładniej przyjrzałam się temu miejscu, zorientowałam się, że nie jesteśmy już w żadnym korytarzu. Wokół nas rozpościerał się labirynt z żywopłotu, a nad nami świeciły gwiazdy. Zaskoczyło mnie to, ale pomyślałam, że najwidoczniej trafiłyśmy do jakiegoś teleportu albo czegoś, jak poprzednio.
Przypomniałam sobie wcześniejszą komnatę i jednak w duchu ucieszyłam się, że Celestia wzięła ze sobą broń i sprawdzała wszystkie możliwe kryjówki.
- Jak się czujesz? - zapytałam Ilied, która wydawała mi się blada.
- Boję się - odparła.
- Nie martw się - powiedziałam. - Nic nam nie będzie - nie byłam ani trochę pewna moich słów, ale nadrabiałam miną.
Ilied nie wydawała się przekonana, ale mój spokój, przynajmniej zewnętrzny, chyba trochę jej się udzielił.

~~Celestia~~

Szłam pierwsza. Pistolet nadal trzymałam w pogotowiu, bo nigdy nic nie wiadomo, co to za dziwadło może wyskoczyć zza rogu. 

Kira szła tuż za mną, a Ilied na samym końcu. Chyba nadal była tak jakby w szoku.

Muszę zacząć bardziej kontrolować moje zmiany nastroju, że tak to ujmę.

Nagle usłyszałam jakiś szmer w jednej ze ścieżek przed nami, po prawej stronie. Podniosłam zaciśniętą pięść, która oznaczała, żeby reszta stanęła w miejscu i podeszłam do ściany labiryntu prawie się o nią opierając i przygotowałam pistolet, po czym bardzo szybko wyszłam na ścieżkę, w której usłyszałam szmer i już prawie nacisnęłam spust, kiedy się okazało, że to był...

-To tylko ty, Luke.

-Jak to: To tylko ty? Daj spokój, mnie można opisać na różne sposoby, ale tylko? Obrażam się! - i odwrócił się do mnie tyłem.

-Prawie go zastrzeliłam, a on się focha o moje zdanie...I mówi się, że to dziewczyny są niezrozumiałe. - schowałam twarz w dłonie. Cóż, artyści chodzą swoimi drogami, ale czy Luke była artystą, to tego nie mogłam powiedzieć.

Jednak po chwili Luke z powrotem się przekręcił, powiedział ciche ,,żartowałem” i już leciał do Kiry, po czym ją podniósł i wyściskał. Mocno. Ciekawe, czy jej kości połamie.

Po chwili odłożył Kirę na ziemię, ucałował w dwa policzki i powiedział:

-Stęskniłem się Kirciu! Te kilka godzin bez ciebie to było cierpienie, utrapienie…Ten gościu nie ma poczucia humoru!

-Luke, pobawisz się w poetę kiedy indziej. – powiedział Mito.

-Spadaj, jesteś po prostu zazdrosny, że nie ma tu Mistle. – Luke pokazał język chłopakowi, a ja powstrzymałam Mito przed rzuceniem się na Wright’a.

Tuż niedaleko nas były drzwi. Nie były jakieś specjalnie duże, ale za to bogato zdobione.
-Szkoda byłoby je rozwalać, jeżeli są zamknięte...No to co? Wbijamy? - zapytałam resztę.

#KT Show must go on

~~*Kira*~~
Chwyciłam piłkę i odbiłam ją kilka razy od ziemi. Następnie rzuciłam do kosza. Trafiłam. Piłka spadła na ziemię, po czym przetoczyła się bliżej ściany. Okazało się, że w jakiś magiczny sposób otworzyły się na niej drzwi, których wcześniej tam nie było. Podeszła do nich Celestia i pociągnęła za klamkę.
- Zamknięte - oznajmiła.
- Coś musi za nimi być. Wcześniej ich tam nie było...
Też spróbowałam otworzyć przejście, które nagle okazało się otwarte. Celestia wzniosła oczy do nieba.
- Nie rozumiem tej szkoły.
Wzruszyłam ramionami.
- Idziemy? - zapytała Ilied.
- Okay.
Pierwsza przekroczyłam próg i pierwsza poczułam, że dzieje się coś dziwnego. Nagle jakby zaczęłam unosić się w powietrzu. Po chwili jednak stanęłam na twardym asfalcie w jakiejś mrocznej uliczce. Rozejrzałam się, ale moich towarzyszek nigdzie nie było.
- Ilied? - zapytałam. - Celestia?
Odpowiedziała mi cisza. Znów powiodłam wzrokiem po otaczających mnie budynkach i odniosłam dziwne wrażenie, że są one znajome. Sięgnęłam dłonią do paska, aby użyć krótkofalówki, której jednak nie udało mi się znaleźć. Zauważyłam, że wszystkie moje ubrania się zmieniły - zaczynając od oficerek, idąc przez rurki i koszulę, aż do rękawiczek bez palców - wszystko było czarne. Jedynym wyjątkiem była ciemna jeansowa kurtka z szarym kapturem, który miałam założony na głowie. Znów to uczucie, jakby to się już wydarzyło.
Nagle gdzieś za mną rozległ się tak dobrze mi znany śmiech i zrozumiałam. To już się kiedyś zdarzyło. Mniej więcej w okresie, gdy już uciekłam od ciotki, ale jeszcze nie poznałam Mistle.
- Hej, Kirciiiiia! - rozległo się bliżej.
Zaczęłam biec. Musiałam od niej uciec. Skoro kiedyś mi się udało, to teraz też musi, prawda?
Skręciłam, kątem oka dostrzegłam niebieskie włosy dziewczyny. Przyspieszyłam. Niestety, nie pamiętałam już wyglądu tego miasta, więc dość szybko trafiłam do ślepej uliczki. Na szczęście na dach jednego z budynków prowadziła drabina, więc czym prędzej zaczęłam się wspinać.
Wskoczyłam na dach i biegłam dalej. Wiedziałam, że jeśli się zatrzymam to stracę tyle czasu, że ona z pewnością mnie dogoni.
Na szczęście w tej okolicy wszystkie budynki były podobnej wysokości, a ich dachy płaskie, dzięki czemu nie miałam problemów z ucieczką. Do czasu. Mimo wszystko, każda ulica kiedyś się kończy. Ta tak samo. Inne budynki były zbyt daleko, żebym mogła do nich doskoczyć. Zacisnęłam zęby. Inaczej to zapamiętałam.
Odwróciłam się, tylko po to, żeby stanąć z niebieskowłosą dziewczyną.
- Bu! - zawołała i zaniosła się śmiechem. - Mówiłam że tak łatwo nie uciekniesz!
W ułamku sekundy jej dłoń zacisnęła się na mojej szyi i uniosła mnie z ziemi. Od kiedy ona jest tak silna?
Praktycznie wisiałam nad krawędzią budynku. Gdyby dziewczyna mnie teraz puściła, nie byłoby kolorowo. Z drugiej strony zaczynało mi poważnie brakować tlenu.
- To jak Kircia? To chyba już czas żeby się pożegnać! - znów zaniosła się śmiechem. - Do zobaczenia po drugiej stronie!
Puściła mnie.
Nie byłam w stanie latać. Po prostu spadałam. Z coraz większą prędkością zbliżałam się do ziemi. Zasłoniłam głowę rękoma, mimo że doskonale wiedziałam, że na nic się to zda.
Poczułam że moje plecy czegoś dotknęły i usłyszałam trzask rozbitego szkła. Nagle znów byłam w pokoju z koszem. Leżałam na plecach na ziemi. Po dziewczynie nie było ani śladu, za to były tu Ilied i Celestia.
- Wszystko w porządku? - zainteresowała się smoczyca.
Skinęłam głową i pozwoliłam pomóc sobie wstać. Trochę kręciło mi się w głowie, ale poza tym czułam się całkiem dobrze. Praktycznie nie odczułam skutków upadku.

~~Celestia~~

Weszliśmy do mojego koszmaru. No cóż, show must go on.

Pokój był ciemny, pełen krzeseł. Na ścianie równoległej do nas rozpościerał się ekran.

Innymi słowy, byłyśmy w sali kinowej.

Usiadłyśmy prawie pod szczytem. Ilied nie wiadomo skąd wytrzasnęła popcorn, podniosła pudełko pod mój nos, ale uznałam, że nie mam ochoty na jakiekolwiek jedzenie.

Nagle ekran się włączył i jak na starych filmach odliczał czas, po czym ukazał się napis:

                YUMI WENDETTA, SESJA I

Podejrzewam, że będzie to całkiem miłe przeżycie.

~9~Celestia~9~

Mówi się, że sesje z psychologami są męczące i dają dużo do myślenia.

Nie u mnie.

A przynajmniej nie ja myślę po spotkaniu, tylko psycholog.

Dzisiaj mam kolejną sesję, więc postanowiłam przygotować coś specjalnego.

Weszłam do pomieszczenia, niosąc pełen foliowy worek i łopatę.

-Yumi, co ty tam masz? – zapytał psycholog.

-To? – zapytałam, udając głupią. – To jest tylko worek z rozkładającymi się zwłokami jednego z moich szkolnych kolegów. Czy może pomóc mi pan zakopać świętej pamięci Michaiła Milskiego? – zapytałam, uśmiechając się uroczo.

Psycholog popatrzył na mnie z wielkimi oczami.

-Ma się rozumieć, sama go zabiłam. Naraził mi się, wyzywając mnie od chorych psychicznie. – uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. – I rozumie pan, nie chcę, żeby jego ciało zostało znalezione zbyt szybko. Nie chcę, żeby moi rodzice musieli odszkodowanie płacić.

Psycholog odsunął się ode mnie na względnie bezpieczną odległość.

Ta, jasne!

-A najlepsze jest to…-zaczęłam. – Że ja tylko żartuję!

Psycholog popatrzył się na mnie, a ja westchnęłam i zaczęłam się śmiać, a przy tym wysypałam zawartość worka, w którym był szkielet z sali biologicznej. Ma się te układy, kurde. Bo tak się okazuje, że pani od biologii nie lubi psychologa i mi kibicuje w doprowadzaniu psychologa do załamania nerwowego. Więc zawarłyśmy sojusz – ja doprowadzam go do psychicznego zmęczenia, a ona dostarcza potrzebne materiały. Dobra, wracam do rzeczywistości.

Do faceta jakby dotarło to, co powiedziałam i się spytał:

-S-skąd ty masz szkielet z klasy biologicznej?

-Włamałam się. Weszłam przez ścianę, ma się rozumieć, bo drzwi są dla plebsu. Przez ścianę wchodzi szlachta. Rozwaliłam ją, używając do tego mojej bazooki, którą kupiłam za własne oszczędności.

Spojrzałam na zegarek. Jeszcze dwadzieścia minut i będę wolna. A w tym czasie…

-A tak w ogóle, to czym się różni próżnia od powietrza? – zapytałam ni z gruchy ni z pietruchy.

Psycholog spojrzał na mnie z ogłupiałą miną.

-To pan nie wie?! – zapytałam, udając oburzenie. – Przecież tego się uczy w gimnazjum! I pan ma tytuł profesora?! Pan nie ma ku temu żadnych kwalifikacji!

-No…Tego…Eeee…

-Pan się gubi z zeznaniach. Czyżby miał pan coś na sumieniu? – zapytałam ściszonym głosem. – Może pan akurat uciekł z lekcji fizyki i spowodował wypadek?

-Nie!

-Jest pan pewien? Może panu ktoś podał tabletki gwałtu, którą pan wypił razem z alkoholem, który pan ukradł ze sklepu i nic pan nie pamięta?

-Skąd dziewięcioletnie dziecko wie, co to są tabletki gwałtu?

-Jakim cudem trzydziestoletni facet nie wie, czym się różni próżnia od powietrza?

I akurat zadzwonił dzwonek, który oznaczał moją wolność.

Wzięłam łopatę i worek ze szkieletem i wyszłam z zadowoloną miną, po czym skierowałam się do klasy biologicznej.

Zapukałam i po usłyszeniu cichego ,,proszę” weszłam do środka.

Wspomnę tylko, że nauczycielka biologii jest kompetentną osobą na dobrym stanowisku o drobnej budowie ciała i blond lokami.

-I jak? – zapytała się.

-Poszło świetnie. Naprawdę uwierzył, że kogoś zabiłam. I dziękuję za pożyczenie Kostka – uśmiechnęłam się szeroko.

-Nie ma sprawy. Jak będziesz czegoś potrzebować, to daj znać. – powiedziała z błyskiem w oku.

Kiwnęłam głową i wyszłam z klasy. Czas wracać do domu.

Oto minął kolejny dzień w szkole, który uznałam za udany. A właściwie głównie ze względu na tę piękną akcję z psychologiem.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~Celestia~~

Śmiałam się w niebogłosy, przypominając sobie te wszystkie uczucia, to przerażenie psychologa. Matko jedyna, to było piękne!

Ilied i Kira spojrzały na mnie, jakbym właśnie zwariowała. No cóż, nic na to nie poradzę, że uwielbiałam, a właściwie nadal uwielbiam to wspomnienie. Nie obchodzi mnie to, co inni o tym myślą.

Po chwili ponownie pojawiło się odliczanie, po czym zawidniał napis:

                YUMI WENDETTA, SESJA OSTATNIA.

Poczułam, jak krew odleciała z mojej twarzy. Mon Dieu…

~9~Celestia~9~

Po raz ostatni w tym roku szłam do psychologa. Po tych wszystkich sesjach polubiłam gnębić tego faceta i wymęczać go psychicznie, ale cóż – każdy dobry czas musi się kiedyś skończyć. Wyjątkowo nic dzisiaj nie wzięłam ze sobą, aby go nie straszyć.

Weszłam do środka i rozwaliłam się na kanapie, po czym spojrzałam na psora.

Jeszcze na początku roku był to gość o całkiem ładnych zielonych oczach, ciemnej cerze i brązowych, wiecznie ułożonych, włosach. Teraz był strasznie blady, oczy zdradzały głębokie zmęczenie, a włosy wyglądały tak, jakby nie widziały wody od tygodnia.

Innymi słowy, po raz pierwszy trafił na kogoś lepszego z psychologii niż on sam.

Uznałam dzisiaj, że nie będę go gnębić, ot, prezent na zakończenie ,,współpracy’’.

-Wie pan co? Nie chce mi się dzisiaj wysilać i wymyślać czegokolwiek konstruktywnego. Ma pan więc w pewnym sensie wolne ode mnie.

Psycholog popatrzył na mnie zdziwiony, po chwili jednak wyglądał tak, jakby mu życie darowano.

Za jego biurkiem zobaczyłam średniej wielkości robota. Był kanciasty i miał dużo żarówek. Pomyślałam sobie, że ciekawie by było, gdyby ten robot nagle zaatakował psora. Ale nie tak, że ma się rzucić, tylko jakaś akcja z nożem, czy coś.

I jak na zawołanie poruszył się!

Patrzyłam zszokowana na to, jak robot brał do ręki nóż i rzuca się na psychologa.

-Aaaa!

Wtedy nagle do pokoju wbił ojciec. Ocenił sytuację i natychmiast podbiegł do psychologa i zabrał robota, który, tak szybko jak na początku ożył, tak teraz przestał się ruszać. Patrzyłam na to wszystko jakby w zwolnionym tempie.

-T-to ty! – krzyknął psycholog, wskazując palcem na mnie. – To ty go ożywiłaś! – wyglądał na zdesperowanego.

-Nonsens. – powiedział tata. – Czy pan naprawdę sądzi, że moja córka mogłaby ożywić robota i kazać mu na pana się rzucić? To śmieszne! Przecież nie istnieją dzieci z supermocami.– wyczułam w nim fałsz. Coś jest nie tak. – Yumi, wracamy do domu. A pan chyba powinien się leczyć psychiatrycznie. – powiedział i wziął mnie za rękę tak mocno, że aż syknęłam.

Wróciliśmy do domu, a tata natychmiast wręcz wrzucił mnie do mojego pokoju.

-Słuchaj, Yumi. – zaczął powoli. – Nikomu nie wolno ci mówić, co się tam stało. Od teraz nie będziesz nigdzie wychodzić. Nikt nie może się dowiedzieć o tym wszystkim. To byłaby hańba dla rodziny. – powiedziawszy to, po prostu wyszedł z pokoju.

Usiadłam na łóżku, chowając twarz w kolana. Co się tam stało? I dlaczego tata tak zareagował? Co to wszystko ma znaczyć?!

Na łóżku leżała metalowa puszka, kilka kabli i śrubokręt. Wzięłam je do ręki, po czym, nawet nie wiem kiedy, skonstruowałam małego ptaka.

Rozłożył skrzydła i obleciał cały pokój, śpiewając przy tym kołysankę, którą kiedyś mama mi śpiewała:

-Był sobie król/Był sobie paź/I była też królewna/Żyli wśród róż/Nie znali burz/Rzecz najzupełniej pewna.(dalej nie chce mi się pisać, posłuchajcie sobie na YT XD LINK)

~~Celestia~~

Schowałam głowę w kolana. To wspomnienie nienawidzę z całego serca. To od tego czasu ojciec zaczął mnie traktować jak śmiecia. Pewnie nim jestem, ale…Mimo wszystko to było okrutne.

Zamiast płakać…Zaczęłam się śmiać.

Podniosłam głowę z kolan i opadłam na oparcie mojego fotela. Zasłoniłam jedną ręką połowę twarzy.

Śmiałam się głośno i histerycznie.

Jestem śmieciem?

Jestem zerem?

Jestem szalona? Niezrównoważona psychicznie?

Jeżeli tak myślicie, to proszę bardzo!

Rozwaliłam krzesło, które stało przede mną i wykrzyczałam:

-Uważacie mnie za szaloną? Proszę bardzo! Myślcie sobie o mnie jak chcecie! Co mnie to obchodzi?!

Kira i Ilied patrzyły na mnie przerażone moim zachowaniem, a ja śmiałam się dalej.

W końcu śmiech to zdrowie, prawda?

Nagle pokój zniknął i znowu pojawiliśmy się w Pokoju Głównym.

Przestałam się śmiać i odwróciłam się do Kiry i Ilied, uśmiechnęłam się i przyłożyłam palec do ust:

-Tylko nikomu nie mówcie, dobrze~?Bo nienawidzę osoby, która się nazywa Yumi Wendetta~.

♦♥♦Ilied♦♥♦

Śmiech Celestii mnie niepokoił, bardzo. Wolałam w tej chwili znaleźć jak najdalej od niej. Szybko wzięłam piłkę i wrzuciłam do kosza. Przede mną otworzyły się drzwi. Bez zastanowienia przekroczyłam próg.

Otaczała mnie ciemność. Ruch mojej małej smoczej sylwetki były ograniczone. W czymś byłam zamknięta. Nagle wokół mnie rozległ się gwar umysłowych rozmów.
- Mama znów leciała na polowanie.
- Jak się wyklujemy to mnie będzie karmić pierwszego!
- Nie bo mnie!
- Mnie!
- To ja jestem największy!
- A właśnie, że ja!
- Dajcie spokój.
- Jesteś najmniejsza więc się nie odzywaj!
Smocze głosiki. Już wiedziałam gdzie jestem... Byłam znów w jajku. moje rodzeństwo. Znów było koło mnie. To niemożliwe.
- Czemu nic nie mówisz? - jedno z nich zwróciło się do mnie. Nie mieliśmy jeszcze imion, ale i tak zawsze było wiadomo kto do kogo się zwraca.
- Mama wróciła! - wykrzyczał ktoś.
- To nie mama!
- Kto to?
- Co się dzieje?
Jedno z nas znikło.
- Nie!
Następny. Ból.
- Pomocy!
Krzyczeliśmy nadaremno. Coś zabijało nas po kolei. Zostałam ja... Huk. Potwór zniknął. Zostałam sama... Moje rodzeństwo... Oni wszyscy... Zniknęli... Jestem sama... Nie to niemożliwe... Nie!
Krzyczę.
Nie nie jestem już w jaju. Siedzę z powrotem w pomieszczeniu z koszami. To miejsce jet chore! Pokazało mi jedyne co pamiętałam z jajka. Czemu? Czemu musiałam to przeżyć jeszcze raz? Moje rodzeństwo... Wszyscy martwi. Ten potwór. Nie!

#KT To takie coś tu działa?

~<<YoYo>>~
Wszyscy zajęli się oglądaniem obrazów i szukaniu podobieństw między krewnymi z obrazów, a obecnymi tu uczniami akademii. Ten cały harmider zaczął mnie już lekko doprowadzać do szału, bo ile można gadać o tym samym kolorze włosów. Odłączyłam się od gromadki i przechadzałam się po pokoju. Względnie był to idealny kwadrat, panowała tu symetria, jednak jedna rzecz się nie zgadzała.
Największy obraz na przeciwko drzwi, 2 obrazy na tej samej ścianie, po dwóch stronach portretu ojca Fira, Kolejne dwa obrazy na ścianie po lewej, a na ścianie z prawej pustka, tak samo jak po dwóch stronach drzwi. W sumie  portretów. W dodatku na środku pokoju stała sporej wielkości rzeźba, od której odchodziły 4 stoły formując "+" . Z moich kalkulacji wynika, że brakuje 6 obrazów, lub czegoś o tej samej szerokości (3 po prawej, 1 po lewej i 2 na ścianie, w której znajdują się drzwi). 

*Miaaaaaaał*-Usłyszeli wszyscy.
Spojrzałam w stronę głosu, na środku pokoju znajdowała się nie kto inny, a James. Wypełniło mnie szczęście, wrócił, przeżył. Co prawda całe jego futro było ubrudzone to w ziemi, to w zakrzepniętej krwi, ale był tu, Patrzył na mnie ze spokojem, ze szczytu rzeźby na środku pokoju. Nikt oprócz mnie nie mógł zrozumieć o co mu chodzi, lecz ja wiedziałam. Ten kot wydedukował to samo co ja, ale był ode mnie szybszy, bo wiedział już jak wykorzystać tą informację. Powiedział *Brawo Sherlocku*. Podeszłam do niego i przyjrzałam się rzeźbie, był to idealny sześcian. James już chciał mi dać podpowiedź.
-Cicho, ja nie potrzebuje pomocy.-Rzuciłam w stronę kota, który niewinnie spojrzał na wiszący nad jego głową kryształowy żyrandol.

Oparłam się ręką o bok rzeźby i zapadła się.

To jakiś mechanizm. Już wiem, to kod. *1 kliknięcie po lewej, 2 kliknięcia od strony drzwi i 3 kliknięcia po prawej"

*huk*
Centralna część prawej ściany "obróciła się" (jak tajemne przejścia w filmach), a oczom wszystkich, ukazał się strasznie brudny obraz, wielkości tej samej co portret ojca Fiera. Przez kurz płótno było praktycznie całkowicie szare. Podeszłam, żeby przeczytać imię i nazwisko na tabliczce obok obrazu, lecz ta okazała się całkowicie podrapana, nie dało się przeczytać nic. Następnie stanęłam idealnie na wprost obrazu, dmuchnęłam w prawy dolny róg i ujrzałam zarys dłoni, przetarłam miejsce kawałkiem bluzki.
Nie spodziewam się ujrzeć akurat tego, błagam nie, to nie może być prawda.
Wyczyściłam jak najprędzej drugi dolny róg obrazu.
a jednak
-Czemu to musi być akurat to, czemu to musi się zawsze mi zdarzać?- Krzyknęłam.
Wszyscy spojrzeli na moje odkrycie, chyba do końca nie wiedzieli co się przed chwilą stało. Na obrazie można było zobaczyć już w pełni 2 dłonie, po których wewnętrznej stronie znajdowały się oczy, oczywiście wytatuowane.
*Miał, miał, miaaaaaał*(Chyba wiesz co to znaczy.....przykro mi, ale jesteś tu kluczem)
-Boję się.- Wyznałam.
*Miiiał*(Zrób to)
-Odsuńcie się wszyscy, nie chcę was skrzywdzić.
Spojrzałam jeszcze raz na swoje dłonie, te same tatuaże. Prysnęłam je do obrazu niczym do lustra . Nagłe jasne światło było tak intensywne, że prawie mnie oślepiło.

-Moje oczy widzą twą duszę.- Zaczęłam recytować formułkę, przełknęłam ślinę.-Widzę cię! Ku zdziwieniu wszystkich....obraz odpowiedział, głosem niczym zza grobu.
-Moje oczy widzą twą duszę, WIDZĘ CIĘ!

Wszyscy byli przerażeni, lecz ja musiałam kontynuować. Choć wiedziałam jak wyglądam i że część przerażenia wynika pewnie z tego faktu. Moje włosy były w połowie czerwone i sterczały na wszystkie strony, wszystkie tatuaże  były widoczne i wyglądały jakby...ożyły, wydobywało się z nich czerwone światło. Na głowie można było zauważyć również rogi.

-Jako czystej krwi członkini rodu, żądam ukaż wszystkiego, co ukryte.
-Jako czystej krwi członkini rodu, żądasz ukazania wszystkiego, co ukryte.- Głos ucichł na chwilę.- Krew to świętość, pakt to świętość, moja droga, będzie ci ukazane wszystko co ukryte, jednak musisz uważać, bo łatwo przez to stracić życie.-Znów przerwa.-Jak powiedziane tak niech się stanie, będę czekać na twoje wezwanie.
-Jak powiedziane tak niech się stanie, będę czekać na twoje wezwanie.

Światło zniknęło, a ja wyczerpana, znów zemdlałam.
Budząc się ujrzałam 5 nowych drzwi, jedne na ścianie po lewej stronie, dwoje drzwi po prawej, na około obrazu oraz dwoje drzwi po dwóch stronach wejścia.

~~Celestia~~

A więc pięć drzwi, co? Jestem ciekawa, co się za nimi znajduje…Ale nie dowiem się tego, dopóki się nie podzielimy na grupy.

Wyjęłam tablet, powpisywałam nazwiska wszystkich i zaczęło się główkowanie.

Luke nie może być z Mattem, ani z Kirą.

Mito z kolei nie powinien być z Mistle.

Ani Ilied nie mogła być z Fierem.

Fier nie mógł być również z Lukiem, bo by się pozabijali.

A więc…

-Dobra, Luke, ty idziesz z Mito, Mistle z Fierem, Matt, będziesz w parze z Tatsu, a Will z YoYo. Ja idę z Ilied i Kirą. Czy wszystko jest jasne? – zapytałam.

-Czemu nie mogę iść z Kirą?! – oburzył się Luke.

-A ja z Mistle?!

-Już tłumaczę. Gdyby Luke poszedł z Kirą, to by niepotrzebnie siał wokół brawurę, Mito tak samo, ponadto by irytował trochę Mistle, czego dowód niedawno widzieliśmy. Luke nie może również iść z Mattem, bo byłby zbyt rozluźniony w myśl zasadzie: ,,brat mnie obroni” i inne takie. Z Ilied to samo i z tego względu nie może iść z Fierem. Will nie pójdzie z kolei z Tatsu, bo prędzej ona by go zastraszyła i doprowadziła do zawału, zanim pojawią się jakieś dziwne rzeczy. Sorka Will…

-Spoko ^^.

Może innym zdaje się myśleć, że się rządzę, ale…Po prostu jak będą takie grupy a nie inne, to są większe szanse…Jakiekolwiek. Na cokolwiek. Wiem, co mówię. Znam się trochę na tym, gdyż sama takie coś przeżywałam.

No, a poza tym, jak będą się do mnie zrażać, to będę miała święty spokój przez dłuuugi czas.

CO mnie, mimo wszystko, niezmiernie cieszy.

I znowu pobawisz się psychiką innych…

Zmarszczyłam brwi. Rozejrzałam się dookoła, lecz nikt tego nie powiedział. Najwidoczniej tylko sobie to wyobraziłam.

>>*Luke*<<
Westchnąłem. Celestia coraz bardziej wkurzała mnie swoim rządzeniem się. Mogłaby razy, dla odmiany, pobyć tak trochę... Miła? A może to dla niej za dużo? Kurde, każdy ma problemy, ale bycie silnym to nie obarczanie nimi innych i nie wyładowywanie na nich emocji.
Dobra, niech jej będzie. Ale jeśli myśli, że z Mitem się dogadam... Ha. Będzie zabawnie.
- Jak tam, Mito? - zapytałem, uwieszając się na nim. - Gotowy na przygodę? - wyszczerzyłem się.
Chłopak tylko posłał mi mordercze spojrzenie i chciał mnie zrzucić, ale Przyspieszyłem i uprzedziłem go.
- Już nie mogę się doczekać! - Przyspieszyłem i znalazłem się przed pierwszymi drzwiami. - Energia aż mnie rozpiera! Idziesz, przyjacielu?
Nie czekając na pozwolenie, otworzyłem drzwi i przekroczyłem próg.
Moim oczom ukazał się długi korytarz, z którego odchodziła całkiem spora liczba odnóg.
Odwróciłem się i, tak jak się spodziewałem, drzwi nie było.
Westchnąłem. Zacząłem gwizdać melodyjkę, czekając. Mito, co ty tam jeszcze robisz? Ile można?
Nagle w miejscu drzwi pojawiło się światło i wyszedł z niego wyżej wymieniony.
- Łap.
Rzucił mi krótkofalówkę.
- To takie coś tu działa? - zapytałem.
- Sprawdź.

~~*Kira*~~
Złapałam krótkofalówkę, którą rzucił mi Matt. Spojrzałam na niego zaskoczona.
- Po jednej na parę. Wy jesteście w trójkę, więc macie dwie - oznajmił.
Zaskoczyło mnie to, ale nie protestowałam.
Gdy Celestia i Matt skończyli rozdawać wszystkim krótkofalówki, Mito pożegnał się z Mistle i Tatsu, po czym otworzył drzwi i przeszedł na drugą stronę.

♦♥♦Ilied♦♥♦

Dostałam krótkofalówkę. Nie miałam bladego pojęcia jak to obsługiwać.
- Kira jak to działa? - spytałam szatynkę, bo Cels wolałam zostawić w spokoju. Niepokoiła mnie ostatnio.
- To naciskasz i mówisz. - Kira uśmiechnęła się.
Kila osób już przeszło przez drzwi. Między innymi Mito i Luke. Moją uwagę jednak przykuł smoczy język. Ku mojemu zawodowi, to tylko Fier zapomniał, że inni go nie zrozumieją. I tak się przysłuchiwałam ich rozmowie. W pewnym momencie smok wspomniał coś o smoczym księciu, jak tylko połapał się co powiedział to zmienił temat. Zaczęło mnie to zastanawiać. Chłopak owszem, miał tajemnice, ale nigdy się poważnie nad tym faktem nie zastanawiałam. Coś mi się wydaje, że musi to być coś sporego, że od razu zmienia temat. Smoczy książę... To by tłumaczyło tą dziwną aurę, którą kiedyś wyczułam i to, czemu się tak ostatnio wkurzył na Luka.
- Dziewczyny idziemy. - Z rozmyślań wyrwał mnie głos Celesti. Jej ton nie był z byt miły. Razem z Kirą przeszłam przez jedne z drzwi, Cels była zaraz za nami.

Trafiłyśmy do jakiegoś dziwnego, kwadratowego pomieszczenia. Wglądało mi jak jedno z szpitalnych/laboratoryjnych pomieszczeń. Coś podobnego widziałam w wspomnieniach Fiera. Chłopak w takim pustym, białym pokoju spędził trochę czasu. Nie znam szczegółów, bo nie było to wesołe wspomnienie. Tylko, że te pomieszczenie różniło się nieco od tamtego z wspomnień Fiera. Tu na środku , na podwyższeniu leżała piłka do kosza i na trzech ścianach owe kosze wisiały. Na każdej po jednym. Zdziwił mnie brak kolejnych drzwi. Ewidentnie ich tu brakowało.

Komu w drogę temu czas

**Ilied**
Od ponad dwóch godzin czekałyśmy z Will, aż zjawi się dyrektorka i zje to nieszczęsne ciastko. Tyle, że tak kobieta nie miała najmniejszego zamiaru tego zrobić, a ja już nie wytrzymywałam z nudów. Dodatkowo chowałyśmy się z Will w dwóch różnych miejscach, żeby wazie gdyby nakryto jedną, druga mogła uciec albo pociągnąć misję do końca. Umysłem też nie mogłam "patrzyć" czy pani dyrektor idzie bo babka domyśliła by się, że coś się święci. Ostatecznie nudziłam się na tyle, że co minutę patrzyłam na zegarek.
12:58... Znowu minuta... Nie tym razem poczekam dłużej...
Stałam chwilę.
Dobra teraz już minęło pewnie 5 minut. Patrze 12:59. Serio? Powtórka z rozrywki. Robię to samo co przed chwilą i 13;00. Znowu. 13:01. Ja tu zaraz szału dostane!
Stwierdziłam, że po prostu sprawdzę co robi reszta. To co zobaczyłam było ostatnią rzeczą jaką sądziłam, że kiedykolwiek ujrzę.
- Will, nie wiem czy powinnam się cieszyć czy martwić.- powiedziałam do dziewczyny telepatycznie.
- O co chodzi?
- Fier i Luke, nie leją się, nie wyzywają, ani nic podobnego tylko kulturalnie grają w warcaby. Tylko mi coś w tej sytuacji bardzo nie pasuje?
- Czekaj sprawdzę.- na chwile zerwała ze mną kontakt- Masz racje, to jest dziwne...

~~*Kira*~~
Miałam wrażenie, że coś było ewidentnie nie tak. Właściwie, było nawet gorzej. Fier grał z Lukiem w warcaby. Kulturalnie. Grzecznie. Nikt się nie wyzywał ani nie bił. Wszyscy z największym skupieniem obserwowali rozgrywkę chłopaków, nie chcąc przerwać tego zawieszenia broni nieroztropnym gestem bądź uwagą.
Siedziałam obok Mistle. Celestia dała nam na chwilę swój tablet i przeglądałyśmy pokoje. Przez dłuższy czas nikt się w nich nie pojawiał, więc to zajęcie stawało się coraz bardziej irytujące i męczące. W pewnym momencie brunetka chciała nawet oddać urządzenie Celestii, ale zamarła w pół ruchu.
- Są - oznajmiła pewnie.
W pokoju natychmiast zapanowało wzburzenie i wszyscy rzucili się w naszą stronę, chcąc jak najwięcej zobaczyć.
- Suń się! - usłyszałam Luke'a, gdy przepychał się obok Fiera.
- Spadaj! Byłem pierwszy!
- Właśnie! Byłeś!
W tym momencie Luke jakoś wygrał walkę i pochylił się bliżej tabletu. Spojrzałyśmy na siebie z Mistle.
- Przynajmniej znów są normalni - podsumowała brunetka, spoglądając na rozrzucone po podłodze pionki.
Uśmiechnęłam się do niej i wróciłyśmy do tabletu.

~~Celestia~~
Kiedy Mistle oznajmiła, że zobaczyła kogoś na tablecie, wychyliłam się by spojrzeć, po czym strzeliłam sobie mentalnego facepalm’a. Po co ja to robię, skoro na drugim tablecie również mogę zobaczyć mapę? Wyjęłam go z kieszeni, a ludzie spojrzeli na mnie, po czym spojrzeli na tablety i znowu na mnie.
-Dziewczyno, ile ty tego sprzętu masz?! – zapytał Mito.
-No trochę mam…Nie liczyłam. – odpowiedziałam.
Fier podszedł do mnie i spojrzał przez moje ramię na tablet. Nie trzeba być geniuszem, żeby się domyślić, że zrobił to po to, aby trzymać się z dala od Luke’a.
Z tego co widać, szła właśnie dyrektorka w stronę swojego gabinetu. To dobrze, bo przynajmniej Ilied i Will nie będą się już nudzić.
-A tak właściwie… - zaczął Matt. – To po co wysłaliśmy Will i Ilied na zwiady, skoro wszystko przez kamery widzimy?
Nastała chwila ciszy.
-Sprzęt może zawieść nagłym zwarciem lub pracownicy szkoły mogliby na niego wpłynąć. Lepiej dmuchać na zimne. – Powiedziałam i zajęłam się dalszą obserwacją.

***Will***
Razem z Ilied ukryłyśmy się w miejscu, z którego mogłyśmy nie tylko dokładnie skupić się na myślach pani dyrektor Gertrudy, ale także ją obserwować, żeby w razie kłopotów dokładnie widzieć, co zaszło. I nie. Nie siedzimy w szafie. Wiem, że są ostatnio bardzo modne, ale nie. Obie siedziałyśmy na parapecie po zewnętrznej stornie okna, czekając na nadejście bestii. Dla zabicia czasu nauczyłam ją grać w "Kamień, Papier, Nożyce". Z tego z kolei wywiązała się długa rozmowa na temat "Ale dlaczego papier jest silniejszy od kamienia".

***Tatsu***
Zarówno ja, jak i Mito nie wtrącaliśmy się zbytnio w kłótnie pozostałych uczniów. Mito natychmiast po wejściu klapnął pod ścianą i dał się wciągnąć jakiejś grze na konsoli, a mnie się zwyczajnie nie chciało. Poza tym, nawet zabawnie się na nich patrzyło. Do czasu.
Westchnąłem.
Will, ile wy tam jeszcze będziecie siedzieć?
Ponownie westchnąłem. Po czym cichaczem wymknąłem się na korytarz i ruszyłem do swojego pokoju. Musiałem coś z niego zabrać.

***Will***
-Chyba robią niezłą rozpierduchę w pokoju Kiry.- stwierdziłam.
-Skąd wiesz?
-Słyszę błagalne jęki Tatsu.- odparłam, uśmiechając się ironicznie.
Młoda smoczyca parsknęła śmiechem. Usłyszałam ciche skrzypnięcie drzwi do gabinetu i w bezwarunkowym odruchu zakryłam jej usta ręką, po czym pociągnęłam nas obie w dół, żeby dyrka nas nie zauważyła.
Niedługo. Ps, możesz zostać prorokiem, Tatsu. Sądzę, że masz predyspozycje.
Dyrektor Gertrude natychmiast zobaczyła upieczony przez Tatsu torcik. Najpierw wyglądała na zaskoczoną, ale później jej wyraz twarzy nabrał podejrzliwości. No, jasne. Przecież nie mogło być za prosto. Podeszła bliżej, żeby przeczytać opartą o niego kartkę, którą w ostatniej chwili postanowił dodać Mito. W skrócie była na niej mowa o podziękowaniu za zgodę na zostawienie w Akademii psa, podpisane imieniem jego siostry - Emily. Podobno dyrka bardzo ją polubiła, więc pomysł był niezły. W dodatku zadziałał. Starsza pani chwyciła za łyżeczkę opartą o brzeg talerza.

***Tatsu***
Słysząc w głowie komentarz przyrodniej siostry, na moich ustach samoistnie pojawił się uśmiech.  Zawsze uwielbiałem jej komentarze.
Otworzyłem jedną z szuflad w mojej zastawionej różnorakimi roślinami doniczkowymi komodzie i po chwili szukania wygrzebałem z niej podłużne pudełko. W środku były dwie okrągłe brożki - srebrna w kształcie kosogłosa* i miedziana uformowana z korzeni rozłożystego dębu. Były "prezentem" od mojego ojca - jedna dla Will, druga moja. Jednak nigdy nie miałem okazji jej go dać. Teraz może się przydać.
Wróciłem do centrum dowodzenia - sory, Kira, już się przyjęło - żwawym krokiem. Gdy tam dotarłem Will i Ilied już tam były. Smoczyca z szerokim uśmiechem na twarzy tłumaczyła coś bratu i pozostałym, podczas gdy czarnowłosa odwróciła się w moją stornę.
-Pakuj się, kwiatowa wróżko! Wiemy gdzie jest wejście!- krzyknęła.
-Komu w drogę, temu czas!- dodał Luke.
-------------------------------------------------------------------------
No, to wio!
*- kto oglądał Igrzyska Śmierci, powinien załapać o jakiego ptaszka chodzi ;)