***Tatsu***
Zapukałem do drzwi i po usłyszeniu odpowiedzi wszedłem do środka. Gabinet dyrektorki ani trochę się nie zmienił - te same meble, nieciekawy kolor ścian i brązowy dywan i zawalone papierami biurko, za którym siedziała starsza kobieta w marynarce i długiej spódnicy.
-Chciałeś czegoś?- zapytała bez większych emocji, nawet na mnie nie patrząc.
Wziąłem głęboki oddech jeszcze raz zastanawiając się, czy to aby na pewno dobry pomysł.
-Tak. Wypisać się z akademii.- stwierdziłem w końcu.
Razem z tymi słowami coś ze mnie uleciało. Poczułem się swobodniej i lżej niż zwykle. Prawda jest taka, że od początku się tu nie odnajdowałem. Może nie wyglądam, ale mam bardzo antyspołeczną naturę i wciąż powiększająca się liczba uczniów tylko mnie przytłaczała. Zwłaszcza, że wcześniej byłem uczony w domu. Nigdy nie uczęszczałem do szkoły, a jedyną moją rówieśnicą zawsze była Will. Właściwie... to nawet będzie mi jej brakować.
Dyrektorka oderwała wzrok od jakiegoś dokumentu zapisanego tak drobnym druczkiem, że aż dziw bierze, że nie czytała go przez lupę. Spojrzała na mnie znad okularów.
-Jesteś pewien?- To pytanie było czystą formalnością i oboje o tym wiedzieliśmy.
Skinąłem głową.
-Widzę, że już zabrałeś swoje rzeczy, więc oddaj klucz do pokoju i możesz iść.
Położyłem żądany przedmiot na jej biurku i wyszedłem, nie oglądając się.
***Will***
Poprawiłam plecak na ramionach. Nie był ciężki, bo miałam raptem cztery stroje, które nosiłam na zmianę i parę mniejszych pierdół tych potrzebnych, jak i nie. To i tak sporo. Kiedy pojawiłam się w akademii nie miałam ze sobą nic poza tym, w czym stałam.
Uśmiechnęłam się do siebie i oparłam tyłkiem o bramę główną.
Nie musiałam długo czekać. Już po chwili zobaczyłam blond czuprynę Tatsu, kiedy żwawym krokiem zmierzał w moją stronę. Ten krok przestał być taki pewny, gdy w końcu mnie zobaczył.
-Co ty tu...?- wydukał.
-Serio chciałeś pójść beze mnie?- Wygięłam usta w podkówkę, udając smutną. Nie minęła sekunda, a wyraz mojej twarzy diametralnie się zmienił.- I myślałeś, że się nie dowiem?
Westchnął.
-Will.- zaczął.- Tu jest twoje miejsce. Twój dom.
-Dom jest tam, gdzie serce twe.- odparłam, krzyżując ręce na piersiach.
Spróbował innej taktyki.
-Nie szkoda ci przyjaciół? Luka? Mistle? Kiry?
-A tobie?
Zawsze umiałam skutecznie zamknąć mu usta.
Co to za pytanie? Oczywiście, że mi szkoda. Nam obu. Akademia Niezwykłości jest rajem, ale nie można w niej spędzić całego życia. Trzeba iść do przodu.
Uśmiechnęłam się przyjaźnie i przeszłam przez bramę, a brat ruszył za mną.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
No to.... do zobaczenia? ^^
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Will. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Will. Pokaż wszystkie posty
sobota, 20 czerwca 2015
poniedziałek, 23 lutego 2015
Komu w drogę temu czas
**Ilied**
Od ponad dwóch godzin czekałyśmy z Will, aż zjawi się dyrektorka i zje to nieszczęsne ciastko. Tyle, że tak kobieta nie miała najmniejszego zamiaru tego zrobić, a ja już nie wytrzymywałam z nudów. Dodatkowo chowałyśmy się z Will w dwóch różnych miejscach, żeby wazie gdyby nakryto jedną, druga mogła uciec albo pociągnąć misję do końca. Umysłem też nie mogłam "patrzyć" czy pani dyrektor idzie bo babka domyśliła by się, że coś się święci. Ostatecznie nudziłam się na tyle, że co minutę patrzyłam na zegarek.
12:58... Znowu minuta... Nie tym razem poczekam dłużej...
Stałam chwilę.
Dobra teraz już minęło pewnie 5 minut. Patrze 12:59. Serio? Powtórka z rozrywki. Robię to samo co przed chwilą i 13;00. Znowu. 13:01. Ja tu zaraz szału dostane!
Stwierdziłam, że po prostu sprawdzę co robi reszta. To co zobaczyłam było ostatnią rzeczą jaką sądziłam, że kiedykolwiek ujrzę.
- Will, nie wiem czy powinnam się cieszyć czy martwić.- powiedziałam do dziewczyny telepatycznie.
- O co chodzi?
- Fier i Luke, nie leją się, nie wyzywają, ani nic podobnego tylko kulturalnie grają w warcaby. Tylko mi coś w tej sytuacji bardzo nie pasuje?
- Czekaj sprawdzę.- na chwile zerwała ze mną kontakt- Masz racje, to jest dziwne...
~~*Kira*~~
Miałam wrażenie, że coś było ewidentnie nie tak. Właściwie, było nawet gorzej. Fier grał z Lukiem w warcaby. Kulturalnie. Grzecznie. Nikt się nie wyzywał ani nie bił. Wszyscy z największym skupieniem obserwowali rozgrywkę chłopaków, nie chcąc przerwać tego zawieszenia broni nieroztropnym gestem bądź uwagą.
Siedziałam obok Mistle. Celestia dała nam na chwilę swój tablet i przeglądałyśmy pokoje. Przez dłuższy czas nikt się w nich nie pojawiał, więc to zajęcie stawało się coraz bardziej irytujące i męczące. W pewnym momencie brunetka chciała nawet oddać urządzenie Celestii, ale zamarła w pół ruchu.
- Są - oznajmiła pewnie.
W pokoju natychmiast zapanowało wzburzenie i wszyscy rzucili się w naszą stronę, chcąc jak najwięcej zobaczyć.
- Suń się! - usłyszałam Luke'a, gdy przepychał się obok Fiera.
- Spadaj! Byłem pierwszy!
- Właśnie! Byłeś!
W tym momencie Luke jakoś wygrał walkę i pochylił się bliżej tabletu. Spojrzałyśmy na siebie z Mistle.
- Przynajmniej znów są normalni - podsumowała brunetka, spoglądając na rozrzucone po podłodze pionki.
Uśmiechnęłam się do niej i wróciłyśmy do tabletu.
~~Celestia~~
Kiedy Mistle oznajmiła, że zobaczyła kogoś na tablecie, wychyliłam się by spojrzeć, po czym strzeliłam sobie mentalnego facepalm’a. Po co ja to robię, skoro na drugim tablecie również mogę zobaczyć mapę? Wyjęłam go z kieszeni, a ludzie spojrzeli na mnie, po czym spojrzeli na tablety i znowu na mnie.
-Dziewczyno, ile ty tego sprzętu masz?! – zapytał Mito.
-No trochę mam…Nie liczyłam. – odpowiedziałam.
Fier podszedł do mnie i spojrzał przez moje ramię na tablet. Nie trzeba być geniuszem, żeby się domyślić, że zrobił to po to, aby trzymać się z dala od Luke’a.
Z tego co widać, szła właśnie dyrektorka w stronę swojego gabinetu. To dobrze, bo przynajmniej Ilied i Will nie będą się już nudzić.
-A tak właściwie… - zaczął Matt. – To po co wysłaliśmy Will i Ilied na zwiady, skoro wszystko przez kamery widzimy?
Nastała chwila ciszy.
-Sprzęt może zawieść nagłym zwarciem lub pracownicy szkoły mogliby na niego wpłynąć. Lepiej dmuchać na zimne. – Powiedziałam i zajęłam się dalszą obserwacją.
***Will***
Razem z Ilied ukryłyśmy się w miejscu, z którego mogłyśmy nie tylko dokładnie skupić się na myślach pani dyrektor Gertrudy, ale także ją obserwować, żeby w razie kłopotów dokładnie widzieć, co zaszło. I nie. Nie siedzimy w szafie. Wiem, że są ostatnio bardzo modne, ale nie. Obie siedziałyśmy na parapecie po zewnętrznej stornie okna, czekając na nadejście bestii. Dla zabicia czasu nauczyłam ją grać w "Kamień, Papier, Nożyce". Z tego z kolei wywiązała się długa rozmowa na temat "Ale dlaczego papier jest silniejszy od kamienia".
***Tatsu***
Zarówno ja, jak i Mito nie wtrącaliśmy się zbytnio w kłótnie pozostałych uczniów. Mito natychmiast po wejściu klapnął pod ścianą i dał się wciągnąć jakiejś grze na konsoli, a mnie się zwyczajnie nie chciało. Poza tym, nawet zabawnie się na nich patrzyło. Do czasu.
Westchnąłem.
Will, ile wy tam jeszcze będziecie siedzieć?
Ponownie westchnąłem. Po czym cichaczem wymknąłem się na korytarz i ruszyłem do swojego pokoju. Musiałem coś z niego zabrać.
***Will***
-Chyba robią niezłą rozpierduchę w pokoju Kiry.- stwierdziłam.
-Skąd wiesz?
-Słyszę błagalne jęki Tatsu.- odparłam, uśmiechając się ironicznie.
Młoda smoczyca parsknęła śmiechem. Usłyszałam ciche skrzypnięcie drzwi do gabinetu i w bezwarunkowym odruchu zakryłam jej usta ręką, po czym pociągnęłam nas obie w dół, żeby dyrka nas nie zauważyła.
Niedługo. Ps, możesz zostać prorokiem, Tatsu. Sądzę, że masz predyspozycje.
Dyrektor Gertrude natychmiast zobaczyła upieczony przez Tatsu torcik. Najpierw wyglądała na zaskoczoną, ale później jej wyraz twarzy nabrał podejrzliwości. No, jasne. Przecież nie mogło być za prosto. Podeszła bliżej, żeby przeczytać opartą o niego kartkę, którą w ostatniej chwili postanowił dodać Mito. W skrócie była na niej mowa o podziękowaniu za zgodę na zostawienie w Akademii psa, podpisane imieniem jego siostry - Emily. Podobno dyrka bardzo ją polubiła, więc pomysł był niezły. W dodatku zadziałał. Starsza pani chwyciła za łyżeczkę opartą o brzeg talerza.
***Tatsu***
Słysząc w głowie komentarz przyrodniej siostry, na moich ustach samoistnie pojawił się uśmiech. Zawsze uwielbiałem jej komentarze.
Otworzyłem jedną z szuflad w mojej zastawionej różnorakimi roślinami doniczkowymi komodzie i po chwili szukania wygrzebałem z niej podłużne pudełko. W środku były dwie okrągłe brożki - srebrna w kształcie kosogłosa* i miedziana uformowana z korzeni rozłożystego dębu. Były "prezentem" od mojego ojca - jedna dla Will, druga moja. Jednak nigdy nie miałem okazji jej go dać. Teraz może się przydać.
Wróciłem do centrum dowodzenia - sory, Kira, już się przyjęło - żwawym krokiem. Gdy tam dotarłem Will i Ilied już tam były. Smoczyca z szerokim uśmiechem na twarzy tłumaczyła coś bratu i pozostałym, podczas gdy czarnowłosa odwróciła się w moją stornę.
-Pakuj się, kwiatowa wróżko! Wiemy gdzie jest wejście!- krzyknęła.
-Komu w drogę, temu czas!- dodał Luke.
-------------------------------------------------------------------------
No, to wio!
*- kto oglądał Igrzyska Śmierci, powinien załapać o jakiego ptaszka chodzi ;)
Od ponad dwóch godzin czekałyśmy z Will, aż zjawi się dyrektorka i zje to nieszczęsne ciastko. Tyle, że tak kobieta nie miała najmniejszego zamiaru tego zrobić, a ja już nie wytrzymywałam z nudów. Dodatkowo chowałyśmy się z Will w dwóch różnych miejscach, żeby wazie gdyby nakryto jedną, druga mogła uciec albo pociągnąć misję do końca. Umysłem też nie mogłam "patrzyć" czy pani dyrektor idzie bo babka domyśliła by się, że coś się święci. Ostatecznie nudziłam się na tyle, że co minutę patrzyłam na zegarek.
12:58... Znowu minuta... Nie tym razem poczekam dłużej...
Stałam chwilę.
Dobra teraz już minęło pewnie 5 minut. Patrze 12:59. Serio? Powtórka z rozrywki. Robię to samo co przed chwilą i 13;00. Znowu. 13:01. Ja tu zaraz szału dostane!
Stwierdziłam, że po prostu sprawdzę co robi reszta. To co zobaczyłam było ostatnią rzeczą jaką sądziłam, że kiedykolwiek ujrzę.
- Will, nie wiem czy powinnam się cieszyć czy martwić.- powiedziałam do dziewczyny telepatycznie.
- O co chodzi?
- Fier i Luke, nie leją się, nie wyzywają, ani nic podobnego tylko kulturalnie grają w warcaby. Tylko mi coś w tej sytuacji bardzo nie pasuje?
- Czekaj sprawdzę.- na chwile zerwała ze mną kontakt- Masz racje, to jest dziwne...
~~*Kira*~~
Miałam wrażenie, że coś było ewidentnie nie tak. Właściwie, było nawet gorzej. Fier grał z Lukiem w warcaby. Kulturalnie. Grzecznie. Nikt się nie wyzywał ani nie bił. Wszyscy z największym skupieniem obserwowali rozgrywkę chłopaków, nie chcąc przerwać tego zawieszenia broni nieroztropnym gestem bądź uwagą.
Siedziałam obok Mistle. Celestia dała nam na chwilę swój tablet i przeglądałyśmy pokoje. Przez dłuższy czas nikt się w nich nie pojawiał, więc to zajęcie stawało się coraz bardziej irytujące i męczące. W pewnym momencie brunetka chciała nawet oddać urządzenie Celestii, ale zamarła w pół ruchu.
- Są - oznajmiła pewnie.
W pokoju natychmiast zapanowało wzburzenie i wszyscy rzucili się w naszą stronę, chcąc jak najwięcej zobaczyć.
- Suń się! - usłyszałam Luke'a, gdy przepychał się obok Fiera.
- Spadaj! Byłem pierwszy!
- Właśnie! Byłeś!
W tym momencie Luke jakoś wygrał walkę i pochylił się bliżej tabletu. Spojrzałyśmy na siebie z Mistle.
- Przynajmniej znów są normalni - podsumowała brunetka, spoglądając na rozrzucone po podłodze pionki.
Uśmiechnęłam się do niej i wróciłyśmy do tabletu.
~~Celestia~~
Kiedy Mistle oznajmiła, że zobaczyła kogoś na tablecie, wychyliłam się by spojrzeć, po czym strzeliłam sobie mentalnego facepalm’a. Po co ja to robię, skoro na drugim tablecie również mogę zobaczyć mapę? Wyjęłam go z kieszeni, a ludzie spojrzeli na mnie, po czym spojrzeli na tablety i znowu na mnie.
-Dziewczyno, ile ty tego sprzętu masz?! – zapytał Mito.
-No trochę mam…Nie liczyłam. – odpowiedziałam.
Fier podszedł do mnie i spojrzał przez moje ramię na tablet. Nie trzeba być geniuszem, żeby się domyślić, że zrobił to po to, aby trzymać się z dala od Luke’a.
Z tego co widać, szła właśnie dyrektorka w stronę swojego gabinetu. To dobrze, bo przynajmniej Ilied i Will nie będą się już nudzić.
-A tak właściwie… - zaczął Matt. – To po co wysłaliśmy Will i Ilied na zwiady, skoro wszystko przez kamery widzimy?
Nastała chwila ciszy.
-Sprzęt może zawieść nagłym zwarciem lub pracownicy szkoły mogliby na niego wpłynąć. Lepiej dmuchać na zimne. – Powiedziałam i zajęłam się dalszą obserwacją.
***Will***
Razem z Ilied ukryłyśmy się w miejscu, z którego mogłyśmy nie tylko dokładnie skupić się na myślach pani dyrektor Gertrudy, ale także ją obserwować, żeby w razie kłopotów dokładnie widzieć, co zaszło. I nie. Nie siedzimy w szafie. Wiem, że są ostatnio bardzo modne, ale nie. Obie siedziałyśmy na parapecie po zewnętrznej stornie okna, czekając na nadejście bestii. Dla zabicia czasu nauczyłam ją grać w "Kamień, Papier, Nożyce". Z tego z kolei wywiązała się długa rozmowa na temat "Ale dlaczego papier jest silniejszy od kamienia".
***Tatsu***
Zarówno ja, jak i Mito nie wtrącaliśmy się zbytnio w kłótnie pozostałych uczniów. Mito natychmiast po wejściu klapnął pod ścianą i dał się wciągnąć jakiejś grze na konsoli, a mnie się zwyczajnie nie chciało. Poza tym, nawet zabawnie się na nich patrzyło. Do czasu.
Westchnąłem.
Will, ile wy tam jeszcze będziecie siedzieć?
Ponownie westchnąłem. Po czym cichaczem wymknąłem się na korytarz i ruszyłem do swojego pokoju. Musiałem coś z niego zabrać.
***Will***
-Chyba robią niezłą rozpierduchę w pokoju Kiry.- stwierdziłam.
-Skąd wiesz?
-Słyszę błagalne jęki Tatsu.- odparłam, uśmiechając się ironicznie.
Młoda smoczyca parsknęła śmiechem. Usłyszałam ciche skrzypnięcie drzwi do gabinetu i w bezwarunkowym odruchu zakryłam jej usta ręką, po czym pociągnęłam nas obie w dół, żeby dyrka nas nie zauważyła.
Niedługo. Ps, możesz zostać prorokiem, Tatsu. Sądzę, że masz predyspozycje.
Dyrektor Gertrude natychmiast zobaczyła upieczony przez Tatsu torcik. Najpierw wyglądała na zaskoczoną, ale później jej wyraz twarzy nabrał podejrzliwości. No, jasne. Przecież nie mogło być za prosto. Podeszła bliżej, żeby przeczytać opartą o niego kartkę, którą w ostatniej chwili postanowił dodać Mito. W skrócie była na niej mowa o podziękowaniu za zgodę na zostawienie w Akademii psa, podpisane imieniem jego siostry - Emily. Podobno dyrka bardzo ją polubiła, więc pomysł był niezły. W dodatku zadziałał. Starsza pani chwyciła za łyżeczkę opartą o brzeg talerza.
***Tatsu***
Słysząc w głowie komentarz przyrodniej siostry, na moich ustach samoistnie pojawił się uśmiech. Zawsze uwielbiałem jej komentarze.
Otworzyłem jedną z szuflad w mojej zastawionej różnorakimi roślinami doniczkowymi komodzie i po chwili szukania wygrzebałem z niej podłużne pudełko. W środku były dwie okrągłe brożki - srebrna w kształcie kosogłosa* i miedziana uformowana z korzeni rozłożystego dębu. Były "prezentem" od mojego ojca - jedna dla Will, druga moja. Jednak nigdy nie miałem okazji jej go dać. Teraz może się przydać.
Wróciłem do centrum dowodzenia - sory, Kira, już się przyjęło - żwawym krokiem. Gdy tam dotarłem Will i Ilied już tam były. Smoczyca z szerokim uśmiechem na twarzy tłumaczyła coś bratu i pozostałym, podczas gdy czarnowłosa odwróciła się w moją stornę.
-Pakuj się, kwiatowa wróżko! Wiemy gdzie jest wejście!- krzyknęła.
-Komu w drogę, temu czas!- dodał Luke.
-------------------------------------------------------------------------
No, to wio!
*- kto oglądał Igrzyska Śmierci, powinien załapać o jakiego ptaszka chodzi ;)
piątek, 23 stycznia 2015
Frytki się smaży.
**Tatsu**
-Taaatsuu~.- Usłyszałem tuż za plecami wesolutki głosik mojej przyrodniej siostry. Po świętach temat mojej małej eskapady z Mitem jakoś umarł, ale podejrzewam, że właśnie sobie o nim przypomniała...
-Tak?- zapytałem, odwracając się do niej przodem. Była ubrana w dżinsy i zgniło zielną bluzę, która definitywnie była na nią za wielka i została wyciągnięta z mojej szafy. Na to miała założony biały fartuch, a za plecami trzymała patelnię. What?- Po co ci to?
-Zgadnij.- Uśmiech na jej ustach tylko się poszerzył.
-Usmażysz mnie żywcem nim rzucisz wilkom na pożarcie?- zasugerowałem. Co prawda, nie mieliśmy w Akademii wilków - jeszcze, przecież nigdy nic nie wiadomo - ale zapewne czają się gdzieś w lesie.
-Nope. Próbuj dalej.
-Będziemy wbrew mojej woli odgrywać scenę z "Roszpunki"?
-Nie! Wysil się trochę! Bo pomyślę, że ani trochę mnie nie nasz.- burknęła.
Westchnąłem. Bycie jej bratem to żmudna praca. Satysfakcjonująca, ale żmudna. Swoją drogą, ciekawe dlaczego jeszcze nie zapytała o moje zniknię...
-Mito puścił parę.- wyjaśniła.
Co ja ci mówiłem o naruszaniu ludzkiej prywatności?
-Żeby tego nie robić. A teraz wracajmy do rozmowy, no!
-Nie wiem... będziesz wywijać komuś jakiś kawał.- rzuciłem, bardziej odruchowo, sfrustrowany, że nie mogę na nic lepszego wpaść.
-Dokładnie! Czy to było takie trudne?!
Ponownie westchnąłem. Najwyraźniej myślenie mi nie wychodzi. Przynajmniej w jej przypadku.
-Pewnie mam ci pomóc?
-Oczywiście.
-A tym nieszczęśnikiem jest... em... Luke?
-Nie.
-Kucharka?- Skojarzyłem z atrybutem w jej dłoni.
-Blisko.
-Cały personel szkoły?
-BINGO! Gratulacje, twoją nagrodą będzie ugotowanie dla mnie trzech ciast owocowych z bitą śmietaną.- Chwyciła mnie za rękę i poczęła ciągnąć w stronę kuchni.
-Chyba upieczenie, nie ugotowanie.- poprawiłem ją.
-Nie. Jestem pewna, że mówi się ugotowanie. A upieczesz to mi frytki.- zapowiedziała, nadal uśmiechnięta. Albo ma dzisiaj wyjątkowo dobry humor, albo coś wciągnęła... Chociaż, z tego, co wiem smoczymiętka nie działa na nadludzi.
-Frytki się smaży.
-Cokolwiek.- Machnęła ręką.
**Will**
Naturalnie, zadbałam o wolną kuchnię, żeby kucharka i jej wielki wałek do ciasta nie przeszkadzały nam w robocie. Chociaż "nam" to raczej pojęcie względne, bo moja pomoc ograniczyła się do ubicia bitej śmietany i otworzenia telekinezą słoików z dżemami owocowymi. Podczas gdy Tatsu robił za chłopca od czarnej roboty, ja streściłam mu plan, który opracowałam z kilkoma innymi uczniami, między innymi Celestią i Fier'em. Mianowicie, chodziło o to, że ludzka ciekawość nie zna granic i koniecznie musimy się dowiedzieć jakie jest zastosowanie pomieszczenia, które Celestia widziała na swoim tablecie. Razem z Ilied próbowałyśmy wejść do głów, którejkolwiek z pracownic Akademii, jednak z marnym skutkiem, najwyraźniej myślały zbyt trzeźwo i to była pierwsza rzecz, której należało się pozbyć.
-W jaki sposób zamierzasz to zrobić?- zapytał Tatsu, nie przerywając pracy. Choć wiedziałam, że uważnie mnie słucha, to jednak czułam się dziwnie, mówiąc do czyichś pleców.
Zamierzałam właśnie odpowiedzieć, kiedy do kuchni wszedł Mito. Miał na sobie kitel laboratoryjny, a twarz zakrywała maska przeciwgazowa. Tak bardzo chciałabym zobaczyć miny ludzi, którzy się na niego gapili, kiedy tutaj szedł!
-Skończyłem to, o co mnie prosiłaś.- powiedział zdejmując maskę. Z szerokiej kieszeni wyciągnął średniej wielkości, szklaną fiolkę z różowo -fioletowym płynem wewnątrz.- Wywar z róży damasceńskiej. W niewielkich ilościach działa uspokajająco, ale kiedy się ją przedawkuje i zmiesza ze stworzoną przeze mnie esencją, której składu nie mogę zdradzić...
-Mózg zamienia się w papkę, podatną na wszelkie czynniki zewnętrzne.- dokończyłam, a on pokiwał głową.- Testowałeś?
-Tak. Na Luku.- powiedział.- Ilied przeszperała jego umysł bez najmniejszych oporów.
-To na pewno bezpieczne?- wtrącił Tatsu.
-Za jakiś czas powinien wrócić do siebie... teoretycznie.
-Mito!
-Ej, mam zgodę na piśmie!
-Zgodził się na to?- Nie mogłam wyjść z podziwu. Luke i takie poświęcenie?
-Nie on. Jego brat.- sprostował.
-I wszystko jasne...
**Tatsu**
Szybko skończyłem pieczenie, ciasta nie były duże, toteż ich wykonanie nie zajęło mi wiele czasu, a na koniec razem z Mitem zmieszaliśmy ten jego wywar z lukrem, którego użyłem jako polewy. Trzeba przyznać, że wyszedł mu mocny towar. Wąchałem go tylko przez sekundę, a już zapomniałem, o czym myślałem w chwili poprzedniej.
-Wiesz co, Mito?- zacząłem.- Czasem człowiek myśli, że lepszego przykładu idioty niż ty nie ma na tym świecie. A kiedy przychodzi, co do czego rozbrajasz nas wszystkich.
-Uznam to za komplement.
----------------------------------------------------------------------
Jak rozumiem zaczynamy kolejną wielką aferę, tak? XD
-Taaatsuu~.- Usłyszałem tuż za plecami wesolutki głosik mojej przyrodniej siostry. Po świętach temat mojej małej eskapady z Mitem jakoś umarł, ale podejrzewam, że właśnie sobie o nim przypomniała...
-Tak?- zapytałem, odwracając się do niej przodem. Była ubrana w dżinsy i zgniło zielną bluzę, która definitywnie była na nią za wielka i została wyciągnięta z mojej szafy. Na to miała założony biały fartuch, a za plecami trzymała patelnię. What?- Po co ci to?
-Zgadnij.- Uśmiech na jej ustach tylko się poszerzył.
-Usmażysz mnie żywcem nim rzucisz wilkom na pożarcie?- zasugerowałem. Co prawda, nie mieliśmy w Akademii wilków - jeszcze, przecież nigdy nic nie wiadomo - ale zapewne czają się gdzieś w lesie.
-Nope. Próbuj dalej.
-Będziemy wbrew mojej woli odgrywać scenę z "Roszpunki"?
-Nie! Wysil się trochę! Bo pomyślę, że ani trochę mnie nie nasz.- burknęła.
Westchnąłem. Bycie jej bratem to żmudna praca. Satysfakcjonująca, ale żmudna. Swoją drogą, ciekawe dlaczego jeszcze nie zapytała o moje zniknię...
-Mito puścił parę.- wyjaśniła.
Co ja ci mówiłem o naruszaniu ludzkiej prywatności?
-Żeby tego nie robić. A teraz wracajmy do rozmowy, no!
-Nie wiem... będziesz wywijać komuś jakiś kawał.- rzuciłem, bardziej odruchowo, sfrustrowany, że nie mogę na nic lepszego wpaść.
-Dokładnie! Czy to było takie trudne?!
Ponownie westchnąłem. Najwyraźniej myślenie mi nie wychodzi. Przynajmniej w jej przypadku.
-Pewnie mam ci pomóc?
-Oczywiście.
-A tym nieszczęśnikiem jest... em... Luke?
-Nie.
-Kucharka?- Skojarzyłem z atrybutem w jej dłoni.
-Blisko.
-Cały personel szkoły?
-BINGO! Gratulacje, twoją nagrodą będzie ugotowanie dla mnie trzech ciast owocowych z bitą śmietaną.- Chwyciła mnie za rękę i poczęła ciągnąć w stronę kuchni.
-Chyba upieczenie, nie ugotowanie.- poprawiłem ją.
-Nie. Jestem pewna, że mówi się ugotowanie. A upieczesz to mi frytki.- zapowiedziała, nadal uśmiechnięta. Albo ma dzisiaj wyjątkowo dobry humor, albo coś wciągnęła... Chociaż, z tego, co wiem smoczymiętka nie działa na nadludzi.
-Frytki się smaży.
-Cokolwiek.- Machnęła ręką.
**Will**
Naturalnie, zadbałam o wolną kuchnię, żeby kucharka i jej wielki wałek do ciasta nie przeszkadzały nam w robocie. Chociaż "nam" to raczej pojęcie względne, bo moja pomoc ograniczyła się do ubicia bitej śmietany i otworzenia telekinezą słoików z dżemami owocowymi. Podczas gdy Tatsu robił za chłopca od czarnej roboty, ja streściłam mu plan, który opracowałam z kilkoma innymi uczniami, między innymi Celestią i Fier'em. Mianowicie, chodziło o to, że ludzka ciekawość nie zna granic i koniecznie musimy się dowiedzieć jakie jest zastosowanie pomieszczenia, które Celestia widziała na swoim tablecie. Razem z Ilied próbowałyśmy wejść do głów, którejkolwiek z pracownic Akademii, jednak z marnym skutkiem, najwyraźniej myślały zbyt trzeźwo i to była pierwsza rzecz, której należało się pozbyć.
-W jaki sposób zamierzasz to zrobić?- zapytał Tatsu, nie przerywając pracy. Choć wiedziałam, że uważnie mnie słucha, to jednak czułam się dziwnie, mówiąc do czyichś pleców.
Zamierzałam właśnie odpowiedzieć, kiedy do kuchni wszedł Mito. Miał na sobie kitel laboratoryjny, a twarz zakrywała maska przeciwgazowa. Tak bardzo chciałabym zobaczyć miny ludzi, którzy się na niego gapili, kiedy tutaj szedł!
-Skończyłem to, o co mnie prosiłaś.- powiedział zdejmując maskę. Z szerokiej kieszeni wyciągnął średniej wielkości, szklaną fiolkę z różowo -fioletowym płynem wewnątrz.- Wywar z róży damasceńskiej. W niewielkich ilościach działa uspokajająco, ale kiedy się ją przedawkuje i zmiesza ze stworzoną przeze mnie esencją, której składu nie mogę zdradzić...
-Mózg zamienia się w papkę, podatną na wszelkie czynniki zewnętrzne.- dokończyłam, a on pokiwał głową.- Testowałeś?
-Tak. Na Luku.- powiedział.- Ilied przeszperała jego umysł bez najmniejszych oporów.
-To na pewno bezpieczne?- wtrącił Tatsu.
-Za jakiś czas powinien wrócić do siebie... teoretycznie.
-Mito!
-Ej, mam zgodę na piśmie!
-Zgodził się na to?- Nie mogłam wyjść z podziwu. Luke i takie poświęcenie?
-Nie on. Jego brat.- sprostował.
-I wszystko jasne...
**Tatsu**
Szybko skończyłem pieczenie, ciasta nie były duże, toteż ich wykonanie nie zajęło mi wiele czasu, a na koniec razem z Mitem zmieszaliśmy ten jego wywar z lukrem, którego użyłem jako polewy. Trzeba przyznać, że wyszedł mu mocny towar. Wąchałem go tylko przez sekundę, a już zapomniałem, o czym myślałem w chwili poprzedniej.
-Wiesz co, Mito?- zacząłem.- Czasem człowiek myśli, że lepszego przykładu idioty niż ty nie ma na tym świecie. A kiedy przychodzi, co do czego rozbrajasz nas wszystkich.
-Uznam to za komplement.
----------------------------------------------------------------------
Jak rozumiem zaczynamy kolejną wielką aferę, tak? XD
środa, 24 grudnia 2014
Święta
~<<YoYo>>~
- Pobudka!- krzyknęłam razem z Kirą wylewając po wiadrze wody na Matta i Luka.
Zerwali się z miejsca natychmiast, w dodatku nie wyglądali na zbyt szczęśliwych (Jakoś mnie to nie dziwi)
- Oszalałyście?!- "uprzejmie" spytał Luke.
- Nie mamy czasu, potrzebujemy was do pomocy, a nie wiedziałyśmy jak twardy macie sen.- wyjaśniła Kira.
- Postanowiłyśmy wszystko postawić na jedną kartę- uśmiechnęłam się.
- Też musiałam przeżyć jej pobudkę.-westchnęła szatynka.
- Ale po co w ogóle nas budzicie?- spytał Matt.- I dlaczego do jasne ciasnej musi to być w środku nocy?
- Otóż cały personel poleciał na swoich miotłach na zlot czarownic w Salem- zaczęłam wyjaśniać.- Czy coś takiego. Tak, czy siak nie ma ich teraz i wrócą nad ranem, oznacza to, że możemy wejść do każdego pomieszczenia i nic nam nie zrobią, a święta już jutro.
- I...?- pustka.
- Dlaczego faceci tak wolno łapią.- skomentowałam to face palmem.
- Wykorzystamy to, żeby ładnie przystroić to miejsce.- wyjaśniła za mnie Kira.
Matt i Luke zgodzili się pomóc. Dałyśmy im 3 minuty na "ogarnięcie się"i przeszliśmy do działania. Na początku trzeba było znieść wszystkie świąteczne dekoracje ze strychu. Tą część zostawiłyśmy chłopakom, bo przecież tam są pająki, a ja mam arachnofobię. W czasie penetrowania pomieszczenia ja i Kira wykorzystałyśmy okazję, weszłyśmy do kuchni i wykradłyśmy mleko i ciasteczka.
Druga taka okazja może się już nie zdarzyć.
Po około 30 minutach wszystkie świąteczne dekoracje były na korytarzu. Zabrały one tyle miejsca, że jak ktoś nie potrafił lata to miał dość spore trudności z poruszaniem się. Ozdoby były ładne, w klasycznych kolorach świąt i w dodatku Matt zadbał o to, żeby żadna z nich nie była zepsuta.
Zaczęliśmy od przystrajania pokoi, robiliśmy to cicho, żeby nikt się nie obudził. Poszło nam to dość sprawnie. Potem wzięliśmy się za korytarze, pokoje personelu i wszystkie inne pomieszczenia. Na końcu został już tylko dach, zewnętrzna strona Akademii i ogród. Zajęło nam to trochę więcej czasu niż się spodziewaliśmy, ale w końcu na wszystkich drzewach zawisły kolorowe łańcuchy, a na dachu i ścianach lampki zawieszone przeze mnie, Kirę i Luka. Matt stał na dole i koordynował pracę. Kiedy budynek wyglądał już jak wielka choinka Luke postanowił wyczyścić komin.
Bo jak dostaniemy prezenty, jeśli św. Mikołaj nie da rady wejść przez tak brudny komin.
Wziął potrzebny sprzęt ze schowka (który też został przystrojony). Wszedł do komina i.......zaklinował się.
**Fier**
Słońce już dawno wzeszło, a mimo to jeszcze nie wyszedłem z łóżka. Co prawda ciekawił mnie fakt dlaczego cały pokój mam w ozdobach świątecznych, ale i tak stwierdziłem, że wstanę dopiero jak ktoś postanowi mnie wywalić i okaże się wystarczająco przekonywujący. Z własnej woli na tą zimnice nie wyjdę.
- Oj wyjdziesz- usłyszałem nad sobą głos Ilied. Jednak zamiast smoka nade mną stała białowłosa dziewczynka o smoczych oczach. Nie ukrywam, że zaskoczyło mnie to.
- Nauczyłam się zmieniać postać.- uśmiechnęła się widząc moją reakcję- Podoba ci się?
- Tak.
- Wstawaj, mamy Święta.- dziewczynka próbowała ściągnąć ze mnie koc.
- Ale jest zimno- Ilied mi nie odpowiedziała tylko zaczęła grzebać mi w szafie. Po chwili stała przede mną z moimi ciuchami w geście sugerującym, że mam się przebrać.
- Niech ci będzie- wziąłem ubrania wiedząc, że i tak nie wygram, a zadowolona z siebie smoczyca usiadła na biurku.
- Obchodziłeś już wcześniej Święta?- popatrzyłem na nią nieco zaskoczony.
- Kilka razy zanim babcia zmarła. Uparła się, że skoro w połowie jestem człowiekiem to powinienem je obchodzić. Ta kobieta była na tyle przekonywująca, że mój ojciec nie miał nic do gadania.- usiadłem obok smoczycy.- Na tym wzorowałaś swoją postać?- wskazałem na leżący na blacie rysunek.
- Tak. Skąd wiedziałeś?
- Wszystkie smoki się na kimś wzorują.
- A ty na kim?- spytała zaciekawiona.
- Nie wzorowałem się. Urodziłem się w tej postaci. Dobra, dosyć o mnie. Idziemy ubierać choinkę.
- Tak!- wykrzyczała radośnie smoczyca przybierając swoją pierwotną formę. Już mieliśmy wychodzić gdy dał się słyszeć stłumiony krzyk. Rzuciłem Ilied pytające spojrzenie.
- Luke utknął w kominie.
Parsknąłem śmiechem.
- Chodź muszę to zobaczyć.
- Pobudka!- krzyknęłam razem z Kirą wylewając po wiadrze wody na Matta i Luka.
Zerwali się z miejsca natychmiast, w dodatku nie wyglądali na zbyt szczęśliwych (Jakoś mnie to nie dziwi)
- Oszalałyście?!- "uprzejmie" spytał Luke.
- Nie mamy czasu, potrzebujemy was do pomocy, a nie wiedziałyśmy jak twardy macie sen.- wyjaśniła Kira.
- Postanowiłyśmy wszystko postawić na jedną kartę- uśmiechnęłam się.
- Też musiałam przeżyć jej pobudkę.-westchnęła szatynka.
- Ale po co w ogóle nas budzicie?- spytał Matt.- I dlaczego do jasne ciasnej musi to być w środku nocy?
- Otóż cały personel poleciał na swoich miotłach na zlot czarownic w Salem- zaczęłam wyjaśniać.- Czy coś takiego. Tak, czy siak nie ma ich teraz i wrócą nad ranem, oznacza to, że możemy wejść do każdego pomieszczenia i nic nam nie zrobią, a święta już jutro.
- I...?- pustka.
- Dlaczego faceci tak wolno łapią.- skomentowałam to face palmem.
- Wykorzystamy to, żeby ładnie przystroić to miejsce.- wyjaśniła za mnie Kira.
Matt i Luke zgodzili się pomóc. Dałyśmy im 3 minuty na "ogarnięcie się"i przeszliśmy do działania. Na początku trzeba było znieść wszystkie świąteczne dekoracje ze strychu. Tą część zostawiłyśmy chłopakom, bo przecież tam są pająki, a ja mam arachnofobię. W czasie penetrowania pomieszczenia ja i Kira wykorzystałyśmy okazję, weszłyśmy do kuchni i wykradłyśmy mleko i ciasteczka.
Druga taka okazja może się już nie zdarzyć.
Po około 30 minutach wszystkie świąteczne dekoracje były na korytarzu. Zabrały one tyle miejsca, że jak ktoś nie potrafił lata to miał dość spore trudności z poruszaniem się. Ozdoby były ładne, w klasycznych kolorach świąt i w dodatku Matt zadbał o to, żeby żadna z nich nie była zepsuta.
Zaczęliśmy od przystrajania pokoi, robiliśmy to cicho, żeby nikt się nie obudził. Poszło nam to dość sprawnie. Potem wzięliśmy się za korytarze, pokoje personelu i wszystkie inne pomieszczenia. Na końcu został już tylko dach, zewnętrzna strona Akademii i ogród. Zajęło nam to trochę więcej czasu niż się spodziewaliśmy, ale w końcu na wszystkich drzewach zawisły kolorowe łańcuchy, a na dachu i ścianach lampki zawieszone przeze mnie, Kirę i Luka. Matt stał na dole i koordynował pracę. Kiedy budynek wyglądał już jak wielka choinka Luke postanowił wyczyścić komin.
Bo jak dostaniemy prezenty, jeśli św. Mikołaj nie da rady wejść przez tak brudny komin.
Wziął potrzebny sprzęt ze schowka (który też został przystrojony). Wszedł do komina i.......zaklinował się.
**Fier**
Słońce już dawno wzeszło, a mimo to jeszcze nie wyszedłem z łóżka. Co prawda ciekawił mnie fakt dlaczego cały pokój mam w ozdobach świątecznych, ale i tak stwierdziłem, że wstanę dopiero jak ktoś postanowi mnie wywalić i okaże się wystarczająco przekonywujący. Z własnej woli na tą zimnice nie wyjdę.
- Oj wyjdziesz- usłyszałem nad sobą głos Ilied. Jednak zamiast smoka nade mną stała białowłosa dziewczynka o smoczych oczach. Nie ukrywam, że zaskoczyło mnie to.
- Nauczyłam się zmieniać postać.- uśmiechnęła się widząc moją reakcję- Podoba ci się?
- Tak.
- Wstawaj, mamy Święta.- dziewczynka próbowała ściągnąć ze mnie koc.
- Ale jest zimno- Ilied mi nie odpowiedziała tylko zaczęła grzebać mi w szafie. Po chwili stała przede mną z moimi ciuchami w geście sugerującym, że mam się przebrać.
- Niech ci będzie- wziąłem ubrania wiedząc, że i tak nie wygram, a zadowolona z siebie smoczyca usiadła na biurku.
- Obchodziłeś już wcześniej Święta?- popatrzyłem na nią nieco zaskoczony.
- Kilka razy zanim babcia zmarła. Uparła się, że skoro w połowie jestem człowiekiem to powinienem je obchodzić. Ta kobieta była na tyle przekonywująca, że mój ojciec nie miał nic do gadania.- usiadłem obok smoczycy.- Na tym wzorowałaś swoją postać?- wskazałem na leżący na blacie rysunek.
- Tak. Skąd wiedziałeś?
- Wszystkie smoki się na kimś wzorują.
- A ty na kim?- spytała zaciekawiona.
- Nie wzorowałem się. Urodziłem się w tej postaci. Dobra, dosyć o mnie. Idziemy ubierać choinkę.
- Tak!- wykrzyczała radośnie smoczyca przybierając swoją pierwotną formę. Już mieliśmy wychodzić gdy dał się słyszeć stłumiony krzyk. Rzuciłem Ilied pytające spojrzenie.
- Luke utknął w kominie.
Parsknąłem śmiechem.
- Chodź muszę to zobaczyć.
~~~~~~~~
- Czemu Luke, nie jest mi ciebie szkoda.
- Przymknij się Fier.- usłyszałem głos chłopaka przytłumiony przez mur.
- Jak to się stało?- zapytała zaciekawiona smoczyca.
- Próbował wyczyścić komin- Matt zadawał się być zażenowany głupotom brata.
- Musimy go jakoś stamtąd wyciągnąć. Jakieś pomysły?- Kira popatrzyła na wszystkich.
- Dynamit?- pozostali spiorunowali mnie wzrokiem- Jeny. Po prostu pociągnijmy go za nogi może wylezie.
- Weźcie się pospieszcie. Co?- Luke przypomniał o swojej obecności. Nie czekając długo zabraliśmy się za wyciąganie go z komina. Niestety nie dało to zamierzonego efekt, bo wszyscy wybuchli śmiechem kiedy Ilied przypadkiem wydarła dość spory kawałek materiału ze spodni chłopaka.
- Co się tam dzieje? Ej!
- Masz dziurę na samum środku tyłka.- poinformowała go uczynnie Will nadal chichocząc.
- Co?! Wyciągnijcie mnie stąd!- Luke zaczął się rzucać, ale i tak nie mógł się wydostać. Koniec końców zlitowałem się nad nim i z pomocą kontroli nad ciemnością wywlekłem go z tego komina za co nie omieszkał mi nie podziękować. Po tym jak mnie uściskał byłem cały w sadzy. Zresztą nie tylko ja, bo chłopak rzucał się na wszystkich przy okazji brudząc. Wkurzyłem się. Prubowałem go złapać jednak był zbyt szybki. Na szczęście Luke postanowił porządnie wybrudzić Kirę. Szybko przybrałem smoczą postać i chwyciwszy chłopaka wyrzuciłem go przez okno prosto w zaspę. Dla pewności wyskoczyłem za nim i dokładnie wytarzałem go w śniegu, na koniec w nim zakopując.
**Tatsu**
Mito miał naprawdę wielkie szczęście, że upokorzenie, jakiego doznałem się opłaciło. Co prawda, nie znaleźliśmy mojego ojca, ale trafiliśmy na dość znaczący ślad i pewnie natychmiast ruszyłbym jego tropem... gdyby nie zbliżające się święta, o których przypomniałem sobie na akurat w wigilię. Musieliśmy wracać do Akademii, reszta pewnie zaczęła już przygotowania i wypadałoby im jakoś pomóc. Użyliśmy teleportu od pani dyrektor - i chwała jej za niego! Nie wiem, czy przetrwałbym próby Mita.
Kiedy pojawiliśmy się przed budynkiem szkoły, było koło południa. Ozdoby pozawieszane na budynku robiły spore wrażenie, aż zacząłem się zastanawiać, czy aby a pewno dobrze trafiliśmy. Mito gwizdnął.
-Kawał dobrej roboty.- stwierdził z uznaniem.
-Dzięki.
Odwróciliśmy się z stronę głosu. Za nami stała uśmiechnięta YoYo, a obok Matt spoglądający na coś ze zdegustowaną miną i lekkim załamaniem nerwowym. Odwróciłem głowę, żeby zobaczyć, co go tak dobiło psychicznie i natychmiast zrozumiałem. Kilka metrów od nas stali pozostali uczniowie, cali pokryci sadzą i śmiejący się z Fiera i Luka, którzy szamotali się w śnieżnej zaspie. A przynajmniej tak to wyglądało i nie wiem czy chcę, wiedzieć jak do tego doszło i co oni naprawdę robią.
-Eee... Powinniśmy wiedzieć...?- zwróciłem się do niebieskowłosej i bruneta, którzy, notabene, jako jedyni nie byli brudni.
-Nie.- odpowiedział krótko Matt.
-Okej, mnie to wystarcza.- powiedział Mito, szarpiąc się ze smyczą. Aarow strasznie wyrywał się w stronę chłopaków. W końcu mój kompan nie wytrzymał i puścił uprząż, bo jakby tak nie postąpił pewnie sam wylądowałby w śniegu. Nim się obejrzeliśmy owczarek skoczył na Fiera i począł zawzięcie oczyszczać jego twarz z sadzy za pomocą języka. Nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem zwracając tym na siebie uwagę Will. Najpierw wyglądała na zdziwioną moim widokiem, lecz nie trwało to długo.
-Tatsuyo Otsuka...- zaczęła grobowym tonem i już wiedziałem, że mam przerąbane.
-Will.- zawtórowałem jej, uśmiechając się przy tym przymilnie i mając nadzieję, że nie zechce się mścić, za zostawianie ją na dość długo bez słowa wyjaśnienia.
Podeszła do nas żwawym krokiem, patrząc mi wyzywająco w oczy, co wyglądało dość komicznie zwłaszcza, że jest ode mnie niższa i wymamrotała przez zaciśnięte zęby:
-Są święta, więc ci odpuszczę, ale lepiej się przygotuj, bo dwudziestego siódmego grudnia zacznie się rzeźnia.
-F-fajnie.
-Przepraszam, że przerywam tę rodzinną kłótnię,- Do naszej milutkiej rozmowy wtrąciła się Mistle.- ale jeśli chcemy wyrobić się przed pierwszą gwiazdką, powinniśmy wziąć się do roboty.
Przytaknąłem bardzo ochoczo, dziękując jej w duchu za ratunek.
Szybko podzieliliśmy się zadaniami i rozpoczęliśmy przygotowania do wigilii.
**Ilied**
Po tym jak wszyscy się już ogarnęli po ataku Luka i rozdzieliliśmy zadania w końcu razem z Fierem mieliśmy się zabrać za przystrajanie choinki. Chłopak miał przynieść ozdoby więc musiałam poczekać kolo drzewka.
- Przydała by się nam jemioła- stwierdziła w pewnym momencie Kira
- Co to jemioła?
- To taka roślina. Na święta się ją wiesza pod sufitem i jak dwie osoby pod nią staną to muszą się pocałować.
Już miałam pytać co to całowanie, ale Will przesłała mi mentalnie scenę z filmu przedstawiającą właśnie całujące się osoby. Jak tylko wizja się skończyła wrócił Fier z ozdobami. Uradowana zaczęłam skakać. Gdy chłopak odstawił karton doskoczyłam do niego i przypadkiem uderzyłam w coś ogonem.
-Ilied!- krzyk Fiera zmieszał się z donośnym trzaskiem bitego szkła. Odruchowo się cofnęłam nie wiedząc czego bardziej się bać smoka czy trzasku za mną.
- Zostały tam jeszcze jakieś ozdoby?-zapytał Matt.
- Nie. To był ostatni karton- Fier zabrał się za szukanie ocalałych ozdób- To nie ma sensu. Za dużo tego.
- I co teraz?- odezwała się zaniepokojona Will.
- Po prostu kopnę się w tą zimnice na miasto i kupię to co trzeba.
- Idę z tobą- rzuciłam szybko.
- Ilied...- Kira chciała coś powiedzieć, ale jej przerwałam.
- Tutaj tylko coś niszczę, a tak przynajmniej na spokojne większość uszykujecie.
- Jesteś smokiem nie możesz się tak pokazać w mieście.
Nie czekając na kolejny argument po prostu przybrałam ludzką postać. Wszyscy prócz Fiera oniemieli.
- No dobra.- szatynka skapitulowała- To załatwcie przy okazji jemiołę, a my posprzątamy.
- Przymknij się Fier.- usłyszałem głos chłopaka przytłumiony przez mur.
- Jak to się stało?- zapytała zaciekawiona smoczyca.
- Próbował wyczyścić komin- Matt zadawał się być zażenowany głupotom brata.
- Musimy go jakoś stamtąd wyciągnąć. Jakieś pomysły?- Kira popatrzyła na wszystkich.
- Dynamit?- pozostali spiorunowali mnie wzrokiem- Jeny. Po prostu pociągnijmy go za nogi może wylezie.
- Weźcie się pospieszcie. Co?- Luke przypomniał o swojej obecności. Nie czekając długo zabraliśmy się za wyciąganie go z komina. Niestety nie dało to zamierzonego efekt, bo wszyscy wybuchli śmiechem kiedy Ilied przypadkiem wydarła dość spory kawałek materiału ze spodni chłopaka.
- Co się tam dzieje? Ej!
- Masz dziurę na samum środku tyłka.- poinformowała go uczynnie Will nadal chichocząc.
- Co?! Wyciągnijcie mnie stąd!- Luke zaczął się rzucać, ale i tak nie mógł się wydostać. Koniec końców zlitowałem się nad nim i z pomocą kontroli nad ciemnością wywlekłem go z tego komina za co nie omieszkał mi nie podziękować. Po tym jak mnie uściskał byłem cały w sadzy. Zresztą nie tylko ja, bo chłopak rzucał się na wszystkich przy okazji brudząc. Wkurzyłem się. Prubowałem go złapać jednak był zbyt szybki. Na szczęście Luke postanowił porządnie wybrudzić Kirę. Szybko przybrałem smoczą postać i chwyciwszy chłopaka wyrzuciłem go przez okno prosto w zaspę. Dla pewności wyskoczyłem za nim i dokładnie wytarzałem go w śniegu, na koniec w nim zakopując.
**Tatsu**
Mito miał naprawdę wielkie szczęście, że upokorzenie, jakiego doznałem się opłaciło. Co prawda, nie znaleźliśmy mojego ojca, ale trafiliśmy na dość znaczący ślad i pewnie natychmiast ruszyłbym jego tropem... gdyby nie zbliżające się święta, o których przypomniałem sobie na akurat w wigilię. Musieliśmy wracać do Akademii, reszta pewnie zaczęła już przygotowania i wypadałoby im jakoś pomóc. Użyliśmy teleportu od pani dyrektor - i chwała jej za niego! Nie wiem, czy przetrwałbym próby Mita.
Kiedy pojawiliśmy się przed budynkiem szkoły, było koło południa. Ozdoby pozawieszane na budynku robiły spore wrażenie, aż zacząłem się zastanawiać, czy aby a pewno dobrze trafiliśmy. Mito gwizdnął.
-Kawał dobrej roboty.- stwierdził z uznaniem.
-Dzięki.
Odwróciliśmy się z stronę głosu. Za nami stała uśmiechnięta YoYo, a obok Matt spoglądający na coś ze zdegustowaną miną i lekkim załamaniem nerwowym. Odwróciłem głowę, żeby zobaczyć, co go tak dobiło psychicznie i natychmiast zrozumiałem. Kilka metrów od nas stali pozostali uczniowie, cali pokryci sadzą i śmiejący się z Fiera i Luka, którzy szamotali się w śnieżnej zaspie. A przynajmniej tak to wyglądało i nie wiem czy chcę, wiedzieć jak do tego doszło i co oni naprawdę robią.
-Eee... Powinniśmy wiedzieć...?- zwróciłem się do niebieskowłosej i bruneta, którzy, notabene, jako jedyni nie byli brudni.
-Nie.- odpowiedział krótko Matt.
-Okej, mnie to wystarcza.- powiedział Mito, szarpiąc się ze smyczą. Aarow strasznie wyrywał się w stronę chłopaków. W końcu mój kompan nie wytrzymał i puścił uprząż, bo jakby tak nie postąpił pewnie sam wylądowałby w śniegu. Nim się obejrzeliśmy owczarek skoczył na Fiera i począł zawzięcie oczyszczać jego twarz z sadzy za pomocą języka. Nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem zwracając tym na siebie uwagę Will. Najpierw wyglądała na zdziwioną moim widokiem, lecz nie trwało to długo.
-Tatsuyo Otsuka...- zaczęła grobowym tonem i już wiedziałem, że mam przerąbane.
-Will.- zawtórowałem jej, uśmiechając się przy tym przymilnie i mając nadzieję, że nie zechce się mścić, za zostawianie ją na dość długo bez słowa wyjaśnienia.
Podeszła do nas żwawym krokiem, patrząc mi wyzywająco w oczy, co wyglądało dość komicznie zwłaszcza, że jest ode mnie niższa i wymamrotała przez zaciśnięte zęby:
-Są święta, więc ci odpuszczę, ale lepiej się przygotuj, bo dwudziestego siódmego grudnia zacznie się rzeźnia.
-F-fajnie.
-Przepraszam, że przerywam tę rodzinną kłótnię,- Do naszej milutkiej rozmowy wtrąciła się Mistle.- ale jeśli chcemy wyrobić się przed pierwszą gwiazdką, powinniśmy wziąć się do roboty.
Przytaknąłem bardzo ochoczo, dziękując jej w duchu za ratunek.
Szybko podzieliliśmy się zadaniami i rozpoczęliśmy przygotowania do wigilii.
**Ilied**
Po tym jak wszyscy się już ogarnęli po ataku Luka i rozdzieliliśmy zadania w końcu razem z Fierem mieliśmy się zabrać za przystrajanie choinki. Chłopak miał przynieść ozdoby więc musiałam poczekać kolo drzewka.
- Przydała by się nam jemioła- stwierdziła w pewnym momencie Kira
- Co to jemioła?
- To taka roślina. Na święta się ją wiesza pod sufitem i jak dwie osoby pod nią staną to muszą się pocałować.
Już miałam pytać co to całowanie, ale Will przesłała mi mentalnie scenę z filmu przedstawiającą właśnie całujące się osoby. Jak tylko wizja się skończyła wrócił Fier z ozdobami. Uradowana zaczęłam skakać. Gdy chłopak odstawił karton doskoczyłam do niego i przypadkiem uderzyłam w coś ogonem.
-Ilied!- krzyk Fiera zmieszał się z donośnym trzaskiem bitego szkła. Odruchowo się cofnęłam nie wiedząc czego bardziej się bać smoka czy trzasku za mną.
- Zostały tam jeszcze jakieś ozdoby?-zapytał Matt.
- Nie. To był ostatni karton- Fier zabrał się za szukanie ocalałych ozdób- To nie ma sensu. Za dużo tego.
- I co teraz?- odezwała się zaniepokojona Will.
- Po prostu kopnę się w tą zimnice na miasto i kupię to co trzeba.
- Idę z tobą- rzuciłam szybko.
- Ilied...- Kira chciała coś powiedzieć, ale jej przerwałam.
- Tutaj tylko coś niszczę, a tak przynajmniej na spokojne większość uszykujecie.
- Jesteś smokiem nie możesz się tak pokazać w mieście.
Nie czekając na kolejny argument po prostu przybrałam ludzką postać. Wszyscy prócz Fiera oniemieli.
- No dobra.- szatynka skapitulowała- To załatwcie przy okazji jemiołę, a my posprzątamy.
***
Wyskoczyliśmy z portalu na skraju jakiegoś parku. Fier nauczony ostrożności pierwsze co zrobił to uważnie się rozejrzał czy nikt nas nie zauważył.
- Daj rękę, nie chcę cię zgubić.- chłopak się uśmiechnął. Pierwszy raz byłam poza Akademią więc wolałam go posłuchać. Chwyciłam jego dłoń i wyszliśmy z parku. Byłam w szoku. Otaczały nas wielkie budynki i wszędzie kręcili się ludzie. Ziemie pokrywało coś twardego po czym poruszały się takie dziwne rzeczy na kołach z ludźmi w środku.
- Co to jest?- spytałam pokazując na poruszające się rzeczy.
- Ciszej- brat nachylił się do mnie nerwowo się rozglądając- Te maszyny to samochody. Ludzie używają ich, żeby szybciej się dostać do innego miejsca, a to po czym jeżdżą to droga. Pytaj myślami o takie rzeczy. Lepiej nie zwracajmy na siebie uwagi. Białe włosy i tak wystarczająco rzucają się w oczy.- jak na potwierdzenie jego słów przechodząca obok kobieta zmierzyła nas wzrokiem.- Chodź- chłopak pociągnął mnie za sobą.
- Dokąd idziemy?
- Załatwić to co may do załatwienia i zmywamy się stąd- Fier cały czas parł do przodu.
- Czemu jesteś taki nerwowy?- spytałam myślą. Chłopak gwałtownie stanął i popatrzył mi prosto w oczy. Westchnął.
- Po prostu nie raz narobiłem sobie kłopotów przez zwracanie na siebie uwagi albo wygadanie komuś kim jestem.
- Więc dlatego się tak odizolowujesz od reszty?- Fier popatrzył na mnie zdziwiony- Nie myśl sobie, że tego nie zauważyłam. Za dobrze cię znam.
- Daj rękę, nie chcę cię zgubić.- chłopak się uśmiechnął. Pierwszy raz byłam poza Akademią więc wolałam go posłuchać. Chwyciłam jego dłoń i wyszliśmy z parku. Byłam w szoku. Otaczały nas wielkie budynki i wszędzie kręcili się ludzie. Ziemie pokrywało coś twardego po czym poruszały się takie dziwne rzeczy na kołach z ludźmi w środku.
- Co to jest?- spytałam pokazując na poruszające się rzeczy.
- Ciszej- brat nachylił się do mnie nerwowo się rozglądając- Te maszyny to samochody. Ludzie używają ich, żeby szybciej się dostać do innego miejsca, a to po czym jeżdżą to droga. Pytaj myślami o takie rzeczy. Lepiej nie zwracajmy na siebie uwagi. Białe włosy i tak wystarczająco rzucają się w oczy.- jak na potwierdzenie jego słów przechodząca obok kobieta zmierzyła nas wzrokiem.- Chodź- chłopak pociągnął mnie za sobą.
- Dokąd idziemy?
- Załatwić to co may do załatwienia i zmywamy się stąd- Fier cały czas parł do przodu.
- Czemu jesteś taki nerwowy?- spytałam myślą. Chłopak gwałtownie stanął i popatrzył mi prosto w oczy. Westchnął.
- Po prostu nie raz narobiłem sobie kłopotów przez zwracanie na siebie uwagi albo wygadanie komuś kim jestem.
- Więc dlatego się tak odizolowujesz od reszty?- Fier popatrzył na mnie zdziwiony- Nie myśl sobie, że tego nie zauważyłam. Za dobrze cię znam.
- O wiele za dobrze- chłopak uśmiechnął się do mnie i złapawszy mnie w pasie przyciągnął do siebie- Chodźmy.
Zaskoczył mnie jego gest, ale posłuchałam. Koniec końców i tak zrezygnował z trzymania mnie w tali, bo przyciągało to wzrok z byt wielu osób.W końcu weszliśmy do centrum handlowego o którym wcześniej opowiedział mi po drodze Fier.
- Chodź, załatwmy co mamy do załatwienia i się stąd zmywajmy.- popatrzyłam na niego naburmuszona- Przyjdziemy tu kiedyś na spokojnie, obiecuję.- chłopak się uśmiechnął. Usłyszałam fragment rozmowy stojących niedaleko kobiet. Mimo, że szeptały doskonale je słyszałam.
-Widzisz tą dwójkę. To jakaś patologia, żeby chodzić z tak młodą dziewczynką.
- Coś takiego jest przecież karalne! Powinnyśmy to zgłosić...
Nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń rzuciłam się Fierowi na szyję.
- Dziękuje, braciszku!- zaskoczony chłopak się zachwiał, ale za to kobiety oniemiały.- Wiesz co? Dziwne by było gdyby ktoś przypadkiem wziął nas za parę.- powiedziałam widząc pytające spojrzenie brata. Fier szybko zrozumiał o co chodziło, a moje słowa skuteczne uciszyły plotkary. Chwyciłam chłopaka za rękę i zaczęłam ciągnąć go w jakimś kierunku byle oddalić się od gapiów. Nie przeszliśmy parę kroków, a Fier mnie podniósł i z szerokim uśmiechem na twarzy posadził mnie sobie na ramionach.
- Tak bardziej przypominamy rodzeństwo, co nie?- usłyszałam jego myśl- Nieźle zagrane, ale trochę zbyt duże widowisko.
- Ale lepsze to niż tłumaczenie się policji?- chłopak przytknął.
- Kupmy te ozdoby i się zbierajmy. Zbyt duży tłum jak na mnie.
Znaleźliśmy już trochę bombek, ale nadal to było za mało jak na ten wielki świerk który mieliśmy przystroić. I tak musieliśmy przerwać przygotowania bo oboje byliśmy głodni, co nie było dziwne w momencie jak od rana nic nie jedliśmy.
- Usiądź przy jakimś wolnym stoliku, a załatwię coś do zjedzenia.- powiedział Fier.
Martwił mnie trochę fakt, że jedyny wolny stolik był daleko od kasy do której poszedł chłopak. Usiadłam i czekałam, aż wróci. W pewnym momencie dosiadł się do mnie jakiś obcy facet.
- Co taka śliczna dziewczynka tutaj sama robi?- zapytał chłopak. Odruchowo się od niego odsunęłam jednak stolik stał przy ścianie i nie bardzo miałam jak uciec.
- Siedzę- zaalarmowałam Fiera
- Pozwól, że ci potowarzyszę. Ktoś by mógł przecież zaatakować kogoś takiego jak ty?- facet złapał dłonią moją brodę i przyciągnął mnie do siebie.
- Łapy precz od mojej siostry- za chłopakiem pojawił się Fier. Nie tyle co zaskoczony, co wystraszony koleś mnie puścił. Od smoka biła dziwna władcza aura. Sama się odruchowo odsunęłam. Fier tylko stał z wbitym wzrokiem w chłopaka i miną mówiącą: "Spadaj, albo wytrę twoimi trzewiami podłogę". Spanikowany facet rzucił się do ucieczki. Mój brat tylko odprowadził go wzrokiem. Jak tylko tamten zniknął mu z oczu Fier zwrócił się do mnie, a ta dziwna aura zaczęła znikać.
- Wszystko w porządku?- brat usiadł obok mnie i objął ramieniem.
- Tak- oparłam się o niego. Po tej władczej aurze nie było już śladu. Chwilę później kelnerka przyniosła nam po tortilli i kubku gorącej czekolady. Bez słowa zjedliśmy i poszliśmy kupić resztę ozdób na choinkę. Po drodzę do parku z którego mieliśmy wrócić do Akademii jakiś dzieciak próbował ukraść Fierowi portfel. Smok jednak błyskawicznie chwycił rękę sięgającą przedmiotu. Zaskoczony chłopiec próbował się wyrwać jednak smoczy uścisk był zbyt silny.
- Pość mnie!
- Puszczę jak mi powiesz dlaczego chciałeś mnie okraść.
- Puszczaj!
- Odpowiedz!- warknął Fier. Dzieciak zamilkł uparcie wpatrując się w ziemie. Szybko poinformowałam Fiera, że chłopak ma trudną sytuację w rodzinie. Smok wcisnął zaskoczonemu dzieciakowi banknot.
- Kup coś fajnego sobie i swojej siostrze- Fier się uśmiechnął i poczochrał oszołomionemu chłopcu włosy. Zostawiliśmy tak tego dzieciaka i wróciliśmy do Akademii.
~*~Mistle~*~
Kira zaprowadziła mnie do kuchni, gdzie dołączył do mnie Mito oraz Tatsu. Dowiedziałam się, że mam gotować. Nigdy nie byłam w tym zbyt dobra. Właściwie, gdy kiedyś piekłam ciasto to zapomniałam dodać mąki, gdy gotowałam zupę, zapomniałam o niej i... No, nie trudno się domyślić co się z nią stało.
Kira zebrała się i poszła ogarnąć, gdyż jej ciuchy ciągle jeszcze nosiły ślady sadzy. Ja tymczasem podeszłam do książki kucharskiej, gdzie zaznaczone były niektóre przepisy. Przyjrzałam im się. "Karp z migdałami", "Barszcz czerwony" i inne tego typu, które brzmiały na dość skomplikowane.
- Chłopaki, mam nadzieję, że umiecie gotować - mruknęłam.
***
Ja, totalne beztalencie kucharskie, oraz Mito zostaliśmy zostawieni sami sobie. Żadne z nas nie miało pojęcia co robić, a ciągłe pytanie Tatsu "Co teraz?" stawało się denerwujące. Blondyn jakoś sobie radził, więc postanowił zająć się czymś trudnym - karpiem. Bez nas, gdyż bardziej mu przeszkadzaliśmy niż pomagaliśmy. Ostatecznie przydzielił nam jedno z najprostszych zadań, a my nadal nie potrafiliśmy zrobić nic sensownego. W końcu jednak zebraliśmy się i zaczęliśmy.
- Dwie szklanki mąki - przeczytał Mito.
Nasza współpraca polegała na tym, że chłopak czytał co jest potrzebne, a ja to przynosiłam. Na razie szło dobrze.
Wrzuciłam biały proszek do miski i poszłam po wodę. Dolałam odpowiednią ilość.
- Zacznij to mieszać - powiedziałam. - A ja pójdę po jajka.
- Okay - usłyszałam w odpowiedzi.
Mito podłączył mikser do prądu i włożył go do miski.
- Mito, nie powinieneś... - jednak chłopak nie posłuchał i włączył urządzenie.
Obłoczek mąki wzniósł się w powietrze, brudząc bruneta. Chłopak szybko wyłączył mikser i kichnął. Zachichotałam cicho, widząc jego zaskoczone spojrzenie.
- Mogłaś mnie ostrzec - mruknął.
- Próbowałam - odparłam.
Chłopak przetarł oczy rękoma przez co na jego twarzy powstały białe smugi. Zaśmiałam się na ten widok.
- Takie to śmieszne? - zapytał Mito.
Wziął garść mąki i sypnął nią we mnie. Zakaszlałam i usłyszałam jego chichot. Rozejrzałam się. Złapałam szklankę i napełniłam ją proszkiem. Mito był ode mnie wyższy, więc wzbiłam się w powietrze i wysypałam mu ją we włosy.
- Co wy robicie?! - usłyszeliśmy zaskoczonego Tatsu.
Mito złapał mnie za nogę i ściągnął na ziemię. Wysypał mi na włosy mąkę prosto z pudełka.
- Ej! - zawołałam, próbując jakoś uciec. Bezskutecznie.
Postanowiłam więc odpowiedzieć atakiem. W szale bitewnym nawet nie zauważyliśmy, gdy Tatsu oberwał i przerwał swoje wysiłki. W końcu usiadł z daleka od nas i nawet nie patrzył na kuchnię.
- Tatsu ma focha - stwierdziłam.
Mito obejrzał się na niego, przestając sypać mąką.
- Co? - zapytał zaskoczony.
Zmierzyłam bruneta wzrokiem. Wyglądał naprawdę dziwnie. Zachichotałam.
- Tatsu ma focha - powtórzyłam.
<<Matt>>
- Przebrałeś się już? - zapytałem, po raz n-ty pukając do drzwi pokoju mojego brata.
- Prawie! - padła odpowiedź.
Westchnąłem. W ramach protestu Luke postanowił zamknąć się w pokoju i udawać, że się przebiera. W tej chwili do szczęścia brakowało mi tylko tego...
Musiałem wymyślić jakiś sposób, żeby wyciągnąć go z pokoju. tylko co skłoniłoby go do takiego wysiłku?
- Cześć, Matt! - usłyszałem z końca korytarza.
Odpowiedź po prostu sama do mnie przyszła.
- Kira! - zawołałem. - Jak miło cię widzieć!
Usłyszałem jakieś poruszenie w pokoju mojego brata. Kilka sekund później drzwi jego pokoju stanęły otworem i na korytarzu pojawił się Luke.
- Hej! - krzyknął.
Szatynka podeszła do nas.
- Nie widzieliście gdzieś Yo? - zapytała. - Miałyśmy budować fort, ale nie mogę jej znaleźć.
Blondynowi zabłysły oczy.
- Ja też chcę! - zawołał.
***
- Aniołek! - zawołała niebieskowłosa, podziwiając swoje dzieło.
- Yo! Pomóż mi trochę! Zobacz ile oni już mają! - zawołała Kira.
Faktycznie, fort dziewczyn miał jakieś 10 cm wysokości, a nasz sięgał nam już do kolan.
- Pomogę im, bo nigdy tego nie skończą - mruknąłem, patrząc jak obie zaczęły robić aniołki ze śniegu, zamiast budować.
- Co? Zostawiasz mnie tu samego? - zapytał Luke, udając obrażonego.
- Jak widać - odparłem.
Po kilkunastu minutach obie budowle były gotowe. Nasz miał pełno strategicznych miejsc, przystosowanych do jednoczesnego rzucania śnieżek i bycia chronionym przed atakami blondyna. Wszędzie porozkładane było pełno śnieżek, mimo że ogłoszone było zawieszenie broni. Wcale nie mieliśmy zamiaru rozpętać żadnej bitwy, ale znając Luke'a postanowiliśmy się przygotować na wszystko.
~~*Kira*~~
Fort Luke'a znajdował się pod ścianą Akademii, a nasz w pobliżu kilku drzew, co okazało się kiepskim pomysłem. Blondyn przy pierwszej okazji użył swojej mocy, Przyspieszył, i uwiesił się na gałęzi drzewa, pod którym stała Yo, zrzucając na nią cały śnieg. Dziewczyna pisnęła i zaczęła krzyczeć, że Luke jest idiotą, co potwierdził Matt. Luke zaczął się śmiać i w ciągu sekundy znalazł się w swoim forcie. Niebieskowłosa użyła Podmiany i zmieniła ciuchy na suche. Ja tymczasem złapałam pierwszą lepszą śnieżkę i w ramach zemsty rzuciłam ją w blondyna. Rozbiła się na jego głowie, co wywołało śmiech po naszej stronie.
Tym właśnie sposobem rozpętała się bitwa na śnieżki.
***
Złapałam za śnieżkę i wychyliłam się z boku jednej ze ścian fortu. Zobaczyłam Luke'a i rzuciłam w niego śnieżką. Obok mnie atakowali go także Yo i Matt. Złapałam kolejną śnieżkę i wychyliłam się ponownie. Tym razem w moje ramię trafiła śnieżka. Usłyszałam tryumfalny okrzyk blondyna i odpłaciłam mu się tym samym.
Nagle znalazłam się pomiędzy naszymi fortami, sama nie wiem kiedy. Usłyszałam śmiech Luke'a i poczułam jego ramiona oplatające się wokół mojej talii.
- Żywa tarcza! - krzyknął ze śmiechem.
- Nie! Nie strzelajcie! - krzyknęłam, również się śmiejąc. - Puść mnie!
W naszą stronę poszybowały śnieżki, ale na szczęście żadna nie trafiła.
- Matt! Jak tak możesz! Pomóż mi, a nie... - zaczęłam, ale przerwała mi śnieżka, która przeleciała tuż obok mojej głowy. - Yo! Ty też przeciwko mnie?!
- Kira, przejdź na ciemną stronę mocy! - powiedział Luke. - Czyli na moją!
Śnieżki zaczęły mnie trafiać.
- Dobra!
Luke przeniósł nas do jego fortu i walka rozpoczęła się na nowo.
**Will**
Ja i Akihiro zostaliśmy oddelegowani do nakrycia stołu. Gdy to usłyszałam odtańczyłam w duchu taniec radości. Przecież to nie może być trudne! Już wcześniej ustaliliśmy, że wigilia odbędzie się w jednym z większych pokoi, który wyglądem przypominał salon. W tym samym miejscu obchodziliśmy także urodziny Kiry... chyba powinniśmy wymyślić jakąś zmyślną nazwę dla tego pomieszczenia!
-Akihiro, pójdę do kuchni po talerze i te inne pierdoły.- oznajmiłam.- Zajmiesz się obrusami?
-Taa, jasne.- burknął.
-S-spoko.- jęknęłam. Włos mi się zjeżył na karku... czyli jego aura nadal tak źle na mnie działa.
Dotarcie do kuchni nie zajęło mi wiele czasu, aczkolwiek zajęłoby jeszcze mniej gdyby nie dorwał mnie Matt.
-Stało się coś?- zapytałam. Wyglądał na podekscytowanego. W złym tego słowa znaczeniu...
-Fier i Ilied kupili jemiołę.- oznajmił. I w sumie tyle było z naszej konwersacji, bo resztę wyczytałam sobie z jego głowy. Uśmiechnęłam się asymetrycznie.
-Nie ma sprawy.- odparłam, po czym ruszyłam w dalszą drogę.
Kiedy weszłam do kuchni zastałam tam... ostry burdel. Tak, ostry burdel, to najlepiej oddaje wygląd pomieszczenia, jak i przebywających w nim osób. Mistle próbowała wytrząsnąć z włosów mąkę, kątem oka zerkając na Mita, który z kolei stał nad głową fochniętego Tatsu i najwyraźniej próbował go nakłonić do powrotu do gotowania. Szybko połączyłam fakty i wcale nie potrzebna mi była do tego telepatia.
Westchnęłam.
-Tatsu, chodź.- powiedziałam, niczym do małego dziecka, które obraziło się, bo nie dostało lizaka.
-Nie!- pisnął.
-No, chodź.- powtórzyłam. Schyliłam się, żeby złapać go za nadgarstek i pociągnęłam do góry. Nie bez oporów, ale wstał.
-Nie będę z nimi pracował!- ponownie pisnął, pokazując palcem na Mita i Mistle.
-Oczywiście, że nie będziesz.- zgodziłam się.- Weźmiemy teraz talerze, szklanki i sztućce i pójdziemy do Akihiro, dobrze?- mówiłam powoli, żeby dokładnie zrozumiał, co mam na myśli.
-Yhym.- pokiwał głową, raz po raz pociągając nosem.
Co wyście mu zrobili z psychiką?, zapytałam telepatycznie. Niedoszli kucharze wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym uśmiechnęli się niewinnie.
Szybko wzięliśmy potrzebne rzeczy, pomagając sobie przy tym moją telepatią. Wychodząc przypomniałam sobie o czymś niezwykle ważnym i zawołałam do bruneta:
-Mito, skombinujesz mi zdalnie sterowany helikopter?
-Pewnie!... Ale po co ci?
Dzięki!- zawołałam, bez udzielenia odpowiedzi i wyszłam w ślad za blondynem.
Zaskoczył mnie jego gest, ale posłuchałam. Koniec końców i tak zrezygnował z trzymania mnie w tali, bo przyciągało to wzrok z byt wielu osób.W końcu weszliśmy do centrum handlowego o którym wcześniej opowiedział mi po drodze Fier.
- Chodź, załatwmy co mamy do załatwienia i się stąd zmywajmy.- popatrzyłam na niego naburmuszona- Przyjdziemy tu kiedyś na spokojnie, obiecuję.- chłopak się uśmiechnął. Usłyszałam fragment rozmowy stojących niedaleko kobiet. Mimo, że szeptały doskonale je słyszałam.
-Widzisz tą dwójkę. To jakaś patologia, żeby chodzić z tak młodą dziewczynką.
- Coś takiego jest przecież karalne! Powinnyśmy to zgłosić...
Nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń rzuciłam się Fierowi na szyję.
- Dziękuje, braciszku!- zaskoczony chłopak się zachwiał, ale za to kobiety oniemiały.- Wiesz co? Dziwne by było gdyby ktoś przypadkiem wziął nas za parę.- powiedziałam widząc pytające spojrzenie brata. Fier szybko zrozumiał o co chodziło, a moje słowa skuteczne uciszyły plotkary. Chwyciłam chłopaka za rękę i zaczęłam ciągnąć go w jakimś kierunku byle oddalić się od gapiów. Nie przeszliśmy parę kroków, a Fier mnie podniósł i z szerokim uśmiechem na twarzy posadził mnie sobie na ramionach.
- Tak bardziej przypominamy rodzeństwo, co nie?- usłyszałam jego myśl- Nieźle zagrane, ale trochę zbyt duże widowisko.
- Ale lepsze to niż tłumaczenie się policji?- chłopak przytknął.
- Kupmy te ozdoby i się zbierajmy. Zbyt duży tłum jak na mnie.
Znaleźliśmy już trochę bombek, ale nadal to było za mało jak na ten wielki świerk który mieliśmy przystroić. I tak musieliśmy przerwać przygotowania bo oboje byliśmy głodni, co nie było dziwne w momencie jak od rana nic nie jedliśmy.
- Usiądź przy jakimś wolnym stoliku, a załatwię coś do zjedzenia.- powiedział Fier.
Martwił mnie trochę fakt, że jedyny wolny stolik był daleko od kasy do której poszedł chłopak. Usiadłam i czekałam, aż wróci. W pewnym momencie dosiadł się do mnie jakiś obcy facet.
- Co taka śliczna dziewczynka tutaj sama robi?- zapytał chłopak. Odruchowo się od niego odsunęłam jednak stolik stał przy ścianie i nie bardzo miałam jak uciec.
- Siedzę- zaalarmowałam Fiera
- Pozwól, że ci potowarzyszę. Ktoś by mógł przecież zaatakować kogoś takiego jak ty?- facet złapał dłonią moją brodę i przyciągnął mnie do siebie.
- Łapy precz od mojej siostry- za chłopakiem pojawił się Fier. Nie tyle co zaskoczony, co wystraszony koleś mnie puścił. Od smoka biła dziwna władcza aura. Sama się odruchowo odsunęłam. Fier tylko stał z wbitym wzrokiem w chłopaka i miną mówiącą: "Spadaj, albo wytrę twoimi trzewiami podłogę". Spanikowany facet rzucił się do ucieczki. Mój brat tylko odprowadził go wzrokiem. Jak tylko tamten zniknął mu z oczu Fier zwrócił się do mnie, a ta dziwna aura zaczęła znikać.
- Wszystko w porządku?- brat usiadł obok mnie i objął ramieniem.
- Tak- oparłam się o niego. Po tej władczej aurze nie było już śladu. Chwilę później kelnerka przyniosła nam po tortilli i kubku gorącej czekolady. Bez słowa zjedliśmy i poszliśmy kupić resztę ozdób na choinkę. Po drodzę do parku z którego mieliśmy wrócić do Akademii jakiś dzieciak próbował ukraść Fierowi portfel. Smok jednak błyskawicznie chwycił rękę sięgającą przedmiotu. Zaskoczony chłopiec próbował się wyrwać jednak smoczy uścisk był zbyt silny.
- Pość mnie!
- Puszczę jak mi powiesz dlaczego chciałeś mnie okraść.
- Puszczaj!
- Odpowiedz!- warknął Fier. Dzieciak zamilkł uparcie wpatrując się w ziemie. Szybko poinformowałam Fiera, że chłopak ma trudną sytuację w rodzinie. Smok wcisnął zaskoczonemu dzieciakowi banknot.
- Kup coś fajnego sobie i swojej siostrze- Fier się uśmiechnął i poczochrał oszołomionemu chłopcu włosy. Zostawiliśmy tak tego dzieciaka i wróciliśmy do Akademii.
~*~Mistle~*~
Kira zaprowadziła mnie do kuchni, gdzie dołączył do mnie Mito oraz Tatsu. Dowiedziałam się, że mam gotować. Nigdy nie byłam w tym zbyt dobra. Właściwie, gdy kiedyś piekłam ciasto to zapomniałam dodać mąki, gdy gotowałam zupę, zapomniałam o niej i... No, nie trudno się domyślić co się z nią stało.
Kira zebrała się i poszła ogarnąć, gdyż jej ciuchy ciągle jeszcze nosiły ślady sadzy. Ja tymczasem podeszłam do książki kucharskiej, gdzie zaznaczone były niektóre przepisy. Przyjrzałam im się. "Karp z migdałami", "Barszcz czerwony" i inne tego typu, które brzmiały na dość skomplikowane.
- Chłopaki, mam nadzieję, że umiecie gotować - mruknęłam.
***
Ja, totalne beztalencie kucharskie, oraz Mito zostaliśmy zostawieni sami sobie. Żadne z nas nie miało pojęcia co robić, a ciągłe pytanie Tatsu "Co teraz?" stawało się denerwujące. Blondyn jakoś sobie radził, więc postanowił zająć się czymś trudnym - karpiem. Bez nas, gdyż bardziej mu przeszkadzaliśmy niż pomagaliśmy. Ostatecznie przydzielił nam jedno z najprostszych zadań, a my nadal nie potrafiliśmy zrobić nic sensownego. W końcu jednak zebraliśmy się i zaczęliśmy.
- Dwie szklanki mąki - przeczytał Mito.
Nasza współpraca polegała na tym, że chłopak czytał co jest potrzebne, a ja to przynosiłam. Na razie szło dobrze.
Wrzuciłam biały proszek do miski i poszłam po wodę. Dolałam odpowiednią ilość.
- Zacznij to mieszać - powiedziałam. - A ja pójdę po jajka.
- Okay - usłyszałam w odpowiedzi.
Mito podłączył mikser do prądu i włożył go do miski.
- Mito, nie powinieneś... - jednak chłopak nie posłuchał i włączył urządzenie.
Obłoczek mąki wzniósł się w powietrze, brudząc bruneta. Chłopak szybko wyłączył mikser i kichnął. Zachichotałam cicho, widząc jego zaskoczone spojrzenie.
- Mogłaś mnie ostrzec - mruknął.
- Próbowałam - odparłam.
Chłopak przetarł oczy rękoma przez co na jego twarzy powstały białe smugi. Zaśmiałam się na ten widok.
- Takie to śmieszne? - zapytał Mito.
Wziął garść mąki i sypnął nią we mnie. Zakaszlałam i usłyszałam jego chichot. Rozejrzałam się. Złapałam szklankę i napełniłam ją proszkiem. Mito był ode mnie wyższy, więc wzbiłam się w powietrze i wysypałam mu ją we włosy.
- Co wy robicie?! - usłyszeliśmy zaskoczonego Tatsu.
Mito złapał mnie za nogę i ściągnął na ziemię. Wysypał mi na włosy mąkę prosto z pudełka.
- Ej! - zawołałam, próbując jakoś uciec. Bezskutecznie.
Postanowiłam więc odpowiedzieć atakiem. W szale bitewnym nawet nie zauważyliśmy, gdy Tatsu oberwał i przerwał swoje wysiłki. W końcu usiadł z daleka od nas i nawet nie patrzył na kuchnię.
- Tatsu ma focha - stwierdziłam.
Mito obejrzał się na niego, przestając sypać mąką.
- Co? - zapytał zaskoczony.
Zmierzyłam bruneta wzrokiem. Wyglądał naprawdę dziwnie. Zachichotałam.
- Tatsu ma focha - powtórzyłam.
<<Matt>>
- Przebrałeś się już? - zapytałem, po raz n-ty pukając do drzwi pokoju mojego brata.
- Prawie! - padła odpowiedź.
Westchnąłem. W ramach protestu Luke postanowił zamknąć się w pokoju i udawać, że się przebiera. W tej chwili do szczęścia brakowało mi tylko tego...
Musiałem wymyślić jakiś sposób, żeby wyciągnąć go z pokoju. tylko co skłoniłoby go do takiego wysiłku?
- Cześć, Matt! - usłyszałem z końca korytarza.
Odpowiedź po prostu sama do mnie przyszła.
- Kira! - zawołałem. - Jak miło cię widzieć!
Usłyszałem jakieś poruszenie w pokoju mojego brata. Kilka sekund później drzwi jego pokoju stanęły otworem i na korytarzu pojawił się Luke.
- Hej! - krzyknął.
Szatynka podeszła do nas.
- Nie widzieliście gdzieś Yo? - zapytała. - Miałyśmy budować fort, ale nie mogę jej znaleźć.
Blondynowi zabłysły oczy.
- Ja też chcę! - zawołał.
***
- Aniołek! - zawołała niebieskowłosa, podziwiając swoje dzieło.
- Yo! Pomóż mi trochę! Zobacz ile oni już mają! - zawołała Kira.
Faktycznie, fort dziewczyn miał jakieś 10 cm wysokości, a nasz sięgał nam już do kolan.
- Pomogę im, bo nigdy tego nie skończą - mruknąłem, patrząc jak obie zaczęły robić aniołki ze śniegu, zamiast budować.
- Co? Zostawiasz mnie tu samego? - zapytał Luke, udając obrażonego.
- Jak widać - odparłem.
Po kilkunastu minutach obie budowle były gotowe. Nasz miał pełno strategicznych miejsc, przystosowanych do jednoczesnego rzucania śnieżek i bycia chronionym przed atakami blondyna. Wszędzie porozkładane było pełno śnieżek, mimo że ogłoszone było zawieszenie broni. Wcale nie mieliśmy zamiaru rozpętać żadnej bitwy, ale znając Luke'a postanowiliśmy się przygotować na wszystko.
~~*Kira*~~
Fort Luke'a znajdował się pod ścianą Akademii, a nasz w pobliżu kilku drzew, co okazało się kiepskim pomysłem. Blondyn przy pierwszej okazji użył swojej mocy, Przyspieszył, i uwiesił się na gałęzi drzewa, pod którym stała Yo, zrzucając na nią cały śnieg. Dziewczyna pisnęła i zaczęła krzyczeć, że Luke jest idiotą, co potwierdził Matt. Luke zaczął się śmiać i w ciągu sekundy znalazł się w swoim forcie. Niebieskowłosa użyła Podmiany i zmieniła ciuchy na suche. Ja tymczasem złapałam pierwszą lepszą śnieżkę i w ramach zemsty rzuciłam ją w blondyna. Rozbiła się na jego głowie, co wywołało śmiech po naszej stronie.
Tym właśnie sposobem rozpętała się bitwa na śnieżki.
***
Złapałam za śnieżkę i wychyliłam się z boku jednej ze ścian fortu. Zobaczyłam Luke'a i rzuciłam w niego śnieżką. Obok mnie atakowali go także Yo i Matt. Złapałam kolejną śnieżkę i wychyliłam się ponownie. Tym razem w moje ramię trafiła śnieżka. Usłyszałam tryumfalny okrzyk blondyna i odpłaciłam mu się tym samym.
Nagle znalazłam się pomiędzy naszymi fortami, sama nie wiem kiedy. Usłyszałam śmiech Luke'a i poczułam jego ramiona oplatające się wokół mojej talii.
- Żywa tarcza! - krzyknął ze śmiechem.
- Nie! Nie strzelajcie! - krzyknęłam, również się śmiejąc. - Puść mnie!
W naszą stronę poszybowały śnieżki, ale na szczęście żadna nie trafiła.
- Matt! Jak tak możesz! Pomóż mi, a nie... - zaczęłam, ale przerwała mi śnieżka, która przeleciała tuż obok mojej głowy. - Yo! Ty też przeciwko mnie?!
- Kira, przejdź na ciemną stronę mocy! - powiedział Luke. - Czyli na moją!
Śnieżki zaczęły mnie trafiać.
- Dobra!
Luke przeniósł nas do jego fortu i walka rozpoczęła się na nowo.
**Will**
Ja i Akihiro zostaliśmy oddelegowani do nakrycia stołu. Gdy to usłyszałam odtańczyłam w duchu taniec radości. Przecież to nie może być trudne! Już wcześniej ustaliliśmy, że wigilia odbędzie się w jednym z większych pokoi, który wyglądem przypominał salon. W tym samym miejscu obchodziliśmy także urodziny Kiry... chyba powinniśmy wymyślić jakąś zmyślną nazwę dla tego pomieszczenia!
-Akihiro, pójdę do kuchni po talerze i te inne pierdoły.- oznajmiłam.- Zajmiesz się obrusami?
-Taa, jasne.- burknął.
-S-spoko.- jęknęłam. Włos mi się zjeżył na karku... czyli jego aura nadal tak źle na mnie działa.
Dotarcie do kuchni nie zajęło mi wiele czasu, aczkolwiek zajęłoby jeszcze mniej gdyby nie dorwał mnie Matt.
-Stało się coś?- zapytałam. Wyglądał na podekscytowanego. W złym tego słowa znaczeniu...
-Fier i Ilied kupili jemiołę.- oznajmił. I w sumie tyle było z naszej konwersacji, bo resztę wyczytałam sobie z jego głowy. Uśmiechnęłam się asymetrycznie.
-Nie ma sprawy.- odparłam, po czym ruszyłam w dalszą drogę.
Kiedy weszłam do kuchni zastałam tam... ostry burdel. Tak, ostry burdel, to najlepiej oddaje wygląd pomieszczenia, jak i przebywających w nim osób. Mistle próbowała wytrząsnąć z włosów mąkę, kątem oka zerkając na Mita, który z kolei stał nad głową fochniętego Tatsu i najwyraźniej próbował go nakłonić do powrotu do gotowania. Szybko połączyłam fakty i wcale nie potrzebna mi była do tego telepatia.
Westchnęłam.
-Tatsu, chodź.- powiedziałam, niczym do małego dziecka, które obraziło się, bo nie dostało lizaka.
-Nie!- pisnął.
-No, chodź.- powtórzyłam. Schyliłam się, żeby złapać go za nadgarstek i pociągnęłam do góry. Nie bez oporów, ale wstał.
-Nie będę z nimi pracował!- ponownie pisnął, pokazując palcem na Mita i Mistle.
-Oczywiście, że nie będziesz.- zgodziłam się.- Weźmiemy teraz talerze, szklanki i sztućce i pójdziemy do Akihiro, dobrze?- mówiłam powoli, żeby dokładnie zrozumiał, co mam na myśli.
-Yhym.- pokiwał głową, raz po raz pociągając nosem.
Co wyście mu zrobili z psychiką?, zapytałam telepatycznie. Niedoszli kucharze wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym uśmiechnęli się niewinnie.
Szybko wzięliśmy potrzebne rzeczy, pomagając sobie przy tym moją telepatią. Wychodząc przypomniałam sobie o czymś niezwykle ważnym i zawołałam do bruneta:
-Mito, skombinujesz mi zdalnie sterowany helikopter?
-Pewnie!... Ale po co ci?
Dzięki!- zawołałam, bez udzielenia odpowiedzi i wyszłam w ślad za blondynem.
~*~*~*~ Mito ~*~*~*~
No, więc zostałem sam z roześmianą Mistle, przez co też zaczełem się śmiać.
-Co cię tak bawi? Nadal mam mąkę w włosach?- spytała się.
-Już nie masz... ale zaraz będziesz miała!- zakomunikowałem. Wyciągnąłem z tylnej kieszeni bluzy całe opakowanie mąki i wysypałem je na nią.
-Więc tak się bawimy? Pożałujesz tego!
Nawet nie zauważyłem, kiedy oberwałem roztopioną czekoladą, którą chwilę temu zajmował się Tatsu. Z włosów zaczęła spływać mi na oczy. To zagranie było definitywnie nie fair! Ale jakie słodkie...
-Pyszna czekolada, wiesz?- Oblizałem z czekolady palca.
-Powiedzmy, że ci wierzę.- mruknęła z przekąsem.- Kocham czekoladę. Szkoda, że zmarnowałam ją w taki sposób... Mogłam patrzeć, za co się chwytam, żebyw ciebie rzucić.
-Jak chcesz to podzielę się posiłkiem.- Uśmiechnąłem się, pukając palcem w polik, po którym również spływała czekolada.
-Pff! Ty zawsze tylko o jednym!- oburzyła się.
-Oj tam... przesadzasz.- rzuciłem cynicznie i już wiedziałem, że posunąłem się o krok za daleko. Nie zdążyłem zarejestrować, czym dokładnie oberwałem, ale czymś na pewno, przez co przewróciłem się i zemdlałem.
~*~*~*~
Otworzyłem oczy i ujrzałem światło. Bardzo jasne światło. Dobrze by było mieć tu jakieś okulary przeciwsłoneczne... które wisiały na mojej białej, okropnej koszuli. Czekaj, czekaj. Jakiej koszuli?! Przecież ja nie mam żadnych koszul w swojej szafie! Co tu się dzieje?
-Nic się nie dzieje.- Kobiecy głos się odezwał za mną.- A teraz wstań, młody chłopcze.
Młody chłopcze? Czy ktoś ze mnie robi żarty? Na pewno Tatsu wymyślił to, aby się na mnie odegrać. I jak znam życie to Will mu pomagała! Swoją drogą, czy ja nie miałem jej narysować zdalniesterowanego helikoptera?
-Łatwo się dekoncentrujesz.- stwierdziła ta sama osoba.
Odwróciłem się i ujrzałem przed sobą kobietę uderzająco podobną do tej z książek mojej siostry. Jak ta postać się nazywała...? Pani Świąt? Tak, chyba tak. Miała taką długą, czerwoną suknię z ozdobami świątecznymi...
-Mniejsza z tym.- Machnęła ręką.- Muszę z tobą porozmawiać. Jak tak dalej pójdzie to przez ciebie wszyscy się pokłócą i nici z gwiazdki. A ja mam już dość problemów z innymi ludźmi, którzy nie chcą obchodzić stworzonych przeze mnie świąt. Więc - ja mówię, ty słuchasz. Zrozumieliśmy się?
Pokiwałem tylko głową, nie bardzo będąc w stanie coś powiedzieć. Czym i przede wszystkim, jak mocno przywaliła mi Mistle, że zebrało mi się na takie halucynacje?
-No, więc...- zaczęła tłumaczyć mi jak mam się zachowywać (zupełnie jak jakiemuś dzieciakowi), a potem nawet podrzuciła mi pomysł na prezent dla pewnej osoby.- Więc mam rozumieć, że wszystko zrozumiałeś i nie wywiniesz żadnego numeru?
-Ma się rozumieć.- odpowiedziałem.
-To dobrze. A! Prawie bym zapomniała... to, co ci powiedziałam, ma zostać między nami. Mam nadzieję że nikomu tego nie powiesz.
Niech się pani nie martwi, nie przyznam się do takich omamów nawet pod groźbą śmierci.
-A teraz zamknij oczy, ponieważ nie chcemy, żeby ktoś w kuchni bardziej się przez ciebie wystraszył, nie? Żegnaj!
~*~*~*~
Dziwnie się czułem. Ktoś, tak przynajmniej uważam, robi mi masaż serca łącznie z wdechami ratunkowymi... ewentualnie mnie gwałci, ale wolę nawet tak nie myśleć. Zerwałem się do siadu, gwałtownie łapiąc powietrze. Gdyby nie refleks Mistle, pewnie zderzylibyśmy się głowami, a tak zdążyła się w porę odsunąć. Szybko połączyłem fakty i spojrzałem na nią pytająco, rozsiadając się wygodniej na pokrytej mąką podłodze.
-To... zostaje między nami!- zadecydowała tak władczym tonem, że aż nie śmiałem się nie zgodzić. W takich chwilach była przerażająca.- A teraz wracamy do pracy! Przez poprzednie wygłupy straciliśmy jedynego członka ekipy, który miał pojęcie o gotowaniu.
-Spokojnie, mamy przecież książkę kucharską z ilustracjami.- powiedziałem, wstając.- Załatw mi kredki i wszystko da się narysować.
>>*Luke*<<
Po skończonej bitwie poszliśmy się przebrać. Pomyślałem że sprawdzę jak idzie innym. Skierowałem się więc do kuchni. I to co tam zobaczyłem całkowicie przerosło moje oczekiwania.
Cała kuchnia była brudna. Wszędzie pełno było mąki i innych składników, które znaleźć się powinny w daniach wigilijnych. Obok Mistle stała Kira i pomagała jej wytrzepać mąkę do końca z ciuchów i włosów. Mito, również cały w białym proszku, ścierał z twarzy czekoladę. Obok Will kucała obok opartego o ścianę Tatsu, który najwyraźniej przeżywał jakieś okropne załamanie nerwowe, cały się trząsł i nie bardzo mógł wydusić z siebie cokolwiek sensownego. Jakby tego było mało za blatem siedziała ukryta Yo, która ukradkiem zwinęła skądś jeszcze trochę czekolady i właśnie konsumowała swoją zdobycz.
Przechyliłem się nad blatem tak, że moja głowa znalazła się nad dziewczyną.
- Podziel się, albo powiem reszcie, że tu jesteś - zażądałem.
Niebieskowłosa podskoczyła zaskoczona i spojrzała na mnie. Ułamała rządek czekolady i podała mi go.
- Proszę - mruknęła.
- Dziękuję - zawołałem z szerokim uśmiechem i stanąłem normalnie.
Zdecydowałem się dowiedzieć co tu się stało, a przynajmniej dlaczego Mito jest tak słodko udekorowany. Podszedłem więc do niego.
- Hej - zawołałem z uśmiechem. - Co ci się stało w twarz? - zapytałem zaczepnie.
- Najpierw ty mi powiedz co jest nie tak z twoją - odparł chłopak.
- No weź - powiedziałem. - Kto cię tak przystroił?
- Nie twój interes - odparł.
Westchnąłem. Rozejrzałem się i spostrzegłem Kirę, która chichotała. Widocznie rozbawiło ją coś co powiedziała Mistle.
Nagle doznałem olśnienia. Przecież Mistle miała gotować razem z Mitem i Tatsu! A skoro Otsuka trząsł się pod ścianą...
- Czym tak zdenerwowałeś Mistle? - zapytałem i wyszczerzyłem się do chłopaka.
- Dlaczego sądzisz, że to ona? - odpowiedział pytaniem.
- To moja błyskotliwa dedukcja - odparłem lekko zniecierpliwiony. - Więc? Palnąłeś jakąś głupotę?
Chłopak już otwierał usta, żeby mi odpowiedzieć, gdy przerwał nam krzyk Mistle.
- Mito, narysowałeś już jakieś jedzenie?! - zawołała.
- Właśnie się za to zabieram! - odparł, po czym spojrzał na mnie. - Cóż, jak słyszysz, obowiązki wzywają.
Po czym ruszył w stronę stołu.
- I tak się dowiem! - zawołałem za nim.
*~*Tatsu*~*
Zasiedliśmy do kolacji wigilijnej, gdy na niebie pokazała się pierwsza gwiazda. A przynajmniej planowaliśmy tak zrobić, jednak szare chmury pokrywające niebo uniemożliwiły nam zobaczenie jakichkolwiek gwiazd, więc trzeba było poradzić sobie w inny sposób i to jeszcze taki, aby nie sprawić Ilied zawodu - ona najbardziej wyczekiwała gwiazdki. Przeprowadziliśmy małe głosowanie i ostatecznie stanęło na ubraniu Fiera w zapasowe, złote lampki choinkowe, działające na baterię i wypędzenie go na zewnątrz, żeby trochę polatał po niebie.
-Ale dlaczego ja?- zapytał, niezbyt zadowolony z takiego obrotu spraw.
-Ponieważ jesteś jej kochanym, słodkim braciszkiem.- YoYo uśmiechnęła się uroczo.
-Tylko pamiętaj, żeby nie przesadzać z tym zmienianiem położenia. Gwiazdy zazwyczaj się nie ruszają.- pouczyłem go, choć zapewne sam o tym doskonale wiedział. Potem wywaliliśmy go za drzwi i ruszyliśmy w drogę powrotną do salonu, gdzie Luke i Kira zabawiali Ilied.
Nigdzie nie widziałem Will i Mita. I bynajmniej nie byłem tym faktem zachwycony.
Jeśli znowu będę musiał przechodzić załamanie nerwowe, to chyba pójdę się pociąć.
**Will**
-Masz to, o co prosiłam?- zapytałam Mita półgłosem. Ten skinął w odpowiedzi głowa i wyjął z reklamówki zdalnie sterowany helikopter.
-Ale nadal nie wiem, do czego on ci potrzebny.- powiedział. Był lekko zaniepokojony moim dziwnym zachowaniem i w duchu rozważał, czy aby nie planuję czegoś, za co i jemu się oberwie. Parsknęłam śmiechem.
-Jedyne, co nam grozi to gniew Kiry.- zapewniłam. Wyciągnęłam z obszernej kieszeni bluzy gałązkę jemioły na sznurku i przywiązałam ją do jednej z podpórek helikoptera.- Poproszę pilota.
-Trzymaj.
-Dzięki.- Szybko zapoznałam się z obsługą urządzenia, żeby przypadkiem nie pomylić klawiszy.- Patrz i podziwiaj.
Sterowane przeze mnie urządzenie wzniosło się do góry i powoli wleciało do pomieszczenia, w którym obecnie przebywała jedynie młoda smoczyca, Kira i Luke. Ilied siedziała na parapecie, tęsknym wzrokiem wpatrując się w niebo.
-Nic się nie bój, mała.- Chłopak próbował ją jakoś pocieszyć.- Zobaczysz, jeszcze chwilka i gwiazdka się pojawi. Prawdę mówię, Kira?
-Jasne.- przytaknęła. Ona jako pierwsza usłyszała buczenie, wywoływane przez helikopter i odwróciła głowę w jego stronę.- Co to jest?
-Jemioła!- pisnęła Ilied.- I zatrzymała się nad wami!- dodała jeszcze bardziej ucieszona. Kira i Luke najpierw spojrzeli w górę, potem na siebie nawzajem.- No dalej! Przecież taka tradycja!
Chyba jeszcze nigdy nie byłam z siebie taka zadowolona, pomyślałam i przybiliśmy z Mitem piątkę.
~*~Mistle~*~
Wyszłam ze swojego pokoju z zamiarem znalezienia czegoś do picia, najlepiej gorącej czekolady. Uwielbiałam czekoladę, a że na dworze padał śnieg, to była to świetna okazja. Przechodziłam korytarzem, gdy nagle usłyszałam za sobą jakieś kroki. Obróciłam się i zobaczyłam za sobą zamyślonego Matta ze słuchawkami na uszach.
- Matt? - zapytałam.
Chłopak nie odpowiedział, najwyraźniej nawet mnie nie usłyszał. Kiepsko wyglądał. Szedł przygarbiony. Wydawał się być... szary. To chyba było najlepsze określenie. Wiedziałam, że dużo czasu spędzała z nim Kira, ja za bardzo go nie znałam, ale mimo to zmartwiłam się. Podeszłam do niego i stuknęłam go w ramię. Podskoczył zaskoczony i spojrzał na mnie. Zsunął słuchawki.
- Wszystko w porządku? - zapytałam.
- Jasne - odparł Matt. - A co?
- Nic. Tak pytam. Nie jesteś z resztą?
- A ty? - odpowiedział pytaniem na pytanie.
- Chciałam zrobić sobie gorącą czekoladę - wyjaśniłam.
- Jasne - mruknął. - Ja już pójdę.
Nie czekając na moją odpowiedź założył słuchawki i ruszył w przeciwnym kierunku. Westchnęłam.
***
Jak to możliwe, że w całej kuchni nigdzie nie ma żadnej czekolady ani mleka? Przeszukałam już chyba wszystkie szafki. Wygląda na to, że wszystko poszło na nasze nieudane eksperymenty kulinarne.
Westchnęłam zrezygnowana. Więc pozostało mi już tylko poprzestać na herbacie.
>>*Luke*<<
Spojrzałem zaskoczony na helikopter nade mną i Kirą. Poczułem się dziwnie widząc przyczepioną do niego jemiołę. Spojrzałem na szatynkę stojącą obok mnie i zauważyłem rumieniec na jej policzkach. Na moich prawdopodobnie był podobny.
- Patrzcie, pierwsza gwiazdka!! - krzyknęła nagle Ilied, przyklejając się do okna. - Kiedy...
Ale dalej jej już nie słuchałem. Miałem takie dziwne uczucie, że albo teraz, albo nigdy. Zauważyłem w drzwiach Will, która przybijała Mitowi piątkę. Więc to ich sprawka...
Jednakże nie zastanawiając się nas tym długo pochyliłem się i pocałowałem Kirę.
***
- CO?! - usłyszałem wrzask YoYo.
Odsunąłem się od Kiry i Przyspieszyłem. Wyrwałem Will kontroler i pojawiłem się przed szatynką. Mito gdzieś zniknął. Czas wrócił do normy.
- Masz ochotę się zemścić? - zapytałem z uśmiechem, pokazując dziewczynie kontroler.
Kira przez chwilę była zaskoczona, po czym spojrzała na mnie z uśmiechem.
- Jasne - odpowiedziała uśmiechem.
<<Matt>>
Wyszedłem z pokoju przy pierwszej okazji. Kiepsko się czułem. Nie chciałem psuć reszcie świąt. Jakoś nie potrafiłem cieszyć się z tego wszystkiego. Nie czułem magii świąt ani nic podobnego. Od zawsze gwiazdka kojarzyła mi się z czymś okropnym - zadbać o to, żeby Luke miał święta, odwiedzić rodzinę, której nawet nie znam i której nic nie obchodzę, ale udają że jest inaczej. Niezręczny moment przy łamaniu się opłatkiem gdy nie wiadomo nawet jak osoba obok ciebie się nazywa. Nie, święta są zdecydowanie nie dla mnie.
Poszedłem do pokoju i wyciągnąłem moje szare słuchawki. Podpiąłem je do MP3, którą dostałem na urodziny od mojego brata. Wybrałem pierwszy lepszy utwór i ruszyłem na spacer po korytarzach. Nie mogłem usiedzieć w jednym miejscu. Miałem potrzebę ruchu.
~~*Kira*~~
Luke złapał mnie za rękę i pociągnął na korytarz. Złapałam zaskoczone spojrzenie Yo, ale nie zdążyłam na nie zareagować.
- Gdzie my biegniemy? - zapytałam po chwili.
- Do stołówki - odparł chłopak z uśmiechem.
Niedługo później znaleźliśmy się przed drzwiami. W środku zauważyłam Mistle i Mita. Brunetka siedziała na blacie bufetu, o który opierał się chłopak. W rękach miała jakiś parujący napój, który powoli piła. Mito tymczasem rysował coś w swoim szkicowniku, czemu przyglądała się dziewczyna.
- Gotowa? - zapytał Luke.
- Jasne - mruknęłam i zachichotałam. - Aż się boję, co Mistle nam za to zrobi.
- To zemsta - mruknął chłopak. - Zwalimy na Will. Tylko na niej nikt się jeszcze nie zemścił.
Zaśmiałam się.
- Genialny plan. Ty jej to mówisz.
- Dlaczego ja? - zapytał, udając obrażonego. - To ciebie bardziej lubi!
- Ale ty umiesz szybciej uciekać! - odparłam.
Luke przez chwilę się zastanawiał.
- No w sumie racja - przyznał w końcu z uśmiechem. - Zaczynaj!
- Dobra, dobra - powiedziałam.
Wcisnęłam odpowiedni guzik, a Luke przytrzymał drzwi. Helikopter bez problemu wleciał do stołówki. Mistle usłyszała go prawie od razu. Spojrzała na niego w momencie, gdy się nad nimi zatrzymał. Mito zauważył go zaraz po niej.
Zachichotałam, widząc ich minę.
~<<YoYo>>~
Ruszyłam za Kirą i Lukiem.
Czułam, że poleje się krew, szkoda tylko, że nie wzięłam kamery i popcornu. Kiedy dogoniłam Kirę i Strusia Pędziwiatra akcja już trwała, jemioła zawisła między głowami Mistle i Mita i.......znów włączyła się pauza. Nie ruszali się dobre 5 minut. Już miałam ochotę z nudów zacząć pisać testament, kiedy pojawił się James. Szepnęłam mu polecenie na ucho, a on poleciał nawet nie chcąc niczego w zamian. Widocznie uprzykrzanie ludziom życia mu wystarczy, jesteśmy tacy podobni. James rozpędził się i odbił się od pleców Mistle w taki sposób, że dziewczyna musiała się pochylić.
Tak o to jej usta zetknęły się z ustami Mita.
- Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.-rzucił James w stronę bruneta.
Nastała cisza, sądząc wyrazach twarzy zgromadzonych tym razem wszyscy zrozumieli co "zwierzę" powiedziało.
Ten spokój nie trwał jednak długo, twarz Mistle przybrała kolor pomidora czy raczej papryczki chilli i dziewczyna ruszyła w pogoń za kotem.
-Cieszcie się, gdyby nie ja wy bylibyście teraz ścigani.-Rzuciłam w stronę Kiry i Luka.- Mimo wszystko lepiej już stąd chodźmy.
**Fier**
Nie podobał mi się ten pomysł z lampkami, ale ostatecznie i tak wkurzony na YoYo wszyłem na dwór. Wkurzyłem się na nią za tego "kochanego braciszka", co nie zmieniało faktu, ze dziewczyna miała racje. Po prostu włączyłem lampki i wzbiłem się w powietrze. Gdy znalazłem się na odpowiedniej wysokości zacząłem zataczać małe kręgi na niebie. Okazało się to bardzo złym pomysłem bo zakręciło mi się w głowie i jeszcze trochę, a został bym "spadającą gwiazdką". Po prostu zawisłem w powietrzu, co osobiście uważam za najnudniejszy ze sposobów latania. Na szczęście nie musiałem tak trwać długo.
- PIERWSZA GWIAZDKA!- usłyszałem mentalny krzyk rozradowanej smoczycy. Chwile później Will dala mi znać, że mogę już wrócić. Nie czekając dłużej po prostu złożyłem skrzydła. Wbrew pozorom spadanie jest bardzo odprężające. Zachciało mi się spać przez co za późno rozłożyłem skrzydła i runąłem w zaspę. Całe szczęście, że smocze łuski są twarde, bo zgniotłem kilka lampek. Musiałem się szybko pozbierać bo Ilied już mnie szukała. Wbiegłem do Akademii i lampki wrzuciłem do szafy, a sam pobiegłem do pomieszczenia gdzie zebrali się wszyscy. Całe szczęście, że smoczyca była zajęta zaciąganiem na "Luke" marudnego Matta. Wedle niej wszyscy musieli na wigilii być i koniec. A młodemu smokowi się nie odmawia.
**Ilied**
Po tym jak zobaczyłam gwiazdkę zaczęłam zbierać wszystkich na wigilie. W końcu sami mówili, że trzeba zacząć wraz z pierwszą gwiazdką. Najwięcej problemów było z Mattem, ale ostatecznie udało mi się go tam zaciągnąć. Fier po drodze też się znalazł. Zaczęłam wszystkim zakładać czapki Mikołajów. Akihiro od razu zerwał przedmiot z głowy.
- Nie będę nosił tego czegoś!- chłopak cisnął czapką która momentalnie się zapaliła w choinkę. Drzewko również zaczęło palić. Tatsu momentalnie wpadł w panikę i znowu się załamał. Nikt nie wiedział co robić. Tylko Fier okazał się przytomny i ugasił swoja mocą choinkę.
- Kontroluj się- warknął- Nie kontrolujesz, ani mocy, ani siebie.
Znów poczułam od brata tą dziwną aurę, chociaż nie była tak silna jak wtedy w centrum handlowym. Akihiro tylko zmierzył się z Fierem wzrokiem.
-Co cię tak bawi? Nadal mam mąkę w włosach?- spytała się.
-Już nie masz... ale zaraz będziesz miała!- zakomunikowałem. Wyciągnąłem z tylnej kieszeni bluzy całe opakowanie mąki i wysypałem je na nią.
-Więc tak się bawimy? Pożałujesz tego!
Nawet nie zauważyłem, kiedy oberwałem roztopioną czekoladą, którą chwilę temu zajmował się Tatsu. Z włosów zaczęła spływać mi na oczy. To zagranie było definitywnie nie fair! Ale jakie słodkie...
-Pyszna czekolada, wiesz?- Oblizałem z czekolady palca.
-Powiedzmy, że ci wierzę.- mruknęła z przekąsem.- Kocham czekoladę. Szkoda, że zmarnowałam ją w taki sposób... Mogłam patrzeć, za co się chwytam, żebyw ciebie rzucić.
-Jak chcesz to podzielę się posiłkiem.- Uśmiechnąłem się, pukając palcem w polik, po którym również spływała czekolada.
-Pff! Ty zawsze tylko o jednym!- oburzyła się.
-Oj tam... przesadzasz.- rzuciłem cynicznie i już wiedziałem, że posunąłem się o krok za daleko. Nie zdążyłem zarejestrować, czym dokładnie oberwałem, ale czymś na pewno, przez co przewróciłem się i zemdlałem.
~*~*~*~
Otworzyłem oczy i ujrzałem światło. Bardzo jasne światło. Dobrze by było mieć tu jakieś okulary przeciwsłoneczne... które wisiały na mojej białej, okropnej koszuli. Czekaj, czekaj. Jakiej koszuli?! Przecież ja nie mam żadnych koszul w swojej szafie! Co tu się dzieje?
-Nic się nie dzieje.- Kobiecy głos się odezwał za mną.- A teraz wstań, młody chłopcze.
Młody chłopcze? Czy ktoś ze mnie robi żarty? Na pewno Tatsu wymyślił to, aby się na mnie odegrać. I jak znam życie to Will mu pomagała! Swoją drogą, czy ja nie miałem jej narysować zdalniesterowanego helikoptera?
-Łatwo się dekoncentrujesz.- stwierdziła ta sama osoba.
Odwróciłem się i ujrzałem przed sobą kobietę uderzająco podobną do tej z książek mojej siostry. Jak ta postać się nazywała...? Pani Świąt? Tak, chyba tak. Miała taką długą, czerwoną suknię z ozdobami świątecznymi...
-Mniejsza z tym.- Machnęła ręką.- Muszę z tobą porozmawiać. Jak tak dalej pójdzie to przez ciebie wszyscy się pokłócą i nici z gwiazdki. A ja mam już dość problemów z innymi ludźmi, którzy nie chcą obchodzić stworzonych przeze mnie świąt. Więc - ja mówię, ty słuchasz. Zrozumieliśmy się?
Pokiwałem tylko głową, nie bardzo będąc w stanie coś powiedzieć. Czym i przede wszystkim, jak mocno przywaliła mi Mistle, że zebrało mi się na takie halucynacje?
-No, więc...- zaczęła tłumaczyć mi jak mam się zachowywać (zupełnie jak jakiemuś dzieciakowi), a potem nawet podrzuciła mi pomysł na prezent dla pewnej osoby.- Więc mam rozumieć, że wszystko zrozumiałeś i nie wywiniesz żadnego numeru?
-Ma się rozumieć.- odpowiedziałem.
-To dobrze. A! Prawie bym zapomniała... to, co ci powiedziałam, ma zostać między nami. Mam nadzieję że nikomu tego nie powiesz.
Niech się pani nie martwi, nie przyznam się do takich omamów nawet pod groźbą śmierci.
-A teraz zamknij oczy, ponieważ nie chcemy, żeby ktoś w kuchni bardziej się przez ciebie wystraszył, nie? Żegnaj!
~*~*~*~
Dziwnie się czułem. Ktoś, tak przynajmniej uważam, robi mi masaż serca łącznie z wdechami ratunkowymi... ewentualnie mnie gwałci, ale wolę nawet tak nie myśleć. Zerwałem się do siadu, gwałtownie łapiąc powietrze. Gdyby nie refleks Mistle, pewnie zderzylibyśmy się głowami, a tak zdążyła się w porę odsunąć. Szybko połączyłem fakty i spojrzałem na nią pytająco, rozsiadając się wygodniej na pokrytej mąką podłodze.
-To... zostaje między nami!- zadecydowała tak władczym tonem, że aż nie śmiałem się nie zgodzić. W takich chwilach była przerażająca.- A teraz wracamy do pracy! Przez poprzednie wygłupy straciliśmy jedynego członka ekipy, który miał pojęcie o gotowaniu.
-Spokojnie, mamy przecież książkę kucharską z ilustracjami.- powiedziałem, wstając.- Załatw mi kredki i wszystko da się narysować.
>>*Luke*<<
Po skończonej bitwie poszliśmy się przebrać. Pomyślałem że sprawdzę jak idzie innym. Skierowałem się więc do kuchni. I to co tam zobaczyłem całkowicie przerosło moje oczekiwania.
Cała kuchnia była brudna. Wszędzie pełno było mąki i innych składników, które znaleźć się powinny w daniach wigilijnych. Obok Mistle stała Kira i pomagała jej wytrzepać mąkę do końca z ciuchów i włosów. Mito, również cały w białym proszku, ścierał z twarzy czekoladę. Obok Will kucała obok opartego o ścianę Tatsu, który najwyraźniej przeżywał jakieś okropne załamanie nerwowe, cały się trząsł i nie bardzo mógł wydusić z siebie cokolwiek sensownego. Jakby tego było mało za blatem siedziała ukryta Yo, która ukradkiem zwinęła skądś jeszcze trochę czekolady i właśnie konsumowała swoją zdobycz.
Przechyliłem się nad blatem tak, że moja głowa znalazła się nad dziewczyną.
- Podziel się, albo powiem reszcie, że tu jesteś - zażądałem.
Niebieskowłosa podskoczyła zaskoczona i spojrzała na mnie. Ułamała rządek czekolady i podała mi go.
- Proszę - mruknęła.
- Dziękuję - zawołałem z szerokim uśmiechem i stanąłem normalnie.
Zdecydowałem się dowiedzieć co tu się stało, a przynajmniej dlaczego Mito jest tak słodko udekorowany. Podszedłem więc do niego.
- Hej - zawołałem z uśmiechem. - Co ci się stało w twarz? - zapytałem zaczepnie.
- Najpierw ty mi powiedz co jest nie tak z twoją - odparł chłopak.
- No weź - powiedziałem. - Kto cię tak przystroił?
- Nie twój interes - odparł.
Westchnąłem. Rozejrzałem się i spostrzegłem Kirę, która chichotała. Widocznie rozbawiło ją coś co powiedziała Mistle.
Nagle doznałem olśnienia. Przecież Mistle miała gotować razem z Mitem i Tatsu! A skoro Otsuka trząsł się pod ścianą...
- Czym tak zdenerwowałeś Mistle? - zapytałem i wyszczerzyłem się do chłopaka.
- Dlaczego sądzisz, że to ona? - odpowiedział pytaniem.
- To moja błyskotliwa dedukcja - odparłem lekko zniecierpliwiony. - Więc? Palnąłeś jakąś głupotę?
Chłopak już otwierał usta, żeby mi odpowiedzieć, gdy przerwał nam krzyk Mistle.
- Mito, narysowałeś już jakieś jedzenie?! - zawołała.
- Właśnie się za to zabieram! - odparł, po czym spojrzał na mnie. - Cóż, jak słyszysz, obowiązki wzywają.
Po czym ruszył w stronę stołu.
- I tak się dowiem! - zawołałem za nim.
*~*Tatsu*~*
Zasiedliśmy do kolacji wigilijnej, gdy na niebie pokazała się pierwsza gwiazda. A przynajmniej planowaliśmy tak zrobić, jednak szare chmury pokrywające niebo uniemożliwiły nam zobaczenie jakichkolwiek gwiazd, więc trzeba było poradzić sobie w inny sposób i to jeszcze taki, aby nie sprawić Ilied zawodu - ona najbardziej wyczekiwała gwiazdki. Przeprowadziliśmy małe głosowanie i ostatecznie stanęło na ubraniu Fiera w zapasowe, złote lampki choinkowe, działające na baterię i wypędzenie go na zewnątrz, żeby trochę polatał po niebie.
-Ale dlaczego ja?- zapytał, niezbyt zadowolony z takiego obrotu spraw.
-Ponieważ jesteś jej kochanym, słodkim braciszkiem.- YoYo uśmiechnęła się uroczo.
-Tylko pamiętaj, żeby nie przesadzać z tym zmienianiem położenia. Gwiazdy zazwyczaj się nie ruszają.- pouczyłem go, choć zapewne sam o tym doskonale wiedział. Potem wywaliliśmy go za drzwi i ruszyliśmy w drogę powrotną do salonu, gdzie Luke i Kira zabawiali Ilied.
Nigdzie nie widziałem Will i Mita. I bynajmniej nie byłem tym faktem zachwycony.
Jeśli znowu będę musiał przechodzić załamanie nerwowe, to chyba pójdę się pociąć.
**Will**
-Masz to, o co prosiłam?- zapytałam Mita półgłosem. Ten skinął w odpowiedzi głowa i wyjął z reklamówki zdalnie sterowany helikopter.
-Ale nadal nie wiem, do czego on ci potrzebny.- powiedział. Był lekko zaniepokojony moim dziwnym zachowaniem i w duchu rozważał, czy aby nie planuję czegoś, za co i jemu się oberwie. Parsknęłam śmiechem.
-Jedyne, co nam grozi to gniew Kiry.- zapewniłam. Wyciągnęłam z obszernej kieszeni bluzy gałązkę jemioły na sznurku i przywiązałam ją do jednej z podpórek helikoptera.- Poproszę pilota.
-Trzymaj.
-Dzięki.- Szybko zapoznałam się z obsługą urządzenia, żeby przypadkiem nie pomylić klawiszy.- Patrz i podziwiaj.
Sterowane przeze mnie urządzenie wzniosło się do góry i powoli wleciało do pomieszczenia, w którym obecnie przebywała jedynie młoda smoczyca, Kira i Luke. Ilied siedziała na parapecie, tęsknym wzrokiem wpatrując się w niebo.
-Nic się nie bój, mała.- Chłopak próbował ją jakoś pocieszyć.- Zobaczysz, jeszcze chwilka i gwiazdka się pojawi. Prawdę mówię, Kira?
-Jasne.- przytaknęła. Ona jako pierwsza usłyszała buczenie, wywoływane przez helikopter i odwróciła głowę w jego stronę.- Co to jest?
-Jemioła!- pisnęła Ilied.- I zatrzymała się nad wami!- dodała jeszcze bardziej ucieszona. Kira i Luke najpierw spojrzeli w górę, potem na siebie nawzajem.- No dalej! Przecież taka tradycja!
Chyba jeszcze nigdy nie byłam z siebie taka zadowolona, pomyślałam i przybiliśmy z Mitem piątkę.
~*~Mistle~*~
Wyszłam ze swojego pokoju z zamiarem znalezienia czegoś do picia, najlepiej gorącej czekolady. Uwielbiałam czekoladę, a że na dworze padał śnieg, to była to świetna okazja. Przechodziłam korytarzem, gdy nagle usłyszałam za sobą jakieś kroki. Obróciłam się i zobaczyłam za sobą zamyślonego Matta ze słuchawkami na uszach.
- Matt? - zapytałam.
Chłopak nie odpowiedział, najwyraźniej nawet mnie nie usłyszał. Kiepsko wyglądał. Szedł przygarbiony. Wydawał się być... szary. To chyba było najlepsze określenie. Wiedziałam, że dużo czasu spędzała z nim Kira, ja za bardzo go nie znałam, ale mimo to zmartwiłam się. Podeszłam do niego i stuknęłam go w ramię. Podskoczył zaskoczony i spojrzał na mnie. Zsunął słuchawki.
- Wszystko w porządku? - zapytałam.
- Jasne - odparł Matt. - A co?
- Nic. Tak pytam. Nie jesteś z resztą?
- A ty? - odpowiedział pytaniem na pytanie.
- Chciałam zrobić sobie gorącą czekoladę - wyjaśniłam.
- Jasne - mruknął. - Ja już pójdę.
Nie czekając na moją odpowiedź założył słuchawki i ruszył w przeciwnym kierunku. Westchnęłam.
***
Jak to możliwe, że w całej kuchni nigdzie nie ma żadnej czekolady ani mleka? Przeszukałam już chyba wszystkie szafki. Wygląda na to, że wszystko poszło na nasze nieudane eksperymenty kulinarne.
Westchnęłam zrezygnowana. Więc pozostało mi już tylko poprzestać na herbacie.
>>*Luke*<<
Spojrzałem zaskoczony na helikopter nade mną i Kirą. Poczułem się dziwnie widząc przyczepioną do niego jemiołę. Spojrzałem na szatynkę stojącą obok mnie i zauważyłem rumieniec na jej policzkach. Na moich prawdopodobnie był podobny.
- Patrzcie, pierwsza gwiazdka!! - krzyknęła nagle Ilied, przyklejając się do okna. - Kiedy...
Ale dalej jej już nie słuchałem. Miałem takie dziwne uczucie, że albo teraz, albo nigdy. Zauważyłem w drzwiach Will, która przybijała Mitowi piątkę. Więc to ich sprawka...
Jednakże nie zastanawiając się nas tym długo pochyliłem się i pocałowałem Kirę.
***
- CO?! - usłyszałem wrzask YoYo.
Odsunąłem się od Kiry i Przyspieszyłem. Wyrwałem Will kontroler i pojawiłem się przed szatynką. Mito gdzieś zniknął. Czas wrócił do normy.
- Masz ochotę się zemścić? - zapytałem z uśmiechem, pokazując dziewczynie kontroler.
Kira przez chwilę była zaskoczona, po czym spojrzała na mnie z uśmiechem.
- Jasne - odpowiedziała uśmiechem.
<<Matt>>
Wyszedłem z pokoju przy pierwszej okazji. Kiepsko się czułem. Nie chciałem psuć reszcie świąt. Jakoś nie potrafiłem cieszyć się z tego wszystkiego. Nie czułem magii świąt ani nic podobnego. Od zawsze gwiazdka kojarzyła mi się z czymś okropnym - zadbać o to, żeby Luke miał święta, odwiedzić rodzinę, której nawet nie znam i której nic nie obchodzę, ale udają że jest inaczej. Niezręczny moment przy łamaniu się opłatkiem gdy nie wiadomo nawet jak osoba obok ciebie się nazywa. Nie, święta są zdecydowanie nie dla mnie.
Poszedłem do pokoju i wyciągnąłem moje szare słuchawki. Podpiąłem je do MP3, którą dostałem na urodziny od mojego brata. Wybrałem pierwszy lepszy utwór i ruszyłem na spacer po korytarzach. Nie mogłem usiedzieć w jednym miejscu. Miałem potrzebę ruchu.
~~*Kira*~~
Luke złapał mnie za rękę i pociągnął na korytarz. Złapałam zaskoczone spojrzenie Yo, ale nie zdążyłam na nie zareagować.
- Gdzie my biegniemy? - zapytałam po chwili.
- Do stołówki - odparł chłopak z uśmiechem.
Niedługo później znaleźliśmy się przed drzwiami. W środku zauważyłam Mistle i Mita. Brunetka siedziała na blacie bufetu, o który opierał się chłopak. W rękach miała jakiś parujący napój, który powoli piła. Mito tymczasem rysował coś w swoim szkicowniku, czemu przyglądała się dziewczyna.
- Gotowa? - zapytał Luke.
- Jasne - mruknęłam i zachichotałam. - Aż się boję, co Mistle nam za to zrobi.
- To zemsta - mruknął chłopak. - Zwalimy na Will. Tylko na niej nikt się jeszcze nie zemścił.
Zaśmiałam się.
- Genialny plan. Ty jej to mówisz.
- Dlaczego ja? - zapytał, udając obrażonego. - To ciebie bardziej lubi!
- Ale ty umiesz szybciej uciekać! - odparłam.
Luke przez chwilę się zastanawiał.
- No w sumie racja - przyznał w końcu z uśmiechem. - Zaczynaj!
- Dobra, dobra - powiedziałam.
Wcisnęłam odpowiedni guzik, a Luke przytrzymał drzwi. Helikopter bez problemu wleciał do stołówki. Mistle usłyszała go prawie od razu. Spojrzała na niego w momencie, gdy się nad nimi zatrzymał. Mito zauważył go zaraz po niej.
Zachichotałam, widząc ich minę.
~<<YoYo>>~
Ruszyłam za Kirą i Lukiem.
Czułam, że poleje się krew, szkoda tylko, że nie wzięłam kamery i popcornu. Kiedy dogoniłam Kirę i Strusia Pędziwiatra akcja już trwała, jemioła zawisła między głowami Mistle i Mita i.......znów włączyła się pauza. Nie ruszali się dobre 5 minut. Już miałam ochotę z nudów zacząć pisać testament, kiedy pojawił się James. Szepnęłam mu polecenie na ucho, a on poleciał nawet nie chcąc niczego w zamian. Widocznie uprzykrzanie ludziom życia mu wystarczy, jesteśmy tacy podobni. James rozpędził się i odbił się od pleców Mistle w taki sposób, że dziewczyna musiała się pochylić.
Tak o to jej usta zetknęły się z ustami Mita.
- Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.-rzucił James w stronę bruneta.
Nastała cisza, sądząc wyrazach twarzy zgromadzonych tym razem wszyscy zrozumieli co "zwierzę" powiedziało.
Ten spokój nie trwał jednak długo, twarz Mistle przybrała kolor pomidora czy raczej papryczki chilli i dziewczyna ruszyła w pogoń za kotem.
-Cieszcie się, gdyby nie ja wy bylibyście teraz ścigani.-Rzuciłam w stronę Kiry i Luka.- Mimo wszystko lepiej już stąd chodźmy.
**Fier**
Nie podobał mi się ten pomysł z lampkami, ale ostatecznie i tak wkurzony na YoYo wszyłem na dwór. Wkurzyłem się na nią za tego "kochanego braciszka", co nie zmieniało faktu, ze dziewczyna miała racje. Po prostu włączyłem lampki i wzbiłem się w powietrze. Gdy znalazłem się na odpowiedniej wysokości zacząłem zataczać małe kręgi na niebie. Okazało się to bardzo złym pomysłem bo zakręciło mi się w głowie i jeszcze trochę, a został bym "spadającą gwiazdką". Po prostu zawisłem w powietrzu, co osobiście uważam za najnudniejszy ze sposobów latania. Na szczęście nie musiałem tak trwać długo.
- PIERWSZA GWIAZDKA!- usłyszałem mentalny krzyk rozradowanej smoczycy. Chwile później Will dala mi znać, że mogę już wrócić. Nie czekając dłużej po prostu złożyłem skrzydła. Wbrew pozorom spadanie jest bardzo odprężające. Zachciało mi się spać przez co za późno rozłożyłem skrzydła i runąłem w zaspę. Całe szczęście, że smocze łuski są twarde, bo zgniotłem kilka lampek. Musiałem się szybko pozbierać bo Ilied już mnie szukała. Wbiegłem do Akademii i lampki wrzuciłem do szafy, a sam pobiegłem do pomieszczenia gdzie zebrali się wszyscy. Całe szczęście, że smoczyca była zajęta zaciąganiem na "Luke" marudnego Matta. Wedle niej wszyscy musieli na wigilii być i koniec. A młodemu smokowi się nie odmawia.
**Ilied**
Po tym jak zobaczyłam gwiazdkę zaczęłam zbierać wszystkich na wigilie. W końcu sami mówili, że trzeba zacząć wraz z pierwszą gwiazdką. Najwięcej problemów było z Mattem, ale ostatecznie udało mi się go tam zaciągnąć. Fier po drodze też się znalazł. Zaczęłam wszystkim zakładać czapki Mikołajów. Akihiro od razu zerwał przedmiot z głowy.
- Nie będę nosił tego czegoś!- chłopak cisnął czapką która momentalnie się zapaliła w choinkę. Drzewko również zaczęło palić. Tatsu momentalnie wpadł w panikę i znowu się załamał. Nikt nie wiedział co robić. Tylko Fier okazał się przytomny i ugasił swoja mocą choinkę.
- Kontroluj się- warknął- Nie kontrolujesz, ani mocy, ani siebie.
Znów poczułam od brata tą dziwną aurę, chociaż nie była tak silna jak wtedy w centrum handlowym. Akihiro tylko zmierzył się z Fierem wzrokiem.
piątek, 5 grudnia 2014
Łapiemy świętego Mikołaja!
<<Matt>>
- Czego chcesz pasożycie... - powiedziałem nie otwierając oczu.
Luke potrząsał mną, aby mnie obudzić, a dzisiaj miałem zamiar się wyspać. Nie trudno zgadnąć, że nie byłem zbyt szczęśliwy.
- Wiesz który dzisiaj jest? - zapytał zadowolony, że się odezwałem.
Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek.
- Dlaczego budzisz mnie o tak nieludzkiej godzinie...? - zapytałem, gdy moim oczom ukazała się 4:52.
- Jak to dlaczego! - zawołał, raniąc moje uszy. - Który dzisiaj jest?!
- Piąty... - mruknąłem. - A co to ma do tego?
- Jutro Mikołajki! - krzyknął. - Musimy złapać Mikołaja!
- Co? Po co ci mikołaj?! - zapytałem, budząc się na dobre.
- Jak to po co? Po cukierki!
Spojrzałem na niego jak na idiotę.
- Nie piszę się na to - powiedziałem i opadłem na poduszkę.
Luke zrzucił ze mnie kołdrę.
- Piszesz!
Blondyn złapał za mój materac i zrzucił mnie razem z nim z łóżka.
- Ty to sprzątasz... - mruknąłem, układając się wygodnie na podłodze.
Usłyszałem westchnienie.
- Sam tego chciałeś...
Brat złapał mnie za kostkę i zaczął ciągnąć razem z materacem na korytarz.
>>*Luke*<<
Moje argumenty okazały się na tyle przekonywujące, że już po 6 minutach Matt był gotowy. Oznaczało to, że jeszcze przed piątą obudzimy Kirę! Ruszyliśmy w stronę jej pokoju.
- Właściwie to po co mamy wstać tak wcześnie? Mikołaj przychodzi dopiero jutro w nocy... - zapytał brunet.
- Jak to po co! - krzyknąłem. - Musimy się dobrze przygotować!
Matt już więcej o nic nie pytał.
Dotarliśmy pod drzwi i załomotałem w nie.
- Kira! Wstawaj! - krzyknąłem.
- Czy ty wiesz która jest godzina?! - usłyszałem w odpowiedzi.
- Wiem! Ale musimy złapać świętego Mikołaja!
- To go sobie łapcie!
- Musisz nam pomóc! - spróbowałem znów.
- Nic nie muszę! Daj mi spać! - odkrzyknęła.
- Jak go złapiemy to będziemy mieć pełno czekolady! - krzyknąłem, wiedząc, że Kira ją wprost uwielbia.
Nastąpiła chwila ciszy.
- Przekonałeś mnie!
Drzwi się otworzyły i stanęła w nich szatynka w piżamie i szlafroku, rozczesująca włosy.
- Będę gotowa za pięć minut! - dodała.
~~*Kira*~~
Ledwo skończyłam mówić, a otworzyły się drzwi sąsiedniego pokoju. Wyszła z nich Mistle, z miną mówiącą, że zabije tych, którzy ją obudzili.
- Czy wy wiecie która jest godzina? - zapytała powoli.
- No ale święty Mikołaj! - zawołał Luke.
- A co ma do godziny święty Mikołaj?
- Czekoladę - dodałam.
Mistle najwyraźniej nic nie zrozumiała z naszej wypowiedzi.
- Nie zabijcie się. I bądźcie ciszej. Mam zamiar jeszcze pospać - oznajmiła i wróciła do pokoju.
***
Gdy tylko się ubrałam, co zajęło jednak trochę więcej niż przewidywałam, spotkałam się z chłopakami w stołówce. Jedli śniadanie. Luke coś opowiadał, lecz gdy tylko mnie zobaczył, zamilkł i wskazał na bufet.
- Weź sobie śniadanie - powiedział. - I będziemy mogli zacząć.
Nie do końca wiedziałam co mieliśmy rozpocząć, ale byłam głodna, więc posłuchałam. Znalazłam jakieś tosty i dżem i wróciłam do stolika.
- Więc? - zapytałam siadając.
- Plan jest taki - powiedział konspiracyjnym szeptem Luke, czym wywołał mój śmiech - cicho mi tam! Ja tu plan wyjaśniam! Zostawimy wszystkich buty na dole przed wejściem. Na wszelki wypadek umieścimy w kominku obok pułapkę. My się ukryjemy w szafie. Będziemy w nocy zmieniać warty - oznajmił.
- Myślałem że wymyślisz coś lepszego - stwierdził Matt. - Zwykle jesteś bardziej kreatywny!
- No ale co mam tu wymyślać? Im prostszy plan tym lepszy! - zawołał.
- Przemyśl go jeszcze - mruknął Matt.
**Fier**
- O czym gadacie?- spytałem pojawiając się za chłopakami i Kirą.
- Fier, jak ty?- spytała zaskoczona szatynka.
- Ostatnio wyczaiłem, że mogę zmieniać się w cień. Fajnie, nie?-nic nie powiedzieli, więc po prostu usiadłem obok Matta.
- Co ty tutaj robisz o tej godzinie?- spytał chłopak
- Mógłbym was spytać o to samo- powiedziałem zabierając czarnowłosemu kanapkę.
- Ej, to moje!- chłopak próbował odzyskać jedzenie.
- Już nie- wziąłem gryza- To o czym tak dyskutujecie?
- Będziemy łapać Mikołaja- wyszczerzył się Luke.
- Czasami święta nie są dopiero za parę tygodni?- zapytałem.
- Pokręciło ci się- poinformowała mnie uczynnie Kira- Jutro są Mikołajki. Na noc stawia się buty koło drzwi, a rano są w nich...
- SŁODYCZE!- wykrzyknął entuzjastycznie blondyn.
- Które przynosi Mikołaj. I to właśnie jego chce złapać Luke- dokończył Matt.
- Co tylko ja? Wy też go łapiecie- oburzył się chłopak.
- Zmusiłeś mnie do tego
- Wcale nie
- Właśnie, że tak
- Nie
- Tak
Obserwowałem kłócących się braci jedząc. Jak już skończyłem kanapkę czarnowłosego spojrzałem w talerz Luka. Naczynie momentalnie znikło. Nieco zaskoczony przeniosłem wzrok na chłopaka.
- Wara od mojego jedzenia. Zrób sobie swoje- warknął.
- Nie chce mi się- powiedziałem biorąc czyiś kubek- Fu! Koto nie słodzi herbaty?- usłyszałem ciche śmiechy Luka i Kiry. Matt tylko patrzył na mnie z politowaniem.
**Ilied**
- I widzisz wyszło ci bokiem podjadanie- powiedziałam wskakując Fier'owii na ramie.
- Mówi ta która zjadła mi całą paczkę Pocky i potem bolał ją brzuch- brat popatrzył na mnie naburmuszony.
- Skąd mogłam wiedzieć, że tak się stanie?
- Już dobrze, nie kłóćcie się- powiedziała Kira, chcąc nie dopuścić do kolejnej kłótni.
- To on zaczął- oburzyłam się.
- Wcale nie
- Właśnie, że tak!
- Dajcie już spokój, co?- przerwał nam Matt. Prychnęłam i poszłam sobie wziąć coś do jedzenia. Fier zrobił to samo. Kiedy już siedzieliśmy Luke nas zapytał:
- To łapiecie razem z nami Mikołaja?
- A zjemy go potem?- zapytałam. Fier wybuchł śmiechem, a Matt przejechał ręką po twarzy mrucząc coś pod nosem.
- Nie, Ilied- powiedział smok, gdy przestał się śmiać- Złapiemy Mikołaja, żeby nam dał więcej dobrych rzeczy do jedzenia.- przekręciłam łepek na bok nie do końca łapiąc o co chodzi z tym całym Mikołajem.
- A co jeśli go nie złapiemy?- zapytałam w końcu.
- Będziemy polować na gwiazdora- wyszczerzył się Luke.
- O nie. Do tego mnie nie zmusisz- Matt poinformował brata.
- Ale no weź. Będzie fajnie!
~~Will~~
Wślizgnęłam się cichutko do stołówki, od razu zauważając przyjaciół. Oni raczej nie zwrócili na mnie uwagi, ale ja wiedziałam o ich obecności jeszcze zanim weszłam. Postanowiłam trochę rzadziej blokować umysł, a ich myśli usłyszałabym nawet na drugim końcu Akademii. Moje śniadanie polegało na herbacie ziołowej i herbatnikach, toteż przygotowanie go nie zajęło mi dużo czasu i już po chwili przysiadłam się do rozmawiających.
-A ja tam nie wierzę w świętego Mikołaja.- powiedziałam na przywitanie.
-Hm? Dlaczego?- zainteresował się Luke. W jego mniemaniu niewierzenie w Mikołaja było awykonalne i właśnie zastanawiał się jaki okrutny człowiek mnie wychowywał. Uśmiechnęłam się cierpko.
Trzeba było jednak blokować umysł., pomyślałam.
-Normalnie.- Wzruszyłam ramionami.- Wierzę, że Mikołaj, później ogłoszony świętym żył dawno, dawno temu, ale nie wmówicie mi, że pulchny dziadek z bujną brodą lata po świecie saniami, przyodziany w czerwony kubraczek.- Na koniec mojego wywodu ugryzłam kawałek ciastka i popiłam gorącym napojem.
-W takim razie chodź z nami na misję to się przekonasz!- rozkazał Luke. Chyba pojechałam mu po ambicjach. Cóż, przynajmniej wiadomo kto wymyślał ten chory plan.
-Mogę iść. Nie mam nic do roboty.- zgodziłam się.- Ale i tak sądzę, że jedyne, co tej nocy złapiemy, to przeziębienie.- stwierdziłam, kierując wzrok w stronę okna. Pogoda na zewnątrz była raczej bura, nie wspominając o zimnym wietrze.
-Ciekawe, czy w tym roku spadnie śnieg.- Kira postanowiła zmienić temat.
-Wszystko na to wskazuje.- zgodził się Fier.
-A co to śnieg?- zapytała Ilied.
Zaczęłyśmy z Kirą i Fierem tłumaczyć jej, o co dokładnie chodzi, podczas gdy Luke zadręczał brata kolejnymi szczegółami swojego genialnego planu.
~*~Mistle~*~
Gdy weszłam do stołówki przywitała mnie grupka osób dyskutujących na temat świętego Mikołaja. Nie żebym jakoś bardzo w to wierzyła, nie obchodziłam jego święta dopóki nie poznałam Kiry. Chociaż nawet wtedy bardziej chodziło o czekoladę niż o istotę tych świąt. Nie sądziłam że ktokolwiek jeszcze w to wierzy.
Zgarnęłam płatki z mlekiem i przysiadłam się.
- Biorąc pod uwagę, że to plan Luke'a to jestem szczerze zdumiona, że jeszcze nic nie zniszczyliście ani nie zrobiliście sobie krzywdy - stwierdziłam, zabierając się za śniadanie.
- Mówi się dzień dobry, a nie krytykuje od rana - odparł przekornie blondyn.
Pochwyciłam wdzięczne spojrzenie Matta. Widocznie właśnie uwolniłam go od wysłuchiwania planów brata.
- Pewnie byłabym milsza, gdybyście o piątej rano mnie nie obudzili - odparłam.
- Zgaduję, że mogliśmy być cichsi - powiedziała Kira z przepraszającym uśmiechem, nie pozwalając nam kontynuować.
Luke strzelił focha i więcej na mnie nie spojrzał, więc do wyjaśniania mi jego genialnego planu przystąpili pozostali.
***
Około godziny szesnastej zaczęło się ściemniać i wtedy też zaczęliśmy przygotowania. Fier rozpalił ogień w każdym kominku, aby Mikołaj na pewno wszedł do odpowiedniego miejsca. Standardowo towarzyszyła mu Ilied. Kira z Will poszły załatwić buty od każdego (w sumie nie dziwiłam się temu wyborowi, były chyba najbardziej neutralne i stanowiły najmniejsze ryzyko wszczęcia kłótni, a poza tym Will mogła załatwić buty Tatsu, a Kira te YoYo). Ja razem z braćmi zaczęliśmy wszystko szykować. Ostatecznie za radą brata, Luke zgodził się przenieść całą imprezę do jednego z pokoi na piętrze. Uznali że w holu jest mało miejsc do ukrycia się i mieli rację. Na wypadek gdyby Mikołaj uciekał, miejsce, które wybrali było oddzielone od wyjścia całym labiryntem schodów i korytarzy. Matt wykorzystał swoje umiejętności i zaczął wzmacniać podłogę w szafie, do której wszyscy mieliśmy wejść (nie powiem, napawało mnie to przerażeniem, nie wyobrażałam sobie siebie tak blisko Luka chociaż przez pięć minut, co dopiero przez cały wieczór), a Luke szykował jakąś pułapkę. Udało mi się wymigać i zajęłam zaszczytne miejsce obok okna, podpierając ścianę. Zaczęłam też myśleć jak się wykpić z siedzenia z ferajną w szafie tak, aby nikt się nie obraził.
<<Matt>>
Nie każdy miał ochotę siedzieć w szafie, ale siła argumentów Luke'a zwykle wygrywała. Może nie były całkowicie poprawne, ze względu na to, że prawie nikt oprócz niego nie wierzył w Mikołaja, ale Ilied bardzo chciała dostać cukierki, a z nią nikt się nie kłócił. Raczej nie mieli serca powiedzieć jej, że nie wierzą w świętego.
Wzmocniłem dno największej szafy jaką znaleźliśmy deskami, ale nie było gwarancji, że wytrzymają nasz ciężar. W sumie to nawet nie wierzyłem że się nie zawali, ale więcej zrobić się nie dało. Szafa nie prezentowała się zbyt dobrze, było jasne że mimo wszystko będzie ciasno, ale cóż zrobić.
- Jak długo jeszcze musimy czekać? - zapytał ze znudzeniem Fier.
- Dopóki nie przyjdzie Mikołaj - odparł Luke.
- A kiedy przyjdzie Mikołaj?
- W nocy - rzucił blondyn.
- W nocy to znaczy o której? - dociekał chłopak.
- Nie wiem o której! - nie wytrzymał mój brat.
Blondyn zmierzył Fiera zabójczym spojrzeniem, ale Kira postanowiła nie dopuścić do dalszego rozwoju kłótni.
- Luke, chodźmy po coś do picia i jedzenia, nie wiadomo jak długo będziemy tu siedzieć - powiedziała, łapiąc chłopaka za ramię i wyciągając z pokoju.
Odetchnąłem z ulgą, widząc, że wojna jednak nie wybuchnie.
~~*Kira*~~
- Uspokoiłeś się już? - zapytałam, gdy minęliśmy kilka korytarzy.
- Yhm.
- Postaraj się nie kłócić. Jak tak dalej pójdzie to nie wytrzymacie razem w jednej szafie - powiedziałam.
Zachciało mi się śmiać, gdy pomyślałam o tym co mogłoby się stać, ale z drugiej strony mogli sobie zrobić krzywdę, więc lepiej było nie ryzykować.
Szliśmy przez chwilę w ciszy, jednak Luke zbyt długo nie wytrzymał.
- Kira? - zapytał. - Wierzysz w Mikołaja?
Wzruszyłam ramionami.
- Od małego wszyscy mówili mi że Mikołaj nie istnieje - mruknęłam. - Ale chciałabym żeby istniał.
Doszliśmy do stołówki. Chłopak cicho uchylił drzwi i rozejrzał się.
- Poczekaj tu - mruknął.
Mrugnęłam, a on stał obok mnie. Odskoczyłam wystraszona.
Luke zachichotał.
- Czyżbyś się wystraszyła?
- Nie rób tak więcej! - warknęłam.
- Dobra, dobra. Kucharki nie ma. Można wchodzić - powiedział.
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Luke szedł za mną i dalej chichotał. Przeszłam przez salę i weszłam do kuchni. Rozejrzałam się i stwierdziłam, że mają całkiem spory zapas krwiożerczej galaretki. Poza tym nie było zbyt wiele, zwłaszcza jadalnych rzeczy.
- Znajdź tu coś czym się nie otrujemy - mruknęłam i podeszłam do najbliższej szafki.
- Przecież rano jeszcze było wszystko normalne - odparł Luke.
- No ale już nie jest.
Otworzyłam szafkę i szybkim ruchem ją zamknęłam. Zapleśniałe kanapki, którym chyba wyrosły już nogi prawie się na mnie wysypały. Ohydztwo.
Na następnej półce znalazłam kilka kartonów soku i butelkę wody mineralnej. Zgarnęłam je i położyłam na stole, obok kilku owoców Luke'a.
>>*Luke*<<
Po kilku godzinach siedzenia w szafie zegar wybił północ, a nasze zapasy dramatycznie się skurczyły. Jakieś pół godziny wcześniej Mistle zasnęła oparta o Kirę, a Kira o mnie, więc starałem się za bardzo nie ruszać. Fier grał z Ilied w jakąś grę, bo bardzo chciała dotrwać do spotkania z Mikołajem, a Will chyba drzemała oparta o jedną ze ścian, ale nie byłem pewny, bo nie widziałem jej dokładnie. Matt po drugiej stronie bawił się kulkami z metalu, formując z nich różne kształty. Chyba nie chciał zasnąć, żeby się upewnić, czy się nie pobiję z Fierem.
Sięgnąłem po butelkę wody i wziąłem łyka. Miałem nadzieję, że to mnie trochę orzeźwi.
Spojrzałem przez szparę między drzwiami. Wciąż pokój był pusty. Już miałem się odsunąć, gdy nagle drzwi stanęły otworem. Zobaczyłem wielki worek, na tyle duży żeby zasłaniał swojego właściciela.
- Wstawajcie - szepnąłem, potrząsając ramieniem Kiry.
- C-co? - zapytała zaspana.
- Mikołaj!
Ilied podskoczyła i podleciała do drzwi, otwierając je. Ruszyła w stronę worka, a Fier zaraz za nią. Ja Przyspieszyłem i złapałem za worek przybysza. Pozostali też się zerwali.
Postać szarpnęła worek, ale go nie puściłem. Zanim się zorientowałem Mikołaj zniknął, a ja zostałem z workiem w ręce.
- Widziałam go! - usłyszałem radosny pisk Ilied.
Smoczyca zaczęła opisywać Fierowi mężczyznę. Pozostali zgromadzili się obok mnie. Otworzyłem worek i moim oczom ukazała się... Nicość. Worek był pusty.
- Jak to możliwe?! - zapytałem.
- Chyba byliśmy ostatni - mruknął Matt. - Zobaczcie.
Nasze buty były pełne cukierków i czekolad. Uśmiechnąłem się.
- Jak dla mnie może być - stwierdziłem.
- Czego chcesz pasożycie... - powiedziałem nie otwierając oczu.
Luke potrząsał mną, aby mnie obudzić, a dzisiaj miałem zamiar się wyspać. Nie trudno zgadnąć, że nie byłem zbyt szczęśliwy.
- Wiesz który dzisiaj jest? - zapytał zadowolony, że się odezwałem.
Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek.
- Dlaczego budzisz mnie o tak nieludzkiej godzinie...? - zapytałem, gdy moim oczom ukazała się 4:52.
- Jak to dlaczego! - zawołał, raniąc moje uszy. - Który dzisiaj jest?!
- Piąty... - mruknąłem. - A co to ma do tego?
- Jutro Mikołajki! - krzyknął. - Musimy złapać Mikołaja!
- Co? Po co ci mikołaj?! - zapytałem, budząc się na dobre.
- Jak to po co? Po cukierki!
Spojrzałem na niego jak na idiotę.
- Nie piszę się na to - powiedziałem i opadłem na poduszkę.
Luke zrzucił ze mnie kołdrę.
- Piszesz!
Blondyn złapał za mój materac i zrzucił mnie razem z nim z łóżka.
- Ty to sprzątasz... - mruknąłem, układając się wygodnie na podłodze.
Usłyszałem westchnienie.
- Sam tego chciałeś...
Brat złapał mnie za kostkę i zaczął ciągnąć razem z materacem na korytarz.
>>*Luke*<<
Moje argumenty okazały się na tyle przekonywujące, że już po 6 minutach Matt był gotowy. Oznaczało to, że jeszcze przed piątą obudzimy Kirę! Ruszyliśmy w stronę jej pokoju.
- Właściwie to po co mamy wstać tak wcześnie? Mikołaj przychodzi dopiero jutro w nocy... - zapytał brunet.
- Jak to po co! - krzyknąłem. - Musimy się dobrze przygotować!
Matt już więcej o nic nie pytał.
Dotarliśmy pod drzwi i załomotałem w nie.
- Kira! Wstawaj! - krzyknąłem.
- Czy ty wiesz która jest godzina?! - usłyszałem w odpowiedzi.
- Wiem! Ale musimy złapać świętego Mikołaja!
- To go sobie łapcie!
- Musisz nam pomóc! - spróbowałem znów.
- Nic nie muszę! Daj mi spać! - odkrzyknęła.
- Jak go złapiemy to będziemy mieć pełno czekolady! - krzyknąłem, wiedząc, że Kira ją wprost uwielbia.
Nastąpiła chwila ciszy.
- Przekonałeś mnie!
Drzwi się otworzyły i stanęła w nich szatynka w piżamie i szlafroku, rozczesująca włosy.
- Będę gotowa za pięć minut! - dodała.
~~*Kira*~~
Ledwo skończyłam mówić, a otworzyły się drzwi sąsiedniego pokoju. Wyszła z nich Mistle, z miną mówiącą, że zabije tych, którzy ją obudzili.
- Czy wy wiecie która jest godzina? - zapytała powoli.
- No ale święty Mikołaj! - zawołał Luke.
- A co ma do godziny święty Mikołaj?
- Czekoladę - dodałam.
Mistle najwyraźniej nic nie zrozumiała z naszej wypowiedzi.
- Nie zabijcie się. I bądźcie ciszej. Mam zamiar jeszcze pospać - oznajmiła i wróciła do pokoju.
***
Gdy tylko się ubrałam, co zajęło jednak trochę więcej niż przewidywałam, spotkałam się z chłopakami w stołówce. Jedli śniadanie. Luke coś opowiadał, lecz gdy tylko mnie zobaczył, zamilkł i wskazał na bufet.
- Weź sobie śniadanie - powiedział. - I będziemy mogli zacząć.
Nie do końca wiedziałam co mieliśmy rozpocząć, ale byłam głodna, więc posłuchałam. Znalazłam jakieś tosty i dżem i wróciłam do stolika.
- Więc? - zapytałam siadając.
- Plan jest taki - powiedział konspiracyjnym szeptem Luke, czym wywołał mój śmiech - cicho mi tam! Ja tu plan wyjaśniam! Zostawimy wszystkich buty na dole przed wejściem. Na wszelki wypadek umieścimy w kominku obok pułapkę. My się ukryjemy w szafie. Będziemy w nocy zmieniać warty - oznajmił.
- Myślałem że wymyślisz coś lepszego - stwierdził Matt. - Zwykle jesteś bardziej kreatywny!
- No ale co mam tu wymyślać? Im prostszy plan tym lepszy! - zawołał.
- Przemyśl go jeszcze - mruknął Matt.
**Fier**
- O czym gadacie?- spytałem pojawiając się za chłopakami i Kirą.
- Fier, jak ty?- spytała zaskoczona szatynka.
- Ostatnio wyczaiłem, że mogę zmieniać się w cień. Fajnie, nie?-nic nie powiedzieli, więc po prostu usiadłem obok Matta.
- Co ty tutaj robisz o tej godzinie?- spytał chłopak
- Mógłbym was spytać o to samo- powiedziałem zabierając czarnowłosemu kanapkę.
- Ej, to moje!- chłopak próbował odzyskać jedzenie.
- Już nie- wziąłem gryza- To o czym tak dyskutujecie?
- Będziemy łapać Mikołaja- wyszczerzył się Luke.
- Czasami święta nie są dopiero za parę tygodni?- zapytałem.
- Pokręciło ci się- poinformowała mnie uczynnie Kira- Jutro są Mikołajki. Na noc stawia się buty koło drzwi, a rano są w nich...
- SŁODYCZE!- wykrzyknął entuzjastycznie blondyn.
- Które przynosi Mikołaj. I to właśnie jego chce złapać Luke- dokończył Matt.
- Co tylko ja? Wy też go łapiecie- oburzył się chłopak.
- Zmusiłeś mnie do tego
- Wcale nie
- Właśnie, że tak
- Nie
- Tak
Obserwowałem kłócących się braci jedząc. Jak już skończyłem kanapkę czarnowłosego spojrzałem w talerz Luka. Naczynie momentalnie znikło. Nieco zaskoczony przeniosłem wzrok na chłopaka.
- Wara od mojego jedzenia. Zrób sobie swoje- warknął.
- Nie chce mi się- powiedziałem biorąc czyiś kubek- Fu! Koto nie słodzi herbaty?- usłyszałem ciche śmiechy Luka i Kiry. Matt tylko patrzył na mnie z politowaniem.
**Ilied**
- I widzisz wyszło ci bokiem podjadanie- powiedziałam wskakując Fier'owii na ramie.
- Mówi ta która zjadła mi całą paczkę Pocky i potem bolał ją brzuch- brat popatrzył na mnie naburmuszony.
- Skąd mogłam wiedzieć, że tak się stanie?
- Już dobrze, nie kłóćcie się- powiedziała Kira, chcąc nie dopuścić do kolejnej kłótni.
- To on zaczął- oburzyłam się.
- Wcale nie
- Właśnie, że tak!
- Dajcie już spokój, co?- przerwał nam Matt. Prychnęłam i poszłam sobie wziąć coś do jedzenia. Fier zrobił to samo. Kiedy już siedzieliśmy Luke nas zapytał:
- To łapiecie razem z nami Mikołaja?
- A zjemy go potem?- zapytałam. Fier wybuchł śmiechem, a Matt przejechał ręką po twarzy mrucząc coś pod nosem.
- Nie, Ilied- powiedział smok, gdy przestał się śmiać- Złapiemy Mikołaja, żeby nam dał więcej dobrych rzeczy do jedzenia.- przekręciłam łepek na bok nie do końca łapiąc o co chodzi z tym całym Mikołajem.
- A co jeśli go nie złapiemy?- zapytałam w końcu.
- Będziemy polować na gwiazdora- wyszczerzył się Luke.
- O nie. Do tego mnie nie zmusisz- Matt poinformował brata.
- Ale no weź. Będzie fajnie!
~~Will~~
Wślizgnęłam się cichutko do stołówki, od razu zauważając przyjaciół. Oni raczej nie zwrócili na mnie uwagi, ale ja wiedziałam o ich obecności jeszcze zanim weszłam. Postanowiłam trochę rzadziej blokować umysł, a ich myśli usłyszałabym nawet na drugim końcu Akademii. Moje śniadanie polegało na herbacie ziołowej i herbatnikach, toteż przygotowanie go nie zajęło mi dużo czasu i już po chwili przysiadłam się do rozmawiających.
-A ja tam nie wierzę w świętego Mikołaja.- powiedziałam na przywitanie.
-Hm? Dlaczego?- zainteresował się Luke. W jego mniemaniu niewierzenie w Mikołaja było awykonalne i właśnie zastanawiał się jaki okrutny człowiek mnie wychowywał. Uśmiechnęłam się cierpko.
Trzeba było jednak blokować umysł., pomyślałam.
-Normalnie.- Wzruszyłam ramionami.- Wierzę, że Mikołaj, później ogłoszony świętym żył dawno, dawno temu, ale nie wmówicie mi, że pulchny dziadek z bujną brodą lata po świecie saniami, przyodziany w czerwony kubraczek.- Na koniec mojego wywodu ugryzłam kawałek ciastka i popiłam gorącym napojem.
-W takim razie chodź z nami na misję to się przekonasz!- rozkazał Luke. Chyba pojechałam mu po ambicjach. Cóż, przynajmniej wiadomo kto wymyślał ten chory plan.
-Mogę iść. Nie mam nic do roboty.- zgodziłam się.- Ale i tak sądzę, że jedyne, co tej nocy złapiemy, to przeziębienie.- stwierdziłam, kierując wzrok w stronę okna. Pogoda na zewnątrz była raczej bura, nie wspominając o zimnym wietrze.
-Ciekawe, czy w tym roku spadnie śnieg.- Kira postanowiła zmienić temat.
-Wszystko na to wskazuje.- zgodził się Fier.
-A co to śnieg?- zapytała Ilied.
Zaczęłyśmy z Kirą i Fierem tłumaczyć jej, o co dokładnie chodzi, podczas gdy Luke zadręczał brata kolejnymi szczegółami swojego genialnego planu.
~*~Mistle~*~
Gdy weszłam do stołówki przywitała mnie grupka osób dyskutujących na temat świętego Mikołaja. Nie żebym jakoś bardzo w to wierzyła, nie obchodziłam jego święta dopóki nie poznałam Kiry. Chociaż nawet wtedy bardziej chodziło o czekoladę niż o istotę tych świąt. Nie sądziłam że ktokolwiek jeszcze w to wierzy.
Zgarnęłam płatki z mlekiem i przysiadłam się.
- Biorąc pod uwagę, że to plan Luke'a to jestem szczerze zdumiona, że jeszcze nic nie zniszczyliście ani nie zrobiliście sobie krzywdy - stwierdziłam, zabierając się za śniadanie.
- Mówi się dzień dobry, a nie krytykuje od rana - odparł przekornie blondyn.
Pochwyciłam wdzięczne spojrzenie Matta. Widocznie właśnie uwolniłam go od wysłuchiwania planów brata.
- Pewnie byłabym milsza, gdybyście o piątej rano mnie nie obudzili - odparłam.
- Zgaduję, że mogliśmy być cichsi - powiedziała Kira z przepraszającym uśmiechem, nie pozwalając nam kontynuować.
Luke strzelił focha i więcej na mnie nie spojrzał, więc do wyjaśniania mi jego genialnego planu przystąpili pozostali.
***
Około godziny szesnastej zaczęło się ściemniać i wtedy też zaczęliśmy przygotowania. Fier rozpalił ogień w każdym kominku, aby Mikołaj na pewno wszedł do odpowiedniego miejsca. Standardowo towarzyszyła mu Ilied. Kira z Will poszły załatwić buty od każdego (w sumie nie dziwiłam się temu wyborowi, były chyba najbardziej neutralne i stanowiły najmniejsze ryzyko wszczęcia kłótni, a poza tym Will mogła załatwić buty Tatsu, a Kira te YoYo). Ja razem z braćmi zaczęliśmy wszystko szykować. Ostatecznie za radą brata, Luke zgodził się przenieść całą imprezę do jednego z pokoi na piętrze. Uznali że w holu jest mało miejsc do ukrycia się i mieli rację. Na wypadek gdyby Mikołaj uciekał, miejsce, które wybrali było oddzielone od wyjścia całym labiryntem schodów i korytarzy. Matt wykorzystał swoje umiejętności i zaczął wzmacniać podłogę w szafie, do której wszyscy mieliśmy wejść (nie powiem, napawało mnie to przerażeniem, nie wyobrażałam sobie siebie tak blisko Luka chociaż przez pięć minut, co dopiero przez cały wieczór), a Luke szykował jakąś pułapkę. Udało mi się wymigać i zajęłam zaszczytne miejsce obok okna, podpierając ścianę. Zaczęłam też myśleć jak się wykpić z siedzenia z ferajną w szafie tak, aby nikt się nie obraził.
<<Matt>>
Nie każdy miał ochotę siedzieć w szafie, ale siła argumentów Luke'a zwykle wygrywała. Może nie były całkowicie poprawne, ze względu na to, że prawie nikt oprócz niego nie wierzył w Mikołaja, ale Ilied bardzo chciała dostać cukierki, a z nią nikt się nie kłócił. Raczej nie mieli serca powiedzieć jej, że nie wierzą w świętego.
Wzmocniłem dno największej szafy jaką znaleźliśmy deskami, ale nie było gwarancji, że wytrzymają nasz ciężar. W sumie to nawet nie wierzyłem że się nie zawali, ale więcej zrobić się nie dało. Szafa nie prezentowała się zbyt dobrze, było jasne że mimo wszystko będzie ciasno, ale cóż zrobić.
- Jak długo jeszcze musimy czekać? - zapytał ze znudzeniem Fier.
- Dopóki nie przyjdzie Mikołaj - odparł Luke.
- A kiedy przyjdzie Mikołaj?
- W nocy - rzucił blondyn.
- W nocy to znaczy o której? - dociekał chłopak.
- Nie wiem o której! - nie wytrzymał mój brat.
Blondyn zmierzył Fiera zabójczym spojrzeniem, ale Kira postanowiła nie dopuścić do dalszego rozwoju kłótni.
- Luke, chodźmy po coś do picia i jedzenia, nie wiadomo jak długo będziemy tu siedzieć - powiedziała, łapiąc chłopaka za ramię i wyciągając z pokoju.
Odetchnąłem z ulgą, widząc, że wojna jednak nie wybuchnie.
~~*Kira*~~
- Uspokoiłeś się już? - zapytałam, gdy minęliśmy kilka korytarzy.
- Yhm.
- Postaraj się nie kłócić. Jak tak dalej pójdzie to nie wytrzymacie razem w jednej szafie - powiedziałam.
Zachciało mi się śmiać, gdy pomyślałam o tym co mogłoby się stać, ale z drugiej strony mogli sobie zrobić krzywdę, więc lepiej było nie ryzykować.
Szliśmy przez chwilę w ciszy, jednak Luke zbyt długo nie wytrzymał.
- Kira? - zapytał. - Wierzysz w Mikołaja?
Wzruszyłam ramionami.
- Od małego wszyscy mówili mi że Mikołaj nie istnieje - mruknęłam. - Ale chciałabym żeby istniał.
Doszliśmy do stołówki. Chłopak cicho uchylił drzwi i rozejrzał się.
- Poczekaj tu - mruknął.
Mrugnęłam, a on stał obok mnie. Odskoczyłam wystraszona.
Luke zachichotał.
- Czyżbyś się wystraszyła?
- Nie rób tak więcej! - warknęłam.
- Dobra, dobra. Kucharki nie ma. Można wchodzić - powiedział.
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Luke szedł za mną i dalej chichotał. Przeszłam przez salę i weszłam do kuchni. Rozejrzałam się i stwierdziłam, że mają całkiem spory zapas krwiożerczej galaretki. Poza tym nie było zbyt wiele, zwłaszcza jadalnych rzeczy.
- Znajdź tu coś czym się nie otrujemy - mruknęłam i podeszłam do najbliższej szafki.
- Przecież rano jeszcze było wszystko normalne - odparł Luke.
- No ale już nie jest.
Otworzyłam szafkę i szybkim ruchem ją zamknęłam. Zapleśniałe kanapki, którym chyba wyrosły już nogi prawie się na mnie wysypały. Ohydztwo.
Na następnej półce znalazłam kilka kartonów soku i butelkę wody mineralnej. Zgarnęłam je i położyłam na stole, obok kilku owoców Luke'a.
>>*Luke*<<
Po kilku godzinach siedzenia w szafie zegar wybił północ, a nasze zapasy dramatycznie się skurczyły. Jakieś pół godziny wcześniej Mistle zasnęła oparta o Kirę, a Kira o mnie, więc starałem się za bardzo nie ruszać. Fier grał z Ilied w jakąś grę, bo bardzo chciała dotrwać do spotkania z Mikołajem, a Will chyba drzemała oparta o jedną ze ścian, ale nie byłem pewny, bo nie widziałem jej dokładnie. Matt po drugiej stronie bawił się kulkami z metalu, formując z nich różne kształty. Chyba nie chciał zasnąć, żeby się upewnić, czy się nie pobiję z Fierem.
Sięgnąłem po butelkę wody i wziąłem łyka. Miałem nadzieję, że to mnie trochę orzeźwi.
Spojrzałem przez szparę między drzwiami. Wciąż pokój był pusty. Już miałem się odsunąć, gdy nagle drzwi stanęły otworem. Zobaczyłem wielki worek, na tyle duży żeby zasłaniał swojego właściciela.
- Wstawajcie - szepnąłem, potrząsając ramieniem Kiry.
- C-co? - zapytała zaspana.
- Mikołaj!
Ilied podskoczyła i podleciała do drzwi, otwierając je. Ruszyła w stronę worka, a Fier zaraz za nią. Ja Przyspieszyłem i złapałem za worek przybysza. Pozostali też się zerwali.
Postać szarpnęła worek, ale go nie puściłem. Zanim się zorientowałem Mikołaj zniknął, a ja zostałem z workiem w ręce.
- Widziałam go! - usłyszałem radosny pisk Ilied.
Smoczyca zaczęła opisywać Fierowi mężczyznę. Pozostali zgromadzili się obok mnie. Otworzyłem worek i moim oczom ukazała się... Nicość. Worek był pusty.
- Jak to możliwe?! - zapytałem.
- Chyba byliśmy ostatni - mruknął Matt. - Zobaczcie.
Nasze buty były pełne cukierków i czekolad. Uśmiechnąłem się.
- Jak dla mnie może być - stwierdziłem.
niedziela, 9 listopada 2014
A na kogo będzie polować?
~~Will~~
Leżałam na łóżku w taki sposób, że moja głowa wystawała poza jego krawędź i wpatrywałam się w drzwi. Cały pokój wypełniała głośna muzyka. Konkretnie składanka utworów zespołu Globus.
Boże, jak nudno.
Od kiedy Tatsu i Mito zniknęli nie miałam, co ze sobą zrobić. Fakt, byli też inni uczniowie, ale jakoś tak to wyszło, że zajęli się sobą, ewentualnie treningami, jak na przykład Akihiro. Sympatyczny chłopak, ale za bardzo zadufany w sobie, jak na mój gust. Mogłabym pójść z nim pograć, ale, przyznam szczerze, trochę się go boję. Emanuje taką dziwną, mroczną aurą.
Dlaczego tu jest tak nudno?!
Jak na złość moja prywatna nauczycielka gdzieś zaginęła, a ja nie wiem, czy chcę jej szukać. Ostatnio przez przypadek, skręciłam w zły korytarz i zobaczyłam obraz, który na zawsze pozostanie w mej pamięci. Mianowicie, sprzątaczkę tańczącą "Takie tango" z mopem. A potem nawet dała mu buziaka... Fuj...
Jasny holender...
-Zaraz mnie coś trafi!- krzyknęłam, gwałtownie zrywając się z łóżka i niechcący posłałam zboczoną stokrotkę - która, btw, właśnie wlazła mi do pokoju przez okno - na drzwi. Spodziewałam się, że w nie uderzy i się pobija, czy coś w tym stylu, lecz tak się nie stało. Czemu? Otóż, Luke wykazał się niebywałym wyczuciem czasu i otworzył włości do mojego pokoju, akurat w tej podniosłej chwili i roślinka wyleciała na zewnątrz.
-Hej, Will! Chciałem zapytać czy... O JEZUS MARIA!- wrzasnął, gdy stokrotka owinęła mu się w okół pasa i zaczęła robić rzeczy, których wolę nie oglądać, serio.
-Mówiłem ci, drzwi są po to, żeby w nie pukać.- przypomniał uczynnie Matt, zupełnie nie przejmując się zaistniałą sytuacją.
-A co się... ZNOWU TO ZBOCZONE ZIELSKO?!- wystraszył się Fier. Spojrzałam na niego.
-Po co tobie ten ogon?- zapytałam głupkowato.
-Zablokował się.- wyjaśnił.
-Spoko. Jest całkiem słodki.- przyznałam.- Jeszcze tylko takich smoczych uszu ci brakuje ^^
-LUDZIE, JA TU JESTEM GWAŁCONY!!!
-Oj, przesadzasz.- machnęłam ręką.- Właściwie, dlaczego tu jesteście?
-Chcieliśmy się spytać, czy idziesz z nami patrzeć, jak Ilied uczy się polować?- wyjaśnił lekko zaczerwieniony smok. A ten, co takiego buraka spalił, staram się być szczera.... Zaraz, jaka nauka polowania?
-A na kogo będziecie polować?- zainteresowałam się. Luke mógłby stanowić niezłą przynętę z tą swoją szybkością.
-Na sarny.- dopowiedział, szczerze zaskoczony. Jednocześnie, oboje zaczęliśmy się przyglądać, jak Matt postanowił zlitować się nad bratem i pomaga mu się uwolnić.- Nie słyszałaś? Przecież przez moc Ilied wszyscy byliśmy połączeni telepatycznie.
-Tak? Sorry, nie wiedziałam.- odparłam.- Musze częściej odblokowywać umysł, bo sporo rzeczy mi umyka.- dodałam zakłopotana.- Chętnie z wami pójdę.... a zjemy potem te sarny?
-Kolejna.- bąknął Matt.
-Jestem typowym mięsożercom. Dla mnie nie ma obiadu bez mięsa.
-Aha...
Leżałam na łóżku w taki sposób, że moja głowa wystawała poza jego krawędź i wpatrywałam się w drzwi. Cały pokój wypełniała głośna muzyka. Konkretnie składanka utworów zespołu Globus.
Boże, jak nudno.
Od kiedy Tatsu i Mito zniknęli nie miałam, co ze sobą zrobić. Fakt, byli też inni uczniowie, ale jakoś tak to wyszło, że zajęli się sobą, ewentualnie treningami, jak na przykład Akihiro. Sympatyczny chłopak, ale za bardzo zadufany w sobie, jak na mój gust. Mogłabym pójść z nim pograć, ale, przyznam szczerze, trochę się go boję. Emanuje taką dziwną, mroczną aurą.
Dlaczego tu jest tak nudno?!
Jak na złość moja prywatna nauczycielka gdzieś zaginęła, a ja nie wiem, czy chcę jej szukać. Ostatnio przez przypadek, skręciłam w zły korytarz i zobaczyłam obraz, który na zawsze pozostanie w mej pamięci. Mianowicie, sprzątaczkę tańczącą "Takie tango" z mopem. A potem nawet dała mu buziaka... Fuj...
Jasny holender...
-Zaraz mnie coś trafi!- krzyknęłam, gwałtownie zrywając się z łóżka i niechcący posłałam zboczoną stokrotkę - która, btw, właśnie wlazła mi do pokoju przez okno - na drzwi. Spodziewałam się, że w nie uderzy i się pobija, czy coś w tym stylu, lecz tak się nie stało. Czemu? Otóż, Luke wykazał się niebywałym wyczuciem czasu i otworzył włości do mojego pokoju, akurat w tej podniosłej chwili i roślinka wyleciała na zewnątrz.
-Hej, Will! Chciałem zapytać czy... O JEZUS MARIA!- wrzasnął, gdy stokrotka owinęła mu się w okół pasa i zaczęła robić rzeczy, których wolę nie oglądać, serio.
-Mówiłem ci, drzwi są po to, żeby w nie pukać.- przypomniał uczynnie Matt, zupełnie nie przejmując się zaistniałą sytuacją.
-A co się... ZNOWU TO ZBOCZONE ZIELSKO?!- wystraszył się Fier. Spojrzałam na niego.
-Po co tobie ten ogon?- zapytałam głupkowato.
-Zablokował się.- wyjaśnił.
-Spoko. Jest całkiem słodki.- przyznałam.- Jeszcze tylko takich smoczych uszu ci brakuje ^^
-LUDZIE, JA TU JESTEM GWAŁCONY!!!
-Oj, przesadzasz.- machnęłam ręką.- Właściwie, dlaczego tu jesteście?
-Chcieliśmy się spytać, czy idziesz z nami patrzeć, jak Ilied uczy się polować?- wyjaśnił lekko zaczerwieniony smok. A ten, co takiego buraka spalił, staram się być szczera.... Zaraz, jaka nauka polowania?
-A na kogo będziecie polować?- zainteresowałam się. Luke mógłby stanowić niezłą przynętę z tą swoją szybkością.
-Na sarny.- dopowiedział, szczerze zaskoczony. Jednocześnie, oboje zaczęliśmy się przyglądać, jak Matt postanowił zlitować się nad bratem i pomaga mu się uwolnić.- Nie słyszałaś? Przecież przez moc Ilied wszyscy byliśmy połączeni telepatycznie.
-Tak? Sorry, nie wiedziałam.- odparłam.- Musze częściej odblokowywać umysł, bo sporo rzeczy mi umyka.- dodałam zakłopotana.- Chętnie z wami pójdę.... a zjemy potem te sarny?
-Kolejna.- bąknął Matt.
-Jestem typowym mięsożercom. Dla mnie nie ma obiadu bez mięsa.
-Aha...
środa, 15 października 2014
Już ja im pokażę love story, niech tylko mi tu wrócą.
**Will**
Życie w Akademii wróciło do normalności. Przynajmniej teoretycznie, bo w praktyce bywa różnie, zwłaszcza w miejscu takim jak to. Dzień po urodzinach Kiry do szkoły wróciły nauczycielki. Gdzie się podziewały przez cały ten czas? Nie wiem, czy chcę wiedzieć. Tak, czy tak, wraz z ich ponownym pojawieniem się, wróciły lekcje. Część uczniów, którzy nie mieli jeszcze tej okazji się z nimi zmierzyć, zaliczyła małą depresję, ale jak mus to mus zwłaszcza, że zrobiły się jeszcze brutalniejsze niż wcześniej. Na osobne zajęcia musieli uczęszczać wszyscy poza Ilied, którą nadal uczyłam ja. Jednak teraz przychodziła do mnie znacznie rzadziej, gdyż wiele rzeczy poznała sama. Mimo ADHD jest bardzo inteligentną smoczycą, a nadpobudliwość powinna jej minąć z czasem... A przynajmniej bądźmy dobrej myśli.
Dobra, koniec tej pseudo retrospekcji, zganiłam się w myślach. Mam lepsze pytanie: Co wyrabiają Mito i Tatsu oraz dlaczego mam wrażenie, że to nie skończy się dobrze?
Podeszłam na palcach do chłopaków, którzy stali na końcu korytarza i rozmawiali ze sobą przyciszonymi głosami. Blondyn miał na plecach plecak, a brunet trzymał na smyczy Aarowa, który przyglądał się im zaciekawiony. Swoją drogą, wiedzieliście, że myśli psa są czasem ciekawsze i bardziej inteligentne niż niektórych ludzi?
-Ej, pedały!- zawołałam, gdy znalazłam się dwa metry od nich. Odwrócili się zdezorientowani, nie rozumiejąc o kogo mi chodzi.- Co to za potajemne schadzki i czemu nikt mnie nie zaprosił?
-A co chcesz zrobić trójkącik?- Mito poruszył zmysłowo brwiami, a Tatsu spojrzał na niego z niejaką odrazą. Ale ja nie dałam się zwieźć, od razu widać, że próbuje zmienić temat już na wstępie.
-Nie, dziękuję. Nie będę robić za przyzwoitkę dla Tatsuyi.- Tu spojrzałam wymownie na blondyna. Nigdy nie umiał gadać z dziewczynami.- Ale nie zmieniaj tematu. Gdzie się wybieracie?
Chłopcy wymienili porozumiewawcze spojrzenia, zastanawiali się jak mnie zbyć i jednocześnie starali się nie myśleć o tym, co planują. Nosz, kurde felek! W tym momencie podeszła do nas dyrektorka.
-Panno Cole, co tu się wyprawia?- zwróciła się do mnie, po czym, nie czekając na odpowiedź, przeniosła wzrok na przedstawicieli płci męskiej.- A wy co tu jeszcze robicie? Albo mi się zdaje, albo mieliście wyruszać.
-Właśnie zamierzaliśmy to zrobić.- Uśmiechnął się Mito, szczęśliwy, że nie musi wymyślać wymówki. Ja mu, kurde, dam... Pomachał mi ręką i odszedł z psem w stronę wyjścia z Akademii. Zanim Tatsu poszedł za nim, odwrócił się na chwilę w moją stronę.
-Nie martw się. Wszystko ci wyjaśnię, jak wrócimy.- powiedział na pożegnanie i pobiegł za czarnowłosym. Dyrektorka również odeszła nie obdarzając mnie nawet jednym spojrzeniem. Byłam tak zirytowana, że aż przeklęłam pod nosem, a przeważnie tego nie robię.
-Pieprzeni geje. Już ja im pokażę love story, niech tylko mi tu wrócą.- warknęłam. Moją wypowiedź usłyszała, przechodząca obok YoYo.
-Będzie love story?- zapytała z szerokim uśmiechem.- Kto z kim?
Strzeliłam facepalma.
Ostatecznie trochę zajęło mi wytłumaczenie jej, o co chodzi, a zadanie było jeszcze utrudnione, bo sama nie wiedziałam praktycznie nic. Później zgodnie uznałyśmy, że jesteśmy głodne i po zabraniu z pokoi czegoś zdatnego do walki i obrony ruszyłyśmy do kuchni.
Życie w Akademii wróciło do normalności. Przynajmniej teoretycznie, bo w praktyce bywa różnie, zwłaszcza w miejscu takim jak to. Dzień po urodzinach Kiry do szkoły wróciły nauczycielki. Gdzie się podziewały przez cały ten czas? Nie wiem, czy chcę wiedzieć. Tak, czy tak, wraz z ich ponownym pojawieniem się, wróciły lekcje. Część uczniów, którzy nie mieli jeszcze tej okazji się z nimi zmierzyć, zaliczyła małą depresję, ale jak mus to mus zwłaszcza, że zrobiły się jeszcze brutalniejsze niż wcześniej. Na osobne zajęcia musieli uczęszczać wszyscy poza Ilied, którą nadal uczyłam ja. Jednak teraz przychodziła do mnie znacznie rzadziej, gdyż wiele rzeczy poznała sama. Mimo ADHD jest bardzo inteligentną smoczycą, a nadpobudliwość powinna jej minąć z czasem... A przynajmniej bądźmy dobrej myśli.
Dobra, koniec tej pseudo retrospekcji, zganiłam się w myślach. Mam lepsze pytanie: Co wyrabiają Mito i Tatsu oraz dlaczego mam wrażenie, że to nie skończy się dobrze?
Podeszłam na palcach do chłopaków, którzy stali na końcu korytarza i rozmawiali ze sobą przyciszonymi głosami. Blondyn miał na plecach plecak, a brunet trzymał na smyczy Aarowa, który przyglądał się im zaciekawiony. Swoją drogą, wiedzieliście, że myśli psa są czasem ciekawsze i bardziej inteligentne niż niektórych ludzi?
-Ej, pedały!- zawołałam, gdy znalazłam się dwa metry od nich. Odwrócili się zdezorientowani, nie rozumiejąc o kogo mi chodzi.- Co to za potajemne schadzki i czemu nikt mnie nie zaprosił?
-A co chcesz zrobić trójkącik?- Mito poruszył zmysłowo brwiami, a Tatsu spojrzał na niego z niejaką odrazą. Ale ja nie dałam się zwieźć, od razu widać, że próbuje zmienić temat już na wstępie.
-Nie, dziękuję. Nie będę robić za przyzwoitkę dla Tatsuyi.- Tu spojrzałam wymownie na blondyna. Nigdy nie umiał gadać z dziewczynami.- Ale nie zmieniaj tematu. Gdzie się wybieracie?
Chłopcy wymienili porozumiewawcze spojrzenia, zastanawiali się jak mnie zbyć i jednocześnie starali się nie myśleć o tym, co planują. Nosz, kurde felek! W tym momencie podeszła do nas dyrektorka.
-Panno Cole, co tu się wyprawia?- zwróciła się do mnie, po czym, nie czekając na odpowiedź, przeniosła wzrok na przedstawicieli płci męskiej.- A wy co tu jeszcze robicie? Albo mi się zdaje, albo mieliście wyruszać.
-Właśnie zamierzaliśmy to zrobić.- Uśmiechnął się Mito, szczęśliwy, że nie musi wymyślać wymówki. Ja mu, kurde, dam... Pomachał mi ręką i odszedł z psem w stronę wyjścia z Akademii. Zanim Tatsu poszedł za nim, odwrócił się na chwilę w moją stronę.
-Nie martw się. Wszystko ci wyjaśnię, jak wrócimy.- powiedział na pożegnanie i pobiegł za czarnowłosym. Dyrektorka również odeszła nie obdarzając mnie nawet jednym spojrzeniem. Byłam tak zirytowana, że aż przeklęłam pod nosem, a przeważnie tego nie robię.
-Pieprzeni geje. Już ja im pokażę love story, niech tylko mi tu wrócą.- warknęłam. Moją wypowiedź usłyszała, przechodząca obok YoYo.
-Będzie love story?- zapytała z szerokim uśmiechem.- Kto z kim?
Strzeliłam facepalma.
Ostatecznie trochę zajęło mi wytłumaczenie jej, o co chodzi, a zadanie było jeszcze utrudnione, bo sama nie wiedziałam praktycznie nic. Później zgodnie uznałyśmy, że jesteśmy głodne i po zabraniu z pokoi czegoś zdatnego do walki i obrony ruszyłyśmy do kuchni.
czwartek, 2 października 2014
Urodziny Kiry!
~*~Mistle~*~
- Kira ma dzisiaj urodziny. Może je wyprawimy? - zaproponował garstce uczniów stojących przede mną.
Usłyszałam entuzjastyczny harmider, który najwyraźniej miał znaczyć "tak", ale każdy chciał wyrazić swoje zdanie i przekrzyczeć pozostałych. Westchnęłam, ignorując głosy.
- Biorę to za tak! - dodałam. - W takim razie jak to zorganizujemy?
- Normalnie - mruknął Luke. - Mito może narysować coś zdatnego do jedzenia, Tatsu zrobić dekoracje z kwiatów, pozostali zajmą się ustawianiem sali i resztą dekoracji. No i zrobię prezenty - rozejrzał się wokół i zobaczył wszystkie spojrzenia skupione na nim. - No co? Ja też czasami umiem myśleć! - wyszczerzył się.
- Ja zajmę się Kirą - zaproponowałam. - Mam już prezent, więc nie będę mieć z nim problemów. Przypilnuję, żeby nie kręciła się blisko Akademii.
Ustalono wszystko do końca i zgodnie stwierdziliśmy, że czas zacząć wcielać wszystko w życie.
- Ruszaj się kwiatowa wróżko - mruknął Mito, popychając lekko Tatsu. - Mamy trochę roboty.
***
- Cześć Mistle - usłyszałam, gdy Kira otworzyła mi drzwi. - Jak tam?
- Może chcesz się przejść do księgarni? - zapytałam z lekkim uśmiechem.
- Jasne! - usłyszałam radosny okrzyk.
Po niespełna pięciu minutach byłyśmy już w drodze.
<<Matt>>
Ruszyliśmy wraz z bratem w stronę mojego pokoju. Mieliśmy już plan co będzie prezentem od nas. Wiedziałem, że Kira lubi czytać, więc postanowiłem dać jej jakąś książkę, którą załatwić miał Luke. W tym czasie ja miałem zrobić z kawałka srebra, który mój brat skądś wytrzasnął łańcuszek i zawieszkę jako prezent od niego. Pasował mi ten układ, bo nie miałem ochoty wychodzić dziś z Akademii.
***
Skupiłem się i grudka srebra zaczęła wirować przed moimi oczami. Po chwili rozpadła się na dwie części. Jedna z nich dzieliła się dalej, na maleńkie kawałeczki. Tworzyły się z nich oczka łańcuszka. Druga wciąż się obracała, formując w kształt małego słonika z trąbą uniesioną w górę - symbolu szczęścia.
Niedługo później prezent był gotowy. Obejrzałem go jeszcze raz, upewniając się, że wszystko jest w porządku i umieściłem go w ozdobnym pudełku. Stwierdziłem, że wykonałem niezły kawał roboty i przeciągnąłem się. Wstałem. Postanowiłem trochę pomóc w zawieszaniu dekoracji. Skierowałem się w stronę stołówki. Gdy tam dotarłem, moim oczom ukazała się pewna ogromna stokrotka, którą Tatsu właśnie usiłował wypchnąć za okno, ale była trochę... niewymiarowa.
Postanowiłem nie wnikać.
Na stole stały już kwiaty i jedzenie, rozłożone też były sztućce i talerze, choć wyglądało na to, że gigantyczna stokrotka zbiła kilka z nich.
Mito zajmował zaszczytne miejsce pod ścianą, gdzie patrzył na wysiłki "kwiatowej wróżki" z wyraźnym rozbawieniem i najwyraźniej nie miał zamiaru mu pomóc. Zastanawiałem się nawet, czy ten kwiatek to nie była jego sprawka.
Fier bezradnie próbował połączyć opiekowanie się Ilied i zbieranie potłuczonych talerzy. Smoczyca najwyraźniej rwała się do pomocy - niestety udawało się tylko zniszczyć kolejne przedmioty. Will próbowała ją pocieszyć i znaleźć jej jakieś pożyteczne zajęcie, żeby odciążyć trochę Fiera, ale jej wysiłki najwyraźniej spełzały na niczym. No cóż. I tak bywa.
Z kolei YoYo i jej kot postanowili powiesić dekoracje pod sufitem. Jednak gdy kot przypadkowo przykleił się do taśmy klejącej wpadł w szał i zaczął biegać wszędzie gdzie się dało, mając nadzieję, że się odklei, co dawało odwrotne skutki. Dziewczyna próbowała go złapać, ale nie miała szans z jego szybkością.
Westchnąłem.
>>*Luke*<<
Gdy wszedłem do stołówki pomyślałem sobie dwie rzeczy.
Po pierwsze, to nie była pora, żeby się śmiać. Mimo że stokrotka właśnie przytuliła się do Tatsu i uniemożliwiła mu jakiekolwiek ruchy. Mimo że nawet po ścianach biegał kot obklejony taśmą klejącą, a za nim jego niebieskowłosa właścicielka. Mimo że Ilied właśnie z entuzjazmem zbiła kolejną szklankę, po czym dostała zakaz dotykania szkła, które najwyraźniej zaczęło się kończyć. Mimo że Will i Fier właśnie zbierali z pod stołu odłamki szkła i porcelany, które jakby się nie kończyły. Mimo że Mito postanowił jednak poratować kolegę i on także odczuł uczuciowość stokrotki.
Po drugie, w tym tempie nigdy tego nie uszykujemy.
Stanąłem obok Matta.
- Chyba trzeba by im trochę pomóc... I inaczej podzielić zajęcia... - zacząłem.
W tym momencie kot YoYo finalnie przykleił się do sufitu i nie był w stanie z niego zejść. Zaczął miałczeć wściekle, a niebieskowłosa na chwilę wpadła w panikę, ale zaraz rzuciła mu się na pomoc.
W tym momencie nie wytrzymałem. Wybuchłem śmiechem.
Wszystkie głowy odwróciły się w moją stronę.
- No hej - powiedziałem. - Coś wam chyba nie idzie. Może potrzebujecie pomocy?
***
Nowy podział zajęć okazał się skuteczniejszy.
Will wieszała pod sufitem dekoracje, a obok niej latała Ilied i podawała jej wszystko co potrzebne. Tym razem nic jeszcze nie rozbiła.
Fier i Matt zajęli się natrętną stokrotką i właśnie kończyli tłumaczenie jej, że może tu zostać tylko pod warunkiem że będzie grzeczna. Zrobili to tylko ze względu na to, że była ona za duża, żeby zmieścić się przez okno. W sekrecie zastanawiali się jak ją ściąć.
Mito nakrywał do stołu, a Tatsu ustawiał automaty do napojów pod ścianą. Im szło całkiem nieźle.
YoYo zajmowała się pakowaniem prezentów. Tylko przez moment, gdyż jej kot znów zaplątał się w taśmę, nie wiadomo jakim cudem (dziewczyna upierała się, że to była wina Mito, nie wnikałem). Tym sposobem domniemany winowajca został odesłany do pakowania wszystkich prezentów, a YoYo miała do końca zająć się stołem. Uznała jednak, że brunet nie ma gustu i postanowiła zacząć od nowa.
Ja z kolei pozbierałem rozbite kawałki szkła i porcelany. Pozamiatałem nawet. Zrobiłem to dość szybko i nie miałem już w czym pomagać.
Mogłem używać mojej mocy, ale pozostali nie mieli tyle szczęścia. Byli daleko w tyle z pracą.
Stanąłem przy automacie i zacząłem nalewać sobie colę. Nagle usłyszałem głos Fiera.
- Już chce ci się pić? - zapytał.
- Nie aż tak bardzo... Pokazać ci sztuczkę? - odparłem. Dolałem do połowy szklanki coli trochę wody. - Potrzymaj - rzuciłem, podając smokowi kubek.
Chłopak spełnił moje polecenie, a ja wyciągnąłem z kieszeni mentosy.
- Podziwiaj - powiedziałem, wrzucając cukierek do kubka.
To co się stało przypominało erupcję wulkanu.
Cola zaczęła wylewać się na wszystkie strony, a Fier krzyknął zaskoczony. Ja zaśmiałem się i przebiegłem na drugi koniec sali. Chłopak wykrzyknął wściekle moje imię. Nie wiedział co zrobić z kubkiem. Był już mokry, tak samo jak całe ich otoczenie. Ostatecznie chłopak zaczął biec w moją stronę. W furii nie widział niczego poza mną. Wbiegł w papiery i kokardki, którymi Mito ozdabiał prezenty, przewrócił drabinę, na której stała Will i biedna dziewczyna prawie spadła, ale uratowała ją Ilied, YoYo z zaskoczenia potrąciła jeden z talerzy, który spadł i się roztrzaskał, po czym zaczęła uspokajać Jamesa. Stokrotka wykorzystała chwilę nieuwagi mojego brata i znów go przytuliła. Bardzo emocjonalny z niej kwiatek, muszę przyznać.
Gdy Fier był już blisko mnie, Przyspieszyłem i znalazłem się przy drzwiach.
Tak się zaczęła pogoń. Nierówna, gdyż gdy Przyspieszałem chłopak nie miał szans mnie dogonić. Nie zmieniało to faktu, że bawiłem się wprost świetne.
** Fier**
- Luke! Zapłacisz mi za to!- krzyknąłem.
- O ile mnie złapiesz!- roześmiał się i jeszcze bardziej przyspieszył. Warknąłem. W ten sposób go na pewno nie dogonię.
- Nie jesteś tu jedyną osoba z mocą!
- Nie boję się ciebie! I tak mnie nie...- chłopak się wywalił- Co do...
- Patrz, twój własny cień zwrócił się przeciwko tobie-powoli szedłem w stronę Luka próbującego się pozbyć cienia który oplatał mu kostki. Po drodze się wysuszyłem.
- Spokojnie Fier, to był tylko głupi żart.- chłopak podniósł ręce w obronnym geście. Wylałem mu resztę coli na głowę.
- Dobra, rozumiem jesteś zły, ale daruj sobie te czerwone oczy
- Czerwone oczy- powtórzyłem po nim spłoszony i szybko się wycofałem.
**Ilied**
Z zaciekawieniem przyglądałam się jak Luke wrzucał coś do szklanki którą trzymał Fier. Płyn zaczął bulgotać i wylewać się ze szklanki. Zaskoczony smok nie wiedział co się dzieje. Był cały mokry, a Luke stal po drugiej stronie sali śmiejąc się. Wściekły Fier rzucił się w pogoń za nim mocząc i taranując wszystko na swojej drodze. Między innym jedną z tych, rzeczy była drabina na której stała Will. Na szczęście w porę zdążyłam złapać dziewczynę. Jak zdążyliśmy się już w miarę ogarnąć wrócił Fier i bez słowa zaczął suszyć mokre przedmioty. Od razu było widać, że coś jest nie tak. Próbowałam się dowiedzieć co się stało, ale od umysłu chlopaka biło tyle negatywnych emocji, że się wystraszyłam. Po minie Will wywnioskowałam, że próbowała tego samego. Trochę później pojawił się Luke. Od razu został skrzyczany przez Matta.
- Czemu Fier jest taki zdenerwowany?- zapytałam chłopaka kiedy jego brat już skończył go ochrzaniać.
- Nie wiem. Powiedziałem mu tylko, że oczy zrobiły się mu czerwone, bo się zrobiły, a on zwiał.- mój smoczy brat rzucił nam niezadowolone spojrzenie, na szczęście jego tęczówki miały swój normalny złoty kolor.
- Dzięki- domyśliłam się już co było nie tak.
- O co z tym w ogóle chodzi?
- Kiedy indziej ci powiem. Teraz skupmy się na przygotowaniach i lepiej daj Fier'owi spokój.- poszłam z powrotem pomagać Will.
- Kira ma dzisiaj urodziny. Może je wyprawimy? - zaproponował garstce uczniów stojących przede mną.
Usłyszałam entuzjastyczny harmider, który najwyraźniej miał znaczyć "tak", ale każdy chciał wyrazić swoje zdanie i przekrzyczeć pozostałych. Westchnęłam, ignorując głosy.
- Biorę to za tak! - dodałam. - W takim razie jak to zorganizujemy?
- Normalnie - mruknął Luke. - Mito może narysować coś zdatnego do jedzenia, Tatsu zrobić dekoracje z kwiatów, pozostali zajmą się ustawianiem sali i resztą dekoracji. No i zrobię prezenty - rozejrzał się wokół i zobaczył wszystkie spojrzenia skupione na nim. - No co? Ja też czasami umiem myśleć! - wyszczerzył się.
- Ja zajmę się Kirą - zaproponowałam. - Mam już prezent, więc nie będę mieć z nim problemów. Przypilnuję, żeby nie kręciła się blisko Akademii.
Ustalono wszystko do końca i zgodnie stwierdziliśmy, że czas zacząć wcielać wszystko w życie.
- Ruszaj się kwiatowa wróżko - mruknął Mito, popychając lekko Tatsu. - Mamy trochę roboty.
***
- Cześć Mistle - usłyszałam, gdy Kira otworzyła mi drzwi. - Jak tam?
- Może chcesz się przejść do księgarni? - zapytałam z lekkim uśmiechem.
- Jasne! - usłyszałam radosny okrzyk.
Po niespełna pięciu minutach byłyśmy już w drodze.
<<Matt>>
Ruszyliśmy wraz z bratem w stronę mojego pokoju. Mieliśmy już plan co będzie prezentem od nas. Wiedziałem, że Kira lubi czytać, więc postanowiłem dać jej jakąś książkę, którą załatwić miał Luke. W tym czasie ja miałem zrobić z kawałka srebra, który mój brat skądś wytrzasnął łańcuszek i zawieszkę jako prezent od niego. Pasował mi ten układ, bo nie miałem ochoty wychodzić dziś z Akademii.
***
Skupiłem się i grudka srebra zaczęła wirować przed moimi oczami. Po chwili rozpadła się na dwie części. Jedna z nich dzieliła się dalej, na maleńkie kawałeczki. Tworzyły się z nich oczka łańcuszka. Druga wciąż się obracała, formując w kształt małego słonika z trąbą uniesioną w górę - symbolu szczęścia.
Niedługo później prezent był gotowy. Obejrzałem go jeszcze raz, upewniając się, że wszystko jest w porządku i umieściłem go w ozdobnym pudełku. Stwierdziłem, że wykonałem niezły kawał roboty i przeciągnąłem się. Wstałem. Postanowiłem trochę pomóc w zawieszaniu dekoracji. Skierowałem się w stronę stołówki. Gdy tam dotarłem, moim oczom ukazała się pewna ogromna stokrotka, którą Tatsu właśnie usiłował wypchnąć za okno, ale była trochę... niewymiarowa.
Postanowiłem nie wnikać.
Na stole stały już kwiaty i jedzenie, rozłożone też były sztućce i talerze, choć wyglądało na to, że gigantyczna stokrotka zbiła kilka z nich.
Mito zajmował zaszczytne miejsce pod ścianą, gdzie patrzył na wysiłki "kwiatowej wróżki" z wyraźnym rozbawieniem i najwyraźniej nie miał zamiaru mu pomóc. Zastanawiałem się nawet, czy ten kwiatek to nie była jego sprawka.
Fier bezradnie próbował połączyć opiekowanie się Ilied i zbieranie potłuczonych talerzy. Smoczyca najwyraźniej rwała się do pomocy - niestety udawało się tylko zniszczyć kolejne przedmioty. Will próbowała ją pocieszyć i znaleźć jej jakieś pożyteczne zajęcie, żeby odciążyć trochę Fiera, ale jej wysiłki najwyraźniej spełzały na niczym. No cóż. I tak bywa.
Z kolei YoYo i jej kot postanowili powiesić dekoracje pod sufitem. Jednak gdy kot przypadkowo przykleił się do taśmy klejącej wpadł w szał i zaczął biegać wszędzie gdzie się dało, mając nadzieję, że się odklei, co dawało odwrotne skutki. Dziewczyna próbowała go złapać, ale nie miała szans z jego szybkością.
Westchnąłem.
>>*Luke*<<
Gdy wszedłem do stołówki pomyślałem sobie dwie rzeczy.
Po pierwsze, to nie była pora, żeby się śmiać. Mimo że stokrotka właśnie przytuliła się do Tatsu i uniemożliwiła mu jakiekolwiek ruchy. Mimo że nawet po ścianach biegał kot obklejony taśmą klejącą, a za nim jego niebieskowłosa właścicielka. Mimo że Ilied właśnie z entuzjazmem zbiła kolejną szklankę, po czym dostała zakaz dotykania szkła, które najwyraźniej zaczęło się kończyć. Mimo że Will i Fier właśnie zbierali z pod stołu odłamki szkła i porcelany, które jakby się nie kończyły. Mimo że Mito postanowił jednak poratować kolegę i on także odczuł uczuciowość stokrotki.
Po drugie, w tym tempie nigdy tego nie uszykujemy.
Stanąłem obok Matta.
- Chyba trzeba by im trochę pomóc... I inaczej podzielić zajęcia... - zacząłem.
W tym momencie kot YoYo finalnie przykleił się do sufitu i nie był w stanie z niego zejść. Zaczął miałczeć wściekle, a niebieskowłosa na chwilę wpadła w panikę, ale zaraz rzuciła mu się na pomoc.
W tym momencie nie wytrzymałem. Wybuchłem śmiechem.
Wszystkie głowy odwróciły się w moją stronę.
- No hej - powiedziałem. - Coś wam chyba nie idzie. Może potrzebujecie pomocy?
***
Nowy podział zajęć okazał się skuteczniejszy.
Will wieszała pod sufitem dekoracje, a obok niej latała Ilied i podawała jej wszystko co potrzebne. Tym razem nic jeszcze nie rozbiła.
Fier i Matt zajęli się natrętną stokrotką i właśnie kończyli tłumaczenie jej, że może tu zostać tylko pod warunkiem że będzie grzeczna. Zrobili to tylko ze względu na to, że była ona za duża, żeby zmieścić się przez okno. W sekrecie zastanawiali się jak ją ściąć.
Mito nakrywał do stołu, a Tatsu ustawiał automaty do napojów pod ścianą. Im szło całkiem nieźle.
YoYo zajmowała się pakowaniem prezentów. Tylko przez moment, gdyż jej kot znów zaplątał się w taśmę, nie wiadomo jakim cudem (dziewczyna upierała się, że to była wina Mito, nie wnikałem). Tym sposobem domniemany winowajca został odesłany do pakowania wszystkich prezentów, a YoYo miała do końca zająć się stołem. Uznała jednak, że brunet nie ma gustu i postanowiła zacząć od nowa.
Ja z kolei pozbierałem rozbite kawałki szkła i porcelany. Pozamiatałem nawet. Zrobiłem to dość szybko i nie miałem już w czym pomagać.
Mogłem używać mojej mocy, ale pozostali nie mieli tyle szczęścia. Byli daleko w tyle z pracą.
Stanąłem przy automacie i zacząłem nalewać sobie colę. Nagle usłyszałem głos Fiera.
- Już chce ci się pić? - zapytał.
- Nie aż tak bardzo... Pokazać ci sztuczkę? - odparłem. Dolałem do połowy szklanki coli trochę wody. - Potrzymaj - rzuciłem, podając smokowi kubek.
Chłopak spełnił moje polecenie, a ja wyciągnąłem z kieszeni mentosy.
- Podziwiaj - powiedziałem, wrzucając cukierek do kubka.
To co się stało przypominało erupcję wulkanu.
Cola zaczęła wylewać się na wszystkie strony, a Fier krzyknął zaskoczony. Ja zaśmiałem się i przebiegłem na drugi koniec sali. Chłopak wykrzyknął wściekle moje imię. Nie wiedział co zrobić z kubkiem. Był już mokry, tak samo jak całe ich otoczenie. Ostatecznie chłopak zaczął biec w moją stronę. W furii nie widział niczego poza mną. Wbiegł w papiery i kokardki, którymi Mito ozdabiał prezenty, przewrócił drabinę, na której stała Will i biedna dziewczyna prawie spadła, ale uratowała ją Ilied, YoYo z zaskoczenia potrąciła jeden z talerzy, który spadł i się roztrzaskał, po czym zaczęła uspokajać Jamesa. Stokrotka wykorzystała chwilę nieuwagi mojego brata i znów go przytuliła. Bardzo emocjonalny z niej kwiatek, muszę przyznać.
Gdy Fier był już blisko mnie, Przyspieszyłem i znalazłem się przy drzwiach.
Tak się zaczęła pogoń. Nierówna, gdyż gdy Przyspieszałem chłopak nie miał szans mnie dogonić. Nie zmieniało to faktu, że bawiłem się wprost świetne.
** Fier**
- Luke! Zapłacisz mi za to!- krzyknąłem.
- O ile mnie złapiesz!- roześmiał się i jeszcze bardziej przyspieszył. Warknąłem. W ten sposób go na pewno nie dogonię.
- Nie jesteś tu jedyną osoba z mocą!
- Nie boję się ciebie! I tak mnie nie...- chłopak się wywalił- Co do...
- Patrz, twój własny cień zwrócił się przeciwko tobie-powoli szedłem w stronę Luka próbującego się pozbyć cienia który oplatał mu kostki. Po drodze się wysuszyłem.
- Spokojnie Fier, to był tylko głupi żart.- chłopak podniósł ręce w obronnym geście. Wylałem mu resztę coli na głowę.
- Dobra, rozumiem jesteś zły, ale daruj sobie te czerwone oczy
- Czerwone oczy- powtórzyłem po nim spłoszony i szybko się wycofałem.
**Ilied**
Z zaciekawieniem przyglądałam się jak Luke wrzucał coś do szklanki którą trzymał Fier. Płyn zaczął bulgotać i wylewać się ze szklanki. Zaskoczony smok nie wiedział co się dzieje. Był cały mokry, a Luke stal po drugiej stronie sali śmiejąc się. Wściekły Fier rzucił się w pogoń za nim mocząc i taranując wszystko na swojej drodze. Między innym jedną z tych, rzeczy była drabina na której stała Will. Na szczęście w porę zdążyłam złapać dziewczynę. Jak zdążyliśmy się już w miarę ogarnąć wrócił Fier i bez słowa zaczął suszyć mokre przedmioty. Od razu było widać, że coś jest nie tak. Próbowałam się dowiedzieć co się stało, ale od umysłu chlopaka biło tyle negatywnych emocji, że się wystraszyłam. Po minie Will wywnioskowałam, że próbowała tego samego. Trochę później pojawił się Luke. Od razu został skrzyczany przez Matta.
- Czemu Fier jest taki zdenerwowany?- zapytałam chłopaka kiedy jego brat już skończył go ochrzaniać.
- Nie wiem. Powiedziałem mu tylko, że oczy zrobiły się mu czerwone, bo się zrobiły, a on zwiał.- mój smoczy brat rzucił nam niezadowolone spojrzenie, na szczęście jego tęczówki miały swój normalny złoty kolor.
- Dzięki- domyśliłam się już co było nie tak.
- O co z tym w ogóle chodzi?
- Kiedy indziej ci powiem. Teraz skupmy się na przygotowaniach i lepiej daj Fier'owi spokój.- poszłam z powrotem pomagać Will.
Po tej całej aferze z colą i mentosami Fier strasznie się zdenerwował. Z jego myśli biły tak negatywne wibracje, że aż się wzdrygnęłam. Po opieprzu Matta, obaj poszli się przebrać. Gdy wrócili, wszystko było po staremu... poza Fierem, który wyraźnie się czymś martwił, ale nie chciałam wnikać. Dzisiaj mamy imprezę, jutro zajmiemy się resztą. Wymieniłyśmy się z Ilied porozumiewawczymi spojrzeniami i wróciłyśmy do przystrajania sufitu. Trzeba przyznać, że telekineza przydaje się również do takich rzeczy.
**Tatsu**
Moja rola była skończona. Rzuciłem okiem w stronę Mita. Spodziewałem się ujrzeć go oblepionego taśmą klejącą i papierem kolorowym. Natomiast zobaczyłem nawet ładnie zapakowane prezenty i czarnowłosego, który grał w tetrisa na telefonie. Wydawał się mieć całkowitą zlewkę na to, co się dzieje. Rozejrzałem się, poszukując wzrokiem reszty uczniów. Wszystko poza działką Will i YoYo wydawało się gotowe... nie licząc tej natrętnej stokrotki... i albo mi się wydaje, albo ona własnie dobiera się Mattowi do spodni...
Westchnąłem i jednym machnięciem ręki zmusiłem ją do wyskoczenia przez okno.
-Dzięki.- Brunet odetchnął z ulgą.- A powiesz nam czemu nie zrobiłeś tego półgodziny temu?!
-Bo byłem zajęty swoją robotą.- odparłem, szczerząc się i poprawiłem zjeżdżające z nosa okulary. Mój wzrok przez przypadek zatrzymał się na Jamesie... i sobie o czymś przypomniałem.- Mito, gdzie twój pies?!- zawołałem, chcąc zwrócić na siebie uwagę chłopaka. Ten oderwał wzrok od ekranu, mamrocząc coś pod nosem i spojrzał na mnie pytająco.- Gdzie twój pies?- powtórzyłem.
-A, Arow. W pokoju, nie chciałem, żeby się pozagryzali.- Wskazał ruchem głowy na YoYo i jej kota.- Mogę po niego pójść, ale wątpię, żeby to był dobry pomysł.
-Piesek?- ucieszyła się niebieskowłosa, która właśnie skończyła nakrywać do stołu.
Nie wdawałem się w dalszą dyskusję głównie z powodu Will, która właśnie wylądowała obok mnie w towarzystwie Ilied.
-Skończone.- uśmiechnęła się.
>.>Will<.<
-To kto idzie powiedzieć Mistle?- zapytał Luke.
-Już wie, będą tu za jakąś minutę, nie więcej.- poinformował uczynnie Mito, zamykając klapkę od telefonu. Skubany, zadzwonił do niej już kilka minut temu. W ogóle skąd on ma jej numer?!
-A ty nie powiedziałeś nam o tym wcześniej ponieważ...?
-Ponieważ nie spytaliście.- odparł, wzruszając ramionami.- Ale jak chcecie się chować, to radzę się pospieszyć.- dodał, znikając pod stołem.
Większość z nas nie miała problemów z ukryciem się. Ja i Ilied, na przykład, po prostu uniosłyśmy się w powietrze tuż nad drzwiami wejściowymi. YoYo poszła śladem Mita, w końcu pod stołem jest sporo miejsca. Fier wskoczył na parapet (okno zostało wcześniej zamknięte, żeby stokrotka przypadkiem nie wróciła) i zasłonił firanki (co tam robiły firanki O.o?), tak, że faktycznie nie było go widać. Matt skrył się za górą kolorowych prezentów, a Luke? Właściwie nie wiem, zniknął zanim zdążyłam go dostrzec. Zdołałam jeszcze szybko podlecieć do włącznika i zgasić światło. Ledwo wróciłam na swoje miejsce, kiedy drzwi otworzyły się i do środka weszły kolejno Mitle i nasza jubilatka.
-Mistle, powiesz mi w końcu, o co tutaj cho...
-NIESPODZIANKA!
^.^Mito^.^
-No to zaczynamy imprezę!- krzyknąłem, włączając radio, a muzyka poleciała na fula z postawionych obok niego głośników. Doszedłem do wniosku, że czekanie aż jubilatka wyjdzie z osłupienia jest męczące, a życzenia możemy jej złożyć w każdej chwili.
-Niech zgadnę, Mistle wam powiedziała.- odezwała się w końcu z szerokim uśmiechem na twarzy. Potem nie miała za bardzo wyjścia, musiała dać wszystkim się wyściskać. Prawdziwa zabawa zaczęła się dopiero, kiedy wszyscy złożyli jej życzenia i podarowali prezenty, które dziewczyna zdecydowała się otworzyć, na szczęście, dopiero w swoim pokoju. Dlaczego na szczęście? Otóż prezentem ode mnie była dość skuteczna trucizna w spreju (oczywiście, testowałem), tak na wypadek próby gwałtu, czy czegoś w tym stylu.
Rozejrzałem się po pomieszczeniu w poszukiwaniu Mistle. Stała koło automatu z napojami w towarzystwie Will. Prowadziły ożywioną dyskusję na jakiś temat, który w tej chwili kompletnie mi wisiał. Podszedłem do Ame, ukłoniłem się przed nią lekko i czarującym gestem zaprosiłem do tańca. No co, jak chcę to potrafię!
~~<<YoYo>>~~
Wszystko zapowiadało się lepiej niż myślałam, bo obeszło się bez ofiar i wypadków (przynajmniej na oczach Kiry). Wyściskałam ją za wszystkie czasy i złożyłam życzenia, kończąc okrzykiem "Wszystkiego najlepszego Kir!". Mam nadzieję, że spodoba się jej prezent ode mnie. Trochę myślałam nad tym co by jej dać, ostatecznie wybrałam gruby zeszyt z ręcznie malowaną okładką, pióro do pisania i książkę. Największy problem był z tym ostatnim, bo nie pamiętałam co już przeczytała, a czego nie. Po godzinie myślenia, kupiłam książkę "Córka Dymu i Kości", dość ją lubię i Kira jej (chyba) jeszcze nie czytała. Poza tym bałam się, że sprzedawczyni wyrzuci mnie jeśli powiem choćby jedno słowo więcej. Kiedy Tatsu poprosił Kire do tańca zrozumiałam, że muszę się usunąć, wszyscy zaraz zaczną tańczyć. Ja tego nie lubię, nie lubię tańczyć na grupowych imprezach, zawsze tylko podpieram ścianę i jest okej. Uczenie się na pamięć układu do ulubionej piosenki to co innego, to uwielbiam, ale wśród ludzi czuję się nieswojo. Zeszłam na bok chcąc podpierać ścianę jak zwykle, ale stwierdziłam, że to jednak za nudne. Po chwili wpadłam na pomysł. Niezauważona przez nikogo pobiegłam do mojej torby ukrytej w rogu sali, wyjęłam laptopa i podłączyłam do głośników, postanowiłam pobawić się w DJ'a.
~_~_~_~_~_~_~_~_~
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, KIRA! ^^
^.^Mito^.^
-No to zaczynamy imprezę!- krzyknąłem, włączając radio, a muzyka poleciała na fula z postawionych obok niego głośników. Doszedłem do wniosku, że czekanie aż jubilatka wyjdzie z osłupienia jest męczące, a życzenia możemy jej złożyć w każdej chwili.
-Niech zgadnę, Mistle wam powiedziała.- odezwała się w końcu z szerokim uśmiechem na twarzy. Potem nie miała za bardzo wyjścia, musiała dać wszystkim się wyściskać. Prawdziwa zabawa zaczęła się dopiero, kiedy wszyscy złożyli jej życzenia i podarowali prezenty, które dziewczyna zdecydowała się otworzyć, na szczęście, dopiero w swoim pokoju. Dlaczego na szczęście? Otóż prezentem ode mnie była dość skuteczna trucizna w spreju (oczywiście, testowałem), tak na wypadek próby gwałtu, czy czegoś w tym stylu.
Rozejrzałem się po pomieszczeniu w poszukiwaniu Mistle. Stała koło automatu z napojami w towarzystwie Will. Prowadziły ożywioną dyskusję na jakiś temat, który w tej chwili kompletnie mi wisiał. Podszedłem do Ame, ukłoniłem się przed nią lekko i czarującym gestem zaprosiłem do tańca. No co, jak chcę to potrafię!
~~<<YoYo>>~~
Wszystko zapowiadało się lepiej niż myślałam, bo obeszło się bez ofiar i wypadków (przynajmniej na oczach Kiry). Wyściskałam ją za wszystkie czasy i złożyłam życzenia, kończąc okrzykiem "Wszystkiego najlepszego Kir!". Mam nadzieję, że spodoba się jej prezent ode mnie. Trochę myślałam nad tym co by jej dać, ostatecznie wybrałam gruby zeszyt z ręcznie malowaną okładką, pióro do pisania i książkę. Największy problem był z tym ostatnim, bo nie pamiętałam co już przeczytała, a czego nie. Po godzinie myślenia, kupiłam książkę "Córka Dymu i Kości", dość ją lubię i Kira jej (chyba) jeszcze nie czytała. Poza tym bałam się, że sprzedawczyni wyrzuci mnie jeśli powiem choćby jedno słowo więcej. Kiedy Tatsu poprosił Kire do tańca zrozumiałam, że muszę się usunąć, wszyscy zaraz zaczną tańczyć. Ja tego nie lubię, nie lubię tańczyć na grupowych imprezach, zawsze tylko podpieram ścianę i jest okej. Uczenie się na pamięć układu do ulubionej piosenki to co innego, to uwielbiam, ale wśród ludzi czuję się nieswojo. Zeszłam na bok chcąc podpierać ścianę jak zwykle, ale stwierdziłam, że to jednak za nudne. Po chwili wpadłam na pomysł. Niezauważona przez nikogo pobiegłam do mojej torby ukrytej w rogu sali, wyjęłam laptopa i podłączyłam do głośników, postanowiłam pobawić się w DJ'a.
~_~_~_~_~_~_~_~_~
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, KIRA! ^^
sobota, 20 września 2014
To tego... krzyżyk na drogę. Miło było cię poznać i pozdrów Fiera jak go spotkasz,
**Will**
Luke posprzątał mój pokój.
Muszę mu podziękować, szkoda tylko, że zrobił to bez mojej
wiedzy. Tu są rzeczy tajne przez poufne!
- Jakie rzeczy?- zapytała telepatycznie smoczyca. Nie zdziwiłam
się. Normalny człowiek pewnie dobrowolnie zgłosiłby się do
psychiatry, ale dla mnie słyszenie głosów było jedną z tych
normalniejszych rzeczy. Nie byłam pewna czy Ilied rozumie po
ludzku, więc odezwałam się do niej, tak jak ona do mnie.
- Nie ważne. Lepiej zacznę cię uczyć. Pracownicy szkoły
nie lubią jak się grzebie w ich głowach. Wiem z własnego
doświadczenia.
Mogę nauczyć ją tego co sama umiem, na przykład blokowania umysłu, ale moje pojęcie o smokach wynosi... zero. Przydałby mi się teraz Fier, naprawdę. Szkoda, że dyrektorka go zgarnęła. Swoją drogą mam nadzieję, że jeszcze żyje, bo wątpię, żeby ktokolwiek w tej Akademii wiedział jak zaopiekować się dorastającym smokiem.
**Tatsu**
Właśnie opuściłem stołówkę. Żywy, czysty i bez połamanych kości. Tak, grunt to mieć dobre relacje z kucharką.
-Tatsu!- Mito podbiegł do mnie i przywalił mi w plecy "po kumpelsku". Szkoda, że zabolało.
-Obecny.
-Śmieszne.- fuknął. Właśnie miałem zapytać, czemu zaszczyca mnie rozmową, kiedy on sam się odezwał.- Nudzi mi się. Pomyślałem, że cię znajdę i trochę posiedzę ci na głowie.
-Miło mi.- westchnąłem.
-Chociaż nie sądziłem, że będziesz tak po prostu snuł się po korytarzach. Myślałem, że będziesz z Will.
-Uczy smoka telepatii. Orientujesz się co robią Luke i Matt?- zapytałem z czystej ciekawości. Po naszej ostatniej przygodzie w lesie nie zbiera mi się na podobne przygody, ale trochę integracji nie zaszkodzi.
-Widziałem ich na korytarzu razem z Mistle i Kirą. A Fier?
-Dyrka go zgarnęła. Nie pamiętasz?
-Ano, racja.- zamyślił się.- Ciekawe, czy chłopak jeszcze żyje. Czyli została nam YoYo. Widziałeś ją w ogóle?
-Nie odkąd wróciliśmy.- odpowiedziałem. Chociaż nie było wielkiej tajemnicy. Niebieskowłosa pewnie siedzi w pokoju ze swoim kotem.
-Mito Izumi, proszony do gabinetu dyrektorki.- opanowany, lekko zniekształcony przez mikrofon głos, wydobył się z głośników umieszczonych na ścianie pod sufitem. Swoją drogą, nie wiedziałem, że w ogóle mamy tu takie coś.
*~*Mito*~*
-Ale ja nic nie zrobiłem!- zaprotestowałem. Gdybym coś zrobił pewnie bym się tym chwalił. No chyba, że lunatykowałem dzisiaj w nocy i przez przypadek zbiłem jej jakąś wazę, ale to mało prawdopodobne.
-Powiedziałam, do gabinetu.- powtórzyła i głos ucichł.
-No co za świat!
-Ja tam się zastanawiam, jak ona cię słyszała, że mogła odpowiedzieć.- powiedział Tatsu.- To tego... krzyżyk na drogę. Miło było cię poznać i pozdrów Fiera jak go spotkasz, bay!- dodał. Już odwrócił się, żeby uciec, jednak zdążyłem złapać go za koszulkę.
-Nie ma mowy, idziesz ze mną!
*~*~*
Kiedy wszedłem do gabinetu (oczywiście, ciągnąc za sobą Tatsuyę), zobaczyłem tam nie tylko dyrektor Gertrudę, siedzącą przy swoim biurku, ale również pewną czarnowłosą małą mendę. Przez chwilę wlepiałem gały w młodszą siostrę nie bardzo ogarniając, co właściwie się tu dzieje i jak ona dostała się do Akademii. I w ogóle po co?!
-Co ona tu robi?- zapytałem nad wyraz spokojnie, przenosząc wzrok na dyrektorkę.
-Emilia ma do ciebie sprawę, więc pomogłam jej się tu dostać.- wyjaśniła zwięźle i wróciła do przeglądania dokumentów.
-A i owszem.- zgodziła się czarnowłosa.- Nie martw się, nie zamierzam tu zostawać.- poinformowała na wstępie, chociaż w to akurat nie śmiałem wątpić. Pewnie urządziła wielką imprezę, kiedy wyniosłem się z domu i przede wszystkim szkoły. Co z tego, że w innych klasach, to wciąż była ta sama szkoła.- Chodzi o to, że wyjeżdżamy z rodzicami w góry i ktoś musiałby zająć się Arowem.- Pokazała na owczarka, którego wcześniej nie zauważyłem. Nic dziwnego, schował się pod stołem.- Ja byłam przeciwna temu pomysłowi, ale doskonale wiesz, że on z nikim obcym nie zostanie, a zabrać go ze sobą nie możemy.
-Czy trzymanie zwierząt w Akademii nie jest przypadkiem zabronione?- wtrącił się Tatsu.
-Trzymamy już Fiera i jego smoczycę.- wzruszyłem ramionami.
-To było wredne...
-Pani dyrektor?- Emi uśmiechnęła się słodziutko do dyrki.
-Jak nie będzie sprawiał problemów to może zostać.- Kobieta również odpowiedziała jej uśmiechem. Do zapamiętania: Starsze panie lubią pokemony.
Mogę nauczyć ją tego co sama umiem, na przykład blokowania umysłu, ale moje pojęcie o smokach wynosi... zero. Przydałby mi się teraz Fier, naprawdę. Szkoda, że dyrektorka go zgarnęła. Swoją drogą mam nadzieję, że jeszcze żyje, bo wątpię, żeby ktokolwiek w tej Akademii wiedział jak zaopiekować się dorastającym smokiem.
**Tatsu**
Właśnie opuściłem stołówkę. Żywy, czysty i bez połamanych kości. Tak, grunt to mieć dobre relacje z kucharką.
-Tatsu!- Mito podbiegł do mnie i przywalił mi w plecy "po kumpelsku". Szkoda, że zabolało.
-Obecny.
-Śmieszne.- fuknął. Właśnie miałem zapytać, czemu zaszczyca mnie rozmową, kiedy on sam się odezwał.- Nudzi mi się. Pomyślałem, że cię znajdę i trochę posiedzę ci na głowie.
-Miło mi.- westchnąłem.
-Chociaż nie sądziłem, że będziesz tak po prostu snuł się po korytarzach. Myślałem, że będziesz z Will.
-Uczy smoka telepatii. Orientujesz się co robią Luke i Matt?- zapytałem z czystej ciekawości. Po naszej ostatniej przygodzie w lesie nie zbiera mi się na podobne przygody, ale trochę integracji nie zaszkodzi.
-Widziałem ich na korytarzu razem z Mistle i Kirą. A Fier?
-Dyrka go zgarnęła. Nie pamiętasz?
-Ano, racja.- zamyślił się.- Ciekawe, czy chłopak jeszcze żyje. Czyli została nam YoYo. Widziałeś ją w ogóle?
-Nie odkąd wróciliśmy.- odpowiedziałem. Chociaż nie było wielkiej tajemnicy. Niebieskowłosa pewnie siedzi w pokoju ze swoim kotem.
-Mito Izumi, proszony do gabinetu dyrektorki.- opanowany, lekko zniekształcony przez mikrofon głos, wydobył się z głośników umieszczonych na ścianie pod sufitem. Swoją drogą, nie wiedziałem, że w ogóle mamy tu takie coś.
*~*Mito*~*
-Ale ja nic nie zrobiłem!- zaprotestowałem. Gdybym coś zrobił pewnie bym się tym chwalił. No chyba, że lunatykowałem dzisiaj w nocy i przez przypadek zbiłem jej jakąś wazę, ale to mało prawdopodobne.
-Powiedziałam, do gabinetu.- powtórzyła i głos ucichł.
-No co za świat!
-Ja tam się zastanawiam, jak ona cię słyszała, że mogła odpowiedzieć.- powiedział Tatsu.- To tego... krzyżyk na drogę. Miło było cię poznać i pozdrów Fiera jak go spotkasz, bay!- dodał. Już odwrócił się, żeby uciec, jednak zdążyłem złapać go za koszulkę.
-Nie ma mowy, idziesz ze mną!
*~*~*
Kiedy wszedłem do gabinetu (oczywiście, ciągnąc za sobą Tatsuyę), zobaczyłem tam nie tylko dyrektor Gertrudę, siedzącą przy swoim biurku, ale również pewną czarnowłosą małą mendę. Przez chwilę wlepiałem gały w młodszą siostrę nie bardzo ogarniając, co właściwie się tu dzieje i jak ona dostała się do Akademii. I w ogóle po co?!
-Co ona tu robi?- zapytałem nad wyraz spokojnie, przenosząc wzrok na dyrektorkę.
-Emilia ma do ciebie sprawę, więc pomogłam jej się tu dostać.- wyjaśniła zwięźle i wróciła do przeglądania dokumentów.
-A i owszem.- zgodziła się czarnowłosa.- Nie martw się, nie zamierzam tu zostawać.- poinformowała na wstępie, chociaż w to akurat nie śmiałem wątpić. Pewnie urządziła wielką imprezę, kiedy wyniosłem się z domu i przede wszystkim szkoły. Co z tego, że w innych klasach, to wciąż była ta sama szkoła.- Chodzi o to, że wyjeżdżamy z rodzicami w góry i ktoś musiałby zająć się Arowem.- Pokazała na owczarka, którego wcześniej nie zauważyłem. Nic dziwnego, schował się pod stołem.- Ja byłam przeciwna temu pomysłowi, ale doskonale wiesz, że on z nikim obcym nie zostanie, a zabrać go ze sobą nie możemy.
-Czy trzymanie zwierząt w Akademii nie jest przypadkiem zabronione?- wtrącił się Tatsu.
-Trzymamy już Fiera i jego smoczycę.- wzruszyłem ramionami.
-To było wredne...
-Pani dyrektor?- Emi uśmiechnęła się słodziutko do dyrki.
-Jak nie będzie sprawiał problemów to może zostać.- Kobieta również odpowiedziała jej uśmiechem. Do zapamiętania: Starsze panie lubią pokemony.
wtorek, 2 września 2014
Ratujmy Akademię!
*~*Will*~*
Leżałam znudzona na łóżku. W piżamie. Było południe, a ja nawet się nie przebrałam, bo po co. Mam pewność, że nikt tu nie wejdzie, no może sprzątaczka, ale jej zdanie na mój temat mało mnie obchodzi. Wszyscy gdzieś zniknęli... Tatsu goni za swoim tatusiem, a reszta? Diabli wiedzą. Mito coś tam wspominał, że chce odwiedzić rodzinę, ale nic więcej nie wiem. Przypomniały mi się słowa Kiry. Zanim odeszła powiedziała, że to miejsce umiera. Może miała rację? Wcale jej się nie dziwię, że się wkurzyła.
Ech... rozmyślania nie wychodzą mi na dobre., pomyślałam, zwlekając się z wyra i wygrzebując jakiś ciuchy z szafy. Uwaga, uwaga. Panie i panowie, Will po raz pierwszy od tygodnia opuści swój pokój! Tamtararatatam~!
Niczym cień przemieszczałam się po kolejnych korytarzach. Nie miałam żadnego konkretnego celu, więc tylko chodziłam. Usłyszałam cichy szloch. Zdumiona przywarłam do ściany i wyjrzałam zza jej rogu. To była sprzątaczka. Łzy spływały jej po twarzy i mieszały się z woda do mycia podłogi.
Majestatyczne., zironizowałam, choć byłam naprawdę zdumiona. Czyli, że ta kobieta naprawdę za nami tęskniła? What the fuck? Co się stało z tym światem?
Poza myślami jej, kucharki i najwyraźniej pani dyrektorki, usłyszałam jeszcze czyjeś. I wybitnie mi się to nie podobało. Poszłam ich śladem aż moim oczom ukazała się bomba. Moje źrenice się powiększyły.
Co, kurde?!
Już chciałam podbiec i spróbować ją rozbroić, kiedy... znalazłam się w zupełnie innym miejscu. Gdzieś daleko, jak sądzę, bo brodziłam glanami w śniegu. Chciałam wrócić... tylko, jak wrócić?
*~*Tatsu*~*
-Tatsuyo Otsuka!- wrzasnęła Will, zdzielając mnie pięścią po głowie. Odwróciłem się zdezorientowany, a moja dłoń odruchowo zaczęła pocierać obolałe miejsce.
-Co? Czemu mnie bijesz?- zapytałem zdezorientowany. Skąd ona się tu w ogóle wzięła, wydawało mi się, że wyjaśniliśmy sobie, że Ojciec jest moim wrogiem i sam chcę się nim zająć. Na początku wakacji wróciłem do mojego domu rodzinnego, ale okazał się pusty. Od tamtej pory śledztwo wrze, dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy, właśnie wpadłem na ważny trop, a ta pojawia się znikąd i bije mnie po głowie. Co to za zachowanie jest?!
-Zostaw swojego starego w spokoju i chodź!- Pociągnęła mnie za rękę, chcąc odciągnąć mnie od mapy kontynentu azjatyckiego, lecz ja wyrwałem dłoń z jej uścisku.
-Gdzie? I co się stało, dziwnie się zachowujesz.- spojrzałem na nią podejrzliwie. Ostatnio była taka zdenerwowana tuż przed dostaniem się do Akademii. Może cierpi na nadwrażliwość?
-Ja ci dam nadwrażliwość.- Zacisnęła rękę w pięść, ale nic z nią nie zrobiła.- Też byłbyś zdenerwowany, gdybyś wiedział, że dziewiątego września Akademia wyleci w powietrze!
-Dziewiątego?- Spojrzałem na kalendarz zawieszony na ścianie. Cholera, już pierwszy września?! Ale szybko ten czas leci...- To czemu my tu jeszcze stoimy? Przenieś nas do Akademii!
-N-nie mogę! Wyrzuciło mnie z niej, kiedy dowiedziałam się o bombie, nie wiem gdzie jest budynek To w innym wymiarze!
Zdumiony zobaczyłem łzy w jej oczach. Aż tak jej zależało na tym miejscu? Jakby nie patrzeć stało się naszym jedynym domem. Zamyśliłem się. Kto jeszcze, poza samą dyrektorką może nam pomóc dostać się do Akademii?
-Reszta ludzi też gdzieś zniknęła.- mówiła dalej.- Ostatnią osobą, którą widziałam była Kira... Możliwe, że wszyscy gdzieś powyjeżdżali, albo coś... nie wiem.
Powyjeżdżali... to by znaczyło, że są w domach... Oczywiście, o ile nic im się nie stało. Właściwie, mało wiem o poszczególnych uczniach, ale może...
-Zbieraj się.- powiedziałem do Will i szybko wrzuciłem do torby rzeczy, które miałem ze sobą.
-Ale gdzie? Nie możesz tak urywać myśli w połowie i liczyć, że cokolwiek zrozumiem.- fuknęła z wyrzutem.
Nie czytaj mi w myślach.
-Dobra, dobra.- burknęła.- Więc gdzie? I przede wszystkim czym?
-Zobaczysz.- rzuciłem tylko i zaprowadziłem ją na tyły domu, do garażu. Chociaż posiadłość wyglądała na opuszczoną od dawna, prawdopodobnie zaraz po naszym odejściu, wszystko nadal było sprawne i zdatne do użytku. Tylko ogród trochę zarósł. Otworzyłem drzwi. W sporym, obecnie prawie pustym pomieszczeniu stał czarny motor. Widocznie Ojciec nie zabrał go ze sobą, bo bał się, że zrobiłem z nim coś, co może mu zaszkodzić. Śmieszne. Schowałem torbę do bagażnika, nie była duża, więc spokojnie się zmieściła.
-Ja prowadzę.
-Nawet nie wiesz dokąd.- zaprzeczyłem, zdejmując kluczyk do silnika z gwoździa, na którym wisiał, po czym usiadłem. Czarnowłosa wzruszyła ramionami i zajęła miejsce za mną. Objęła mnie w pasie i po chwili ruszyliśmy.
~~Mito~~
W pokoju panował mrok, rozpraszany jedynie przez światło monitora. Pod ścianami stały stoły laboratoryjne po brzegi zapełnione probówkami oraz innym laboratoryjnym badziewiem, którego nazwy nawet nie znałem, a, o ironio, używałem ich całkiem często ostatnimi czasy. Po środku stał metalowy stół, na którym leżał owczarek niemiecki o czarnej sierści. Na razie eksperyment przebiegał bez zarzutów i zwierzę tkwiło w stanie podobnym do paraliżu.
Nagle drzwi umiejscowione na szczycie schodów, otworzyły się i do piwnicy wpadł strumień światła z przedpokoju.
-Mito, mama woła na kolację!- zawołała trzynastoletnia dziewczyna o czarnych oczach i kruczych włosach- takich samych, jak moje.- Tak w ogóle, co robisz?- zapytała schodząc po schodach w dół. Wnerwiony odłożyłem probówkę z zielono podobnym czymś na stojak i zapaliłem światło.
-Powiedz jej, że zaraz przyjdę i spieprzaj, mały pasożycie! Ile razy mówiłem, że masz nie wchodzić do mojej pracowni.
-Siedzisz w piwnicy.- sprostowała. Gwoli wyjaśnienia, ta poczwara to moja młodsza siostra Emi.- Znowu zabiłeś nam psa?!- krzyknęła, widząc Arow'a, owego psa, przypiętego do stołu. Natychmiast podbiegła i odpięła pasy, lecz on nadal się nie ruszał.
-Żyje. To tylko tymczasowe działanie trucizny.
-Czego?!
-Uszu się nie myło?
Małe sprostowanie, nigdy w życiu nie zabiłem żadnego psa. Ale obiekty do eksperymentu są mi potrzebne, nie?
-Nienawidzę cię! Wracaj już do tej swojej Akademii!- zawołała, wybiegając na korytarz i rąbiąc przy tym drzwiami. W tym momencie Arow podniósł się, otrzepał i ziewnął ostentacyjnie. Nie myśleliście chyba, że nie przygotowałem antidotum?
-Chodź, psie, dostaniesz żarcie.- rzuciłem i zacząłem wspinać się po schodach do wyjścia. Owczarek zaszczekał, zamerdał ogonem i pobiegł za mną.
Właściwie nie zdążyłem dojść do kuchni, kiedy usłyszałem dzwonek drzwi. Westchnąłem. No, jak już stoję na korytarzu...
-Otworzę!- zawołałem i szarpnąłem za klamkę.- Kto i czeg... E? Będzie burdel.- mruknąłem sam do siebie, po czym zwróciłem się do gości.- Jesteście ostatnimi ludźmi, których się spodziewałem.- wyszczerzyłem się do Will i Tatsu.
-Chodź! Jesteś nam potrzebny!- zawołała Will, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc gdzieś na zewnątrz. Złapałem się framugi.
-Hola, hola. A gdzie powitanie?- zironizowałem.
-Musimy wrócić do Akademii. Teraz.- Tatsu miał poważną minę.
*~*~*~*
Zaprosiłem ich do siebie i tam, w zaciszu mojego oblepionego rysunkami pokoju, opowiedzieli mi co się stało.
-Więc to tak.-westchnąłem i zacząłem szkicować portal. Skoro za pierwszym razem właśnie tak dostałem się do Akademii, to czemu by nie spróbować jeszcze raz?- I mówisz, że każde z nas ma przeciąć jeden przewód?
-Było ich dziewięć... tak mi się wydaje.- Will wzruszyła ramionami.
-Dowiemy się na miejscu.- dodał blondyn.
*~*Will*~*
Portal wyrzucił nas w tym samym korytarzu, w którym umieszczona była bomba. Przypadek? Na sto procent. Wnioskuję po ogłupiałej minie Mito. Współczuję jego rodzinie, naprawdę. Chociaż, może już przyzwyczaili się do jego ciągłego znikania z domu, bez pożegnania, na nie wiadomo ile.
Przerwanie trzech z dziewięciu kabelków poszło sprawnie. Sęk w tym, że reszty z nich nie mogliśmy nawet dotknąć. Wydawały się niezniszczalne, odporne na nasze moce. Może faktycznie każdy uczeń może przeciąć tylko jeden... w takim wypadku, od reszty zależy, czy uratujemy szkołę, czy nie.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Aaaaaaaaaaaaaaaa. beeeeeeeeeeeee. ceeeeeeeeeeeee. Sto lat Akademio! ~ Will *nieźle zamulona, zachowuje się jak na haju*
Jakoś się napisało. Tak samo z siebie ~ Bella
Leżałam znudzona na łóżku. W piżamie. Było południe, a ja nawet się nie przebrałam, bo po co. Mam pewność, że nikt tu nie wejdzie, no może sprzątaczka, ale jej zdanie na mój temat mało mnie obchodzi. Wszyscy gdzieś zniknęli... Tatsu goni za swoim tatusiem, a reszta? Diabli wiedzą. Mito coś tam wspominał, że chce odwiedzić rodzinę, ale nic więcej nie wiem. Przypomniały mi się słowa Kiry. Zanim odeszła powiedziała, że to miejsce umiera. Może miała rację? Wcale jej się nie dziwię, że się wkurzyła.
Ech... rozmyślania nie wychodzą mi na dobre., pomyślałam, zwlekając się z wyra i wygrzebując jakiś ciuchy z szafy. Uwaga, uwaga. Panie i panowie, Will po raz pierwszy od tygodnia opuści swój pokój! Tamtararatatam~!
Niczym cień przemieszczałam się po kolejnych korytarzach. Nie miałam żadnego konkretnego celu, więc tylko chodziłam. Usłyszałam cichy szloch. Zdumiona przywarłam do ściany i wyjrzałam zza jej rogu. To była sprzątaczka. Łzy spływały jej po twarzy i mieszały się z woda do mycia podłogi.
Majestatyczne., zironizowałam, choć byłam naprawdę zdumiona. Czyli, że ta kobieta naprawdę za nami tęskniła? What the fuck? Co się stało z tym światem?
Poza myślami jej, kucharki i najwyraźniej pani dyrektorki, usłyszałam jeszcze czyjeś. I wybitnie mi się to nie podobało. Poszłam ich śladem aż moim oczom ukazała się bomba. Moje źrenice się powiększyły.
Co, kurde?!
Już chciałam podbiec i spróbować ją rozbroić, kiedy... znalazłam się w zupełnie innym miejscu. Gdzieś daleko, jak sądzę, bo brodziłam glanami w śniegu. Chciałam wrócić... tylko, jak wrócić?
*~*Tatsu*~*
-Tatsuyo Otsuka!- wrzasnęła Will, zdzielając mnie pięścią po głowie. Odwróciłem się zdezorientowany, a moja dłoń odruchowo zaczęła pocierać obolałe miejsce.
-Co? Czemu mnie bijesz?- zapytałem zdezorientowany. Skąd ona się tu w ogóle wzięła, wydawało mi się, że wyjaśniliśmy sobie, że Ojciec jest moim wrogiem i sam chcę się nim zająć. Na początku wakacji wróciłem do mojego domu rodzinnego, ale okazał się pusty. Od tamtej pory śledztwo wrze, dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy, właśnie wpadłem na ważny trop, a ta pojawia się znikąd i bije mnie po głowie. Co to za zachowanie jest?!
-Zostaw swojego starego w spokoju i chodź!- Pociągnęła mnie za rękę, chcąc odciągnąć mnie od mapy kontynentu azjatyckiego, lecz ja wyrwałem dłoń z jej uścisku.
-Gdzie? I co się stało, dziwnie się zachowujesz.- spojrzałem na nią podejrzliwie. Ostatnio była taka zdenerwowana tuż przed dostaniem się do Akademii. Może cierpi na nadwrażliwość?
-Ja ci dam nadwrażliwość.- Zacisnęła rękę w pięść, ale nic z nią nie zrobiła.- Też byłbyś zdenerwowany, gdybyś wiedział, że dziewiątego września Akademia wyleci w powietrze!
-Dziewiątego?- Spojrzałem na kalendarz zawieszony na ścianie. Cholera, już pierwszy września?! Ale szybko ten czas leci...- To czemu my tu jeszcze stoimy? Przenieś nas do Akademii!
-N-nie mogę! Wyrzuciło mnie z niej, kiedy dowiedziałam się o bombie, nie wiem gdzie jest budynek To w innym wymiarze!
Zdumiony zobaczyłem łzy w jej oczach. Aż tak jej zależało na tym miejscu? Jakby nie patrzeć stało się naszym jedynym domem. Zamyśliłem się. Kto jeszcze, poza samą dyrektorką może nam pomóc dostać się do Akademii?
-Reszta ludzi też gdzieś zniknęła.- mówiła dalej.- Ostatnią osobą, którą widziałam była Kira... Możliwe, że wszyscy gdzieś powyjeżdżali, albo coś... nie wiem.
Powyjeżdżali... to by znaczyło, że są w domach... Oczywiście, o ile nic im się nie stało. Właściwie, mało wiem o poszczególnych uczniach, ale może...
-Zbieraj się.- powiedziałem do Will i szybko wrzuciłem do torby rzeczy, które miałem ze sobą.
-Ale gdzie? Nie możesz tak urywać myśli w połowie i liczyć, że cokolwiek zrozumiem.- fuknęła z wyrzutem.
Nie czytaj mi w myślach.
-Dobra, dobra.- burknęła.- Więc gdzie? I przede wszystkim czym?
-Zobaczysz.- rzuciłem tylko i zaprowadziłem ją na tyły domu, do garażu. Chociaż posiadłość wyglądała na opuszczoną od dawna, prawdopodobnie zaraz po naszym odejściu, wszystko nadal było sprawne i zdatne do użytku. Tylko ogród trochę zarósł. Otworzyłem drzwi. W sporym, obecnie prawie pustym pomieszczeniu stał czarny motor. Widocznie Ojciec nie zabrał go ze sobą, bo bał się, że zrobiłem z nim coś, co może mu zaszkodzić. Śmieszne. Schowałem torbę do bagażnika, nie była duża, więc spokojnie się zmieściła.
-Ja prowadzę.
-Nawet nie wiesz dokąd.- zaprzeczyłem, zdejmując kluczyk do silnika z gwoździa, na którym wisiał, po czym usiadłem. Czarnowłosa wzruszyła ramionami i zajęła miejsce za mną. Objęła mnie w pasie i po chwili ruszyliśmy.
~~Mito~~
W pokoju panował mrok, rozpraszany jedynie przez światło monitora. Pod ścianami stały stoły laboratoryjne po brzegi zapełnione probówkami oraz innym laboratoryjnym badziewiem, którego nazwy nawet nie znałem, a, o ironio, używałem ich całkiem często ostatnimi czasy. Po środku stał metalowy stół, na którym leżał owczarek niemiecki o czarnej sierści. Na razie eksperyment przebiegał bez zarzutów i zwierzę tkwiło w stanie podobnym do paraliżu.
Nagle drzwi umiejscowione na szczycie schodów, otworzyły się i do piwnicy wpadł strumień światła z przedpokoju.
-Mito, mama woła na kolację!- zawołała trzynastoletnia dziewczyna o czarnych oczach i kruczych włosach- takich samych, jak moje.- Tak w ogóle, co robisz?- zapytała schodząc po schodach w dół. Wnerwiony odłożyłem probówkę z zielono podobnym czymś na stojak i zapaliłem światło.
-Powiedz jej, że zaraz przyjdę i spieprzaj, mały pasożycie! Ile razy mówiłem, że masz nie wchodzić do mojej pracowni.
-Siedzisz w piwnicy.- sprostowała. Gwoli wyjaśnienia, ta poczwara to moja młodsza siostra Emi.- Znowu zabiłeś nam psa?!- krzyknęła, widząc Arow'a, owego psa, przypiętego do stołu. Natychmiast podbiegła i odpięła pasy, lecz on nadal się nie ruszał.
-Żyje. To tylko tymczasowe działanie trucizny.
-Czego?!
-Uszu się nie myło?
Małe sprostowanie, nigdy w życiu nie zabiłem żadnego psa. Ale obiekty do eksperymentu są mi potrzebne, nie?
-Nienawidzę cię! Wracaj już do tej swojej Akademii!- zawołała, wybiegając na korytarz i rąbiąc przy tym drzwiami. W tym momencie Arow podniósł się, otrzepał i ziewnął ostentacyjnie. Nie myśleliście chyba, że nie przygotowałem antidotum?
-Chodź, psie, dostaniesz żarcie.- rzuciłem i zacząłem wspinać się po schodach do wyjścia. Owczarek zaszczekał, zamerdał ogonem i pobiegł za mną.
Właściwie nie zdążyłem dojść do kuchni, kiedy usłyszałem dzwonek drzwi. Westchnąłem. No, jak już stoję na korytarzu...
-Otworzę!- zawołałem i szarpnąłem za klamkę.- Kto i czeg... E? Będzie burdel.- mruknąłem sam do siebie, po czym zwróciłem się do gości.- Jesteście ostatnimi ludźmi, których się spodziewałem.- wyszczerzyłem się do Will i Tatsu.
-Chodź! Jesteś nam potrzebny!- zawołała Will, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc gdzieś na zewnątrz. Złapałem się framugi.
-Hola, hola. A gdzie powitanie?- zironizowałem.
-Musimy wrócić do Akademii. Teraz.- Tatsu miał poważną minę.
*~*~*~*
Zaprosiłem ich do siebie i tam, w zaciszu mojego oblepionego rysunkami pokoju, opowiedzieli mi co się stało.
-Więc to tak.-westchnąłem i zacząłem szkicować portal. Skoro za pierwszym razem właśnie tak dostałem się do Akademii, to czemu by nie spróbować jeszcze raz?- I mówisz, że każde z nas ma przeciąć jeden przewód?
-Było ich dziewięć... tak mi się wydaje.- Will wzruszyła ramionami.
-Dowiemy się na miejscu.- dodał blondyn.
*~*Will*~*
Portal wyrzucił nas w tym samym korytarzu, w którym umieszczona była bomba. Przypadek? Na sto procent. Wnioskuję po ogłupiałej minie Mito. Współczuję jego rodzinie, naprawdę. Chociaż, może już przyzwyczaili się do jego ciągłego znikania z domu, bez pożegnania, na nie wiadomo ile.
Przerwanie trzech z dziewięciu kabelków poszło sprawnie. Sęk w tym, że reszty z nich nie mogliśmy nawet dotknąć. Wydawały się niezniszczalne, odporne na nasze moce. Może faktycznie każdy uczeń może przeciąć tylko jeden... w takim wypadku, od reszty zależy, czy uratujemy szkołę, czy nie.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Aaaaaaaaaaaaaaaa. beeeeeeeeeeeee. ceeeeeeeeeeeee. Sto lat Akademio! ~ Will *nieźle zamulona, zachowuje się jak na haju*
Jakoś się napisało. Tak samo z siebie ~ Bella